Slideshow κείμενα

loogoo

Tim Burton (1990's)

Edward Scissorhands (1990)
1990 Edward scissorhands   Θέλετε να μάθετε από που προέρχεται το χιόνι; Ο Tim Burton έρχεται να μας εξηγήσει με μια ταινία ακατάλληλη για πολύ ευαίσθητους ανθρώπους. Ένα ρομαντικό gothic παραμύθι που ξετυλίγει ένα μικρό μέρος από τα πολλά μυστήρια αυτού του κόσμου και μας θυμίζει τις εποχές που ο Burton έβγαζε “πραγματικές” ταινίες. O Edward (Johnny Depp) είναι παιδί ενός άλλου Θεού διαφορετικού και πιο εκκεντρικού από τον δικό μας. Ο εφευρέτης που τον δημιούργησε (Vincent Price) πέθανε πριν τελειώσει το έργο του και τον άφησε “μισοτελειωμένο” και ανίκανο για πάντα να γίνει κανονικός άνθρωπος. Με ψαλίδια στη θέση των χεριών του έζησε για αρκετά χρόνια ξεχασμένος στην απομονωμένη έπαυλη του και απέκτησε μια δική του αίσθηση της πραγματικότητας που δεν μοιάζει καθόλου με την αίσθηση ρεαλισμού των κοινών ανθρώπων. Μια πωλήτρια (Dianne Wiest) θα τον ανακαλύψει τυχαία και θα τον βγάλει από την απομόνωση  φέρνοντας τον σε επαφή με το ευρύτερο κοινό της πόλης τους. Οι άνθρωποι θα τον δεχτούν με ανάμεικτα συναισθήματα. Θα εκτιμήσουν την διαφορετικότητα και την έντονα καλλιτεχνική του φύση όταν θα είναι προς όφελος τους ή προς τέρψιν των αισθήσεων τους αλλά όταν θα χρειαστούν ένα εξιλαστήριο θύμα, θα θυμηθούν ότι δεν είναι παρά ένα φρικιό που δεν έχει θέση ανάμεσα τους. Ο Edward τρέφει εξαρχής τρυφερά αισθήματα για τη νεαρή κόρη της οικογένειας που τον φιλοξενεί Kim (Winona Ryder) αλλά το αγόρι της (Anthony Michael Hall) του κάνει τη ζωή δύσκολη συνεχώς. Μέχρι το τέλος ο άκακος Edward θα μάθει ότι μερικές φορές πρέπει να χρησιμοποιεί τα ψαλίδια του όχι μόνο για να ομορφαίνει τον κόσμο αλλά και για να τον απαλλάσσει από αισθητικά  περιττά στοιχεία. Η σκηνή που ο Edward σκαλίζει στον πάγο ένα ομοίωμα αγγέλου με την Kim να χορεύει κάτω από το τεχνητό χιόνι μένει ως η χαρακτηριστικότερη ενός πραγματικού αριστουργήματος αισθητικής, ενός ύμνου στην διαφορετικότητα και τον αγνό έρωτα.
 
   Ο Burton σκηνοθέτησε και έγραψε το σενάριο στην ίσως καλύτερη ταινία που έχει δημιουργήσει. Έδωσε στην Caroline Thompson να ξαναγράψει το δικό του γνήσιο σενάριο, καθώς είχε παρακολουθήσει προηγούμενες δουλειές της και ήξερε ότι θα πάρει το αποτέλεσμα που ήθελε. Ο Danny Elfman έγραψε ένα καταπληκτικό soundtrack και συμφώνησε με τον Burton ότι η περίοδος που δούλευαν για αυτήν την ταινία ήταν η καλύτερη τους εμπειρία. O Johnny Depp παίρνει το βάπτισμα του πυρός σαν “ενήλικος” ηθοποιός. Το αστέρι της νεανικής σειράς 21 Jump Street και φίλος του Burton, κάνει το πρώτο του μεγάλο βήμα με επιτυχία καθώς φαντάζομαι ότι οι περισσότεροι γνωρίζουν την συνέχεια. Έκτοτε Johnny Depp και Tim Burton γίνονται αχώριστοι μέχρι και σήμερα, με τον Johnny Depp να δηλώνει πως θα πήγαινε στην άλλη άκρη του κόσμου για τον Tim Burton. Οι άριστες σχέσεις τους άλλωστε φαίνονται και από τις ουκ ολίγες συνεργασίες τους ( Ed Wood, Sleepy Hollow, Charlie and the Chocolate Factory, Corpse Bride, Sweeney Todd: The Demon Barber of Fleet Street, Alice in Wonderland και το επερχόμενο Dark Shadows). Η  Winona Ryder συνεργάζεται για δεύτερη φορά με τον σκηνοθέτη ο οποίος συνεχίζει την παράδοση του, να επιδιώκει συνεργασίες με άτομα που συνεργάστηκε με επιτυχία στο παρελθόν. Ο Vincent Price, στη δεύτερη και τελευταία συνεργασία του με το Burton εμφανίζεται στο ρόλο του εφευρέτη ο οποίος ήταν αποκλειστικά γραμμένος για αυτόν. Μια από τις τελευταίες του εμφανίσεις πριν πεθάνει το 1993 σε ηλικία 82 ετών. Μάλιστα ο ρόλος του στην ταινία έπρεπε να συρρικνωθεί καθώς τα προβλήματα υγείας του είχαν αρχίσει να γίνονται εμφανή. Η ταινία έκανε τζίρο γύρω στα 80 εκατομμύρια δολάρια έχοντας ως budget 20 εκατομμύρια.
 
   Τέλος λίγα λόγια για τον πραγματικό “Ψαλιδοχέρη”. Πολύ κοντινοί άνθρωποι του Burton όπως ο Johnny Depp και παλιότερα ο Vincent Price αλλά και ο ίδιος ο σκηνοθέτης έχουν μιλήσει για τον προσωπικό χαρακτήρα της ταινίας. Το πολύ καλό μακιγιάζ (υποψήφιο για όσκαρ) καταφέρνει να κρύψει από τα μάτια του ανυποψίαστου θεατή αυτό που για τους δημιουργούς αποτελούσε δεδομένο – την πραγματική ταυτότητα του Ψαλιδοχέρη. Ο πραγματικός Ψαλιδοχέρης ακούει στο όνομα Tim Burton. Ένα παιδί με έντονα καλλιτεχνική φύση που μεγάλωσε σχεδόν σε απομόνωση καθώς όπως έχει πει επανειλημμένα, ήταν ανίκανος να δημιουργήσει φιλίες. Με δική του αίσθηση περί πραγματικότητας, τόσο διαφορετική από τους περισσότερους ανθρώπους όσο διαφορετικές είναι οι ταινίες του από ταινίες άλλων δημιουργών. Ο χαρακτήρας του Edward βασίζεται σε ένα σκίτσο του έφηβου Burton  σε μια προσπάθεια του να απεικονίσει τη δυσκολία που είχε να επικοινωνεί με άλλους ανθρώπους. Η πόλη της ταινίας αλλά και οι καταστάσεις που βιώνει δεν είναι παρά μια αντιγραφή του Burbank, της πόλης που πέρασε τα παιδικά του χρόνια ο Burton.

   Η καλύτερη ταινία του, σύμφωνα με τον ίδιο, τους κριτικούς κινηματογράφου αλλά και τους περισσότερους θαυμαστές του (όπως είναι και ο γράφων). Η ταινία μεταφέρθηκε στις θεατρικές σκηνές το 2005 από τον Μatthew Bourne  σε ένα συνδυασμό μπαλέτου και μιούζικαλ με πολύ μεγάλη επιτυχία, καθώς επίσης και το 2010 σε μια ανάλογη προσπάθεια από τον  Richard Crawford, συνεχίζοντας την πολιτιστική κληρονομιά του Ψαλιδοχέρη στην δεκαετία που διανύουμε.

Batman Returns (1992)
1992 Batman returns   Είναι Χριστούγεννα στη Gotham και ένα διαφορετικό παιδί γεννιέται. Ο Oswald Cobblepot, κατά κόσμον Πιγκουίνος απέχει πολύ από αυτό που περίμεναν οι γονείς του. Ένα παιδί – τέρας το οποίο θα βρεθεί πολύ σύντομα να ταξιδεύει στο βρεφικό του καλάθι στα παγωμένα νερά ενός ποταμού σαν ένας άλλος σύγχρονος Μωυσής. Τριάντα τρία χρόνια μετά, και καθώς τα Χριστούγεννα πλησιάζουν ο Πιγκουίνος (Danny DeVito) είναι ακόμα ζωντανός και διψασμένος για εκδίκηση. Έχοντας ζήσει όλη του τη ζωή στους υπονόμους έχει γίνει ένα μοχθηρό διεστραμμένο αλλά και πανέξυπνο πλάσμα που μπορεί να χρησιμοποιήσει ακόμα και την τερατώδη εμφάνιση του, προς όφελός του. Ο  Max Shreck (Christopher Walken) είναι ένας επιτυχημένος επιχειρηματίας που έχει πατήσει κυριολεκτικά επί πτωμάτων. Αδίστακτος και διψασμένος για περισσότερη δόξα θα συνεργαστεί με οποιονδήποτε του προσφέρει τα περισσότερα και θα παραγκωνίσει όποιον βρεθεί στο δρόμο του. Σε αυτή τη θέση βρίσκεται κατά λάθος η αγαθιάρα και γκαφατζού υπάλληλός του  Selina Kyle (Michelle Pfeiffer). Η βαρετή ζωή της, εγκλωβισμένη σε παιδικά κουκλόσπιτα, ανεπιθύμητα μηνύματα στον τηλεφωνητή και αποτυχημένα ρομάντζα θα αλλάξει τελείως μετά από ένα σπρώξιμο (κυριολεκτικό και μεταφορικό) από το αφεντικό της. Μέσα από μια περίπου επιθανάτια εμπειρία θα ανακαλύψει τη σκληρή φεμινίστρια Catwoman που έκρυβε μέσα της η οποία προσπαθεί να πάρει πίσω όλη τη ζωή που δεν έζησε. Ο Bruce Wayne/Batman (Michael Keaton) βρίσκεται κάπου ανάμεσα στους τρεις “κακούς” της ταινίας προσπαθώντας να αντιμετωπίσει τις συγχρονισμένες κινήσεις τους, αλλά και τα αισθήματα που τρέφει για την  Selina Kyle που περιπλέκουν ακόμα περισσότερο την κατάσταση.
 
   Ο Burton, αυτή τη φορά πήρε τον πλήρη δημιουργικό έλεγχο και αφέθηκε να πλάσει την Gotham και τους χαρακτήρες του όπως ακριβώς τους ήθελε. Το αποτέλεσμα ήταν να συμβεί κάτι παράξενο, το οποίο είχε συμβεί σε μικρότερο βαθμό και στην πρώτη ταινία. Οι κακοί της ταινίας να κλέβουν την παράσταση καθώς σε αυτούς δόθηκε μεγαλύτερο ψυχολογικό βάθος. Αυτός ήταν άλλωστε και ο λόγος για τις περισσότερες αρνητικές κριτικές της ταινίας. Φυσικά το ακόμα πιο σκοτεινό ύφος από την πρώτη καθώς επίσης και η φετιχιστική στολή της Catwoman βοήθησαν στις αρνητικές κριτικές. Το μοτίβο του εγκαταλελειμμένου παιδιού και της κακοποιημένης γυναίκας είναι αυτά που δικαιολογούν στα μάτια του θεατή τους δύο “κακούς” που αν είχαν λίγο καλύτερη αντιμετώπιση ίσως τα πράγματα να ήταν διαφορετικά... Σε αντίθεση ο επιχειρηματίας  Max Shreck έχει μάθει να παίρνει πάντα αυτό που θέλει χωρίς να τον ενδιαφέρει το τίμημα, θυμίζοντας μας μερικά πιο ρεαλιστικά τέρατα που υπάρχουν και εκτός Gotham.
 
   Ο Sam Hamm έγραψε το αρχικό σενάριο της ταινίας και ο Burton προσέλαβε το Daniel Waters για να ξαναγράψει το σενάριο. Σε πρώιμη μορφή του,  υπήρχε ο Robin όπως επίσης και ο Harvey Dent αλλά αποφάσισαν να κάνουν λίγη “οικονομία” στους χαρακτήρες καθώς υπήρχαν ήδη μελλοντικά σχέδια για επόμενη ταινία. Ο Danny Elfman έγραψε για ακόμα μια φορά ένα πανέμορφο soundtrack το οποίο χαράχτηκε στο μυαλό των απανταχού ταινιόφιλων που παρακολούθησαν την ταινία. Το casting δε χρειάζεται πολλές συστάσεις όπως δεν χρειαζόταν ούτε τότε. Michael Keaton, Danny DeVito,  Michelle Pfeiffer και  Christopher Walken δίνουν καταπληκτικές ερμηνείες σε ιδιαίτερους και καθόλου εύκολους ρόλους. O Michael Gough παραμένει στο ρόλο του Alfred ως σταθερή αξία.  Η ταινία ήταν υποψήφια για όσκαρ καλύτερου μακιγιάζ και καλύτερων εφέ. (Ο  Danny DeVito μακιγιαριζόταν για δύο ώρες πριν από κάθε γύρισμα). Σχεδόν όλη η παλιά Gotham της πρώτης ταινίας αναβαθμίστηκε και ξαναχτίστηκε και χρησιμοποιήθηκαν για τα γυρίσματα μέχρι και κανονικοί πιγκουίνοι.(οι φιλόζωοι διαμαρτυρήθηκαν, αλλά οι πιγκουίνοι έχαιραν βασιλικών αποδοχών για τη συμμετοχή τους).

   Η ταινία έκανε εισπράξεις πάνω από 282 εκατομμύρια παγκοσμίως, Σε καμία περίπτωση δεν θεωρήθηκε εμπορική αποτυχία αλλά η Warner Bros θεώρησε ότι η ταινία θα μπορούσε να πάει καλύτερα. Ο Burton δεν συνέχισε σαν σκηνοθέτης στις επόμενες ταινίες με τον Joel Schumacher  να παίρνει την θέση του και να δημιουργεί το μετριότατο Batman Forever (1995) και την πλήρη απογοήτευση Batman & Robin (1997).

The Nightmare Before Christmas (1993)
1993 The nightmare before christmas   Ο Burton μας καλωσορίζει στην πόλη του Halloween. Όλα τα τρομακτικά πλάσματα που έχουν επινοηθεί ποτέ συζούν αρμονικά σε αυτή την πόλη όπου το Halloween είναι κάτι παραπάνω από μια απλή γιορτή. “Tender lumplings everywhere, life's no fun without a good scare, that's our job but we're not mean in our town of Halloween” ακούμε στο εισαγωγικό τραγούδι που προσπαθεί να μας εξηγήσει τι πρόκειται να παρακολουθήσουμε. Μα μέχρι να τελειώσει το τραγούδι έχει τελειώσει και το φετινό Halloween και μένουν μόνο 364 μέρες μέχρι το επόμενο! Οπότε πρέπει να αρχίσουν οι προετοιμασίες αμέσως! Ο βασιλιάς του Halloween Jack Skellington είναι υπερβολικά ταλαντούχος σε αυτό που κάνει (το να είναι τρομακτικός) και έτσι κρατάει όλα αυτά τα χρόνια ζωντανό το ενδιαφέρον όλων δημιουργώντας νέους ευρηματικούς τρόπους να προκαλέσει τρόμο. Τι γίνεται όμως όταν ο ίδιος αρχίζει να χάνει το ενδιαφέρον του; Όταν νιώθει τη ματαιοδοξία στο μεγαλείο της, και η δόξα που έχει κερδίσει φαίνεται να εξανεμίζεται μπροστά στη γοητεία του  αγνώστου; Μα φυσικά ψάχνει! Και στο παράδοξο κόσμο του Burton εκτός από την πόλη του Halloween μπορείς να βρεις και την πόλη των Χριστουγέννων. Ο Jack αναρωτιέται τραγουδώντας “What’s this? I can’t believe my eyes, I must be dreaming, Wake up Jack, this isn’t fair” και πιστεύει πως τα προβλήματα του λύθηκαν καθώς ανακάλυψε αυτό που θα τον κάνει ευτυχισμένο. Όμως σύντομα τα Χριστούγεννα θα του γίνουν έμμονη ιδέα καθώς δε μπορεί να τα καταλάβει! Η φύση του δεν του επιτρέπει να κατανοήσει το νόημα μιας γιορτής χωρίς κομμένα κεφάλια και τρομακτικά τέρατα. Και ακόμα περισσότερο οι υπόλοιποι κάτοικοι της πόλης που τον απομακρύνουν ακόμα περισσότερο από την γνήσια ιδέα των Χριστουγέννων. Έτσι ο Santa Claus άρχοντας της Πόλης των Χριστουγέννων “γίνεται” ο τρομακτικός “Sandy Claws” και όλα παίρνουν το δρόμο τους. “Αυτό το χρόνο τα Χριστούγεννα θα γίνουν δικά μας” φωνάζει ο Jack και όλοι φαίνονται ενθουσιασμένοι. Μόνο η (αλά Frankenstein) Sally προβληματίζεται και προσπαθεί να βοηθήσει τον οραματιστή Jack καθώς είναι η μόνη που φαίνεται να τον καταλαβαίνει.
 
   Για οποιονδήποτε γνωρίζει το στυλ του Burton, είναι πολύ δύσκολο να πιστέψει ότι δεν είναι αυτός που έχει σκηνοθετήσει αυτή την ταινία. Αν βέβαια παρακολουθήσει μερικές ταινίες του Henry Selick, το μυστήριο θα λυθεί. Οι δύο σκηνοθέτες είναι τόσο κοντά σε απόψεις αισθητικής και τεχνοτροπίας που η ταινία μοιάζει να είναι πολύ περισσότερο του Burton από πολλές άλλες δικές του! Ο Burton συμμετείχε στην παραγωγή της ταινίας καθώς είχε υπερβολικά φορτωμένο πρόγραμμα σκηνοθετώντας το Batman Returns που δεν του επέτρεπε να συμμετέχει στο σκηνοθετικό μέρος. Ωστόσο ο Henry Selick επώασε το αυγό του Burton (όπως είπε και ο ίδιος) με απόλυτο σεβασμό και στόχος του ήταν να αποδώσει το γνήσιο ύφος του. Το αποτέλεσμα ήταν αυτή η καταπληκτική ταινία με τεχνική stop-motion  που οδήγησε και στην επόμενη συνεργασία τους στο “James and the Giant Peach” λίγα χρόνια μετά σε αντίστροφους ρόλους.
 
   Το αρχικό σενάριο της ταινίας βασίζεται σε ένα ποίημα του Burton γραμμένο περίπου την ίδια εποχή με το Vincent. Οι πρώην συνεργάτες του, Michael McDowell  από τον Σκαθαροζούμη και Caroline Thompson απο τον Ψαλιδοχέρη ανέλαβαν να γράψουν το σενάριο και κατέληξαν στην απόφαση να γυριστεί ως μιούζικαλ παρά τα αρχικά διαφορετικά σχέδια του Burton. Ο Danny Elfman κλέβει την παράσταση γράφοντας την μουσική, τους στίχους αλλά και τραγουδώντας ως Jack μερικά καταπληκτικά τραγούδια. Ο ομιλών Jack είναι ο Chris Sarandon, η επίσης παλιά γνώριμη από τον Σκαθαροζούμη Catherine O'Hara στην φωνή της Sally και ο Ken Page  ως Oogie Boogie. Η ταινία με budget 18 εκατομμυρίων είχε εισπράξεις γύρω στα 75 εκατομμύρια δολάρια χωρίς να έχει σε καμία περίπτωση την προώθηση άλλων ταινιών κινουμένων σχεδίων – blockbuster της εποχής.

Ed Wood (1994)
1994 Ed Wood   O Ed Wood  ή Edward Davis (Johnny Depp) είναι ήδη 27 χρονών και περνάει μια μικρή κρίση προσωπικότητας. Ο αγαπημένος του δημιουργός και ίνδαλμα του Orson Welles έκανε στη ίδια ηλικία το “Citizen Kane” το οποίο θεωρείται από πολλούς η καλύτερη ταινία του που τον έκανε διάσημο. Το ίδιο θα προσπαθήσει να κάνει και ο Edward  με την ταινία του “Glen or Glenda?”. Δεν ξέρω πως θα ακουγόταν σήμερα ένα δράμα με ήμι-βιογραφικό χαρακτήρα το οποίο έχει ως κεντρικό θέμα τραβεστί που θέλουν να κάνουν εγχείρηση αλλαγής φύλλου και άντρες που πολεμάνε στο δεύτερο Παγκόσμιο πόλεμο με γυναικεία εσώρουχα κάτω από τη στολή τους... Με ηθοποιούς τον ίδιο το σκηνοθέτη - ο οποίος ντυνόταν και στην πραγματικότητα σαν γυναίκα - (τραβεστί) την   γυναίκα του (Sarah Jessica Parker) και τον προ εικοσαετίας αστέρα του κινηματογράφου Bela Lugosi (Martin Landau) , με συνολικό προϋπολογισμό 20 χιλιάδες δολάρια... Πάντως το 1953 (!) η ταινία όχι απλά δεν ήταν κάτι αντίστοιχο του “Citizen Kane” αλλά μπορεί να χαρακτηριστεί ως πλήρης αποτυχία. Το εκκεντρικό πνεύμα του Ed Wood συνέχισε να εκπλήσσει τους θεατές με την άποψή του περί αισθητικής και την πραγματική του ανοσία στην αποτυχία. Τα φτηνά σκηνικά που γκρεμίζονταν κατά τη διάρκεια των γυρισμάτων αλλά πάραυτα έμεναν στην τελική κόπια επειδή έκαναν το πλάνο πιο “ρεαλιστικό” είναι σίγουρα κάτι που δε περιμένει κάποιος να δει σε μια ταινία. Η συνέχεια της συνεργασίας με τον Bela Lugosi συνεχίστηκε καθώς είχε αναπτυχθεί μια ισχυρή φιλία μεταξύ τους μέχρι το θάνατο του Ούγγρου ηθοποιού. Η τελευταία τους κοινή ταινία “Plan 9 from Outer Space” (η οποία περιλαμβάνει ζόμπι και εξωγήινους  στο ίδιο σενάριο!) ήταν αυτή στην ο Edward στήριξε τις ελπίδες του για να αφήσει κάτι που θα τον θυμούνται. Αυτό που έμελλε όμως να είναι το πραγματικά αξιομνημόνευτο στην καριέρα του ήταν η βράβευση του ως “ο χειρότερος σκηνοθέτης όλων των εποχών” μερικά χρόνια αργότερα!
 
   Πρόκειται φυσικά για υπαρκτό πρόσωπο και ως εκ τούτου για μια βιογραφική ταινία από την οπτική γωνία του Burton ο οποίος γύρισε την ταινία με πνεύμα συμπάθειας προς τον Edward. Το βιβλίο του Rudolph Grey "Nightmare of Ecstasy" ήταν η βάση για το σενάριο της ταινίας που έγραψαν οι Scott Alexander και Larry Karaszewski. Ο Burton αφού πήρε τον πλήρη δημιουργικό έλεγχο της ταινίας αποφάσισε πως έπρεπε να είναι ασπρόμαυρη ώστε να αντικατοπτρίζει καλύτερα το concept και ο Howard Shore ανέλαβε να αντικαταστήσει τον Danny Elfman ο οποίος μετά από συνεργασία 6 ταινιών δεν έγραψε το soundtrack για ταινία του Burton. Αντιθέτως ο Johnny Depp συνέχισε την συνεργασία τους για δεύτερη φορά ερμηνεύοντας με μεγάλη επιτυχία τον εκκεντρικό “Ed” και η Sarah Jessica Parker τη γυναίκα του Dolores Fuller. Ο Martin Landau ήταν καταπληκτικός στο ρόλο  του Bela Lugosi και βραβεύτηκε με όσκαρ δεύτερου αντρικού ρόλου ενώ το casting συμπληρώνεται με τους Jeffrey Jones, Bill Murray, Patricia Arquette και Lisa Marie (τότε γυναίκα του Burton). Η ταινία κέρδισε επίσης όσκαρ καλύτερου μακιγιάζ και ήταν μια ευχάριστη έκπληξη για τους κριτικούς κινηματογράφου αλλά μια πολύ δυσάρεστη για τους παραγωγούς οι οποίοι είδαν τον Burton να τους οδηγεί σε αλά Ed Wood επίπεδα εισπράξεων, αρκετά πιο κάτω από το ίδιο της το budget!

Mars Attacks! (1996)
1996 Mars attacks   Οι Αρειανοί έχουν περικυκλώσει με τα σκάφη τους τη Γη και προσπαθούν να επικοινωνήσουν με τους ανθρώπους. Ο Πρόεδρος James Dale (Jack Nicholson) ετοιμάζει μια ομιλία και το καλό του κοστούμι για να εντυπωσιάσει τους Αρειανούς και η πρώτη κυρία Marsha Dale (Glenn Close) δεν έχει πρόβλημα να έρθουν σε επαφή με έναν εξωγήινο πολιτισμό, αρκεί να μη τους βάλει στο σπίτι της και φάνε στις πορσελάνες τις.... Ο στρατηγός Casey (Paul Winfield) πιστό “σκυλάκι” του Προέδρου χαίρεται που θα έχει αυτός την τιμή να τους μιλήσει πρώτος σε αντίθεση με τον στρατηγό Decker (Rod Steiger) που είναι αλλεργικός σε οτιδήποτε φιλελεύθερο και φιλειρηνικό. Ο καθηγητής Donald Kessler (Pierce Brosnan) με το ένα του φρύδι μόνιμα σηκωμένο και καπνίζοντας με αινιγματικό ύφος την πίπα του, τους διαβεβαιώνει όλους ότι οι Αρειανοί έρχονται με φιλικές προθέσεις ως πιο αναπτυγμένος και πιο πολιτισμένος λαός που είναι. Στην ιστορική πρώτη επαφή των δύο πολιτισμών οι Αρειανοί λένε “We come in peace” και όλοι επαναπαύονται και αρχίζουν να χειροκροτούν ανέμελα μέχρι οι Αρειανοί να αρχίσουν να εξαϋλώνουν με τα όπλα τους ότι βρίσκουν μπροστά τους! Η ανθρωπότητα πρέπει να βρει το ευαίσθητο σημείο των εξωγήινων πριν να είναι πολύ αργά!
 
   Ακούγοντας κανείς ονόματα όπως Jack Nicholson, Glenn Close, Annette Bening, Pierce Brosnan, Danny DeVito, Sarah Jessica Parker, Michael J. Fox, Rod Steiger, Tom Jones, Natalie Portman, Lisa Marie, Jack Black και Jim Brown δε ξέρω τι είδους ταινία περιμένει κανείς να δει αλλά είμαι  σίγουρος ότι δεν περιμένει το Mars Attacks! Ο Tim Burton με μια παρέλαση αστέρων και για υπόβαθρο του ένα παιχνίδι ανταλλαγής καρτών του 1962 σατιρίζει την εξωγήινη απειλή για την οποία είχαν βγει πολλές B movies επιστημονικής φαντασίας τη δεκαετία του 50 (και συνεχίζουν να βγαίνουν) με τον Jonathan Gems να υπογράφει το σενάριο. Το soundtrack για ακόμα μια φορά γράφτηκε από τον Danny Elfman με την βοήθεια του κιθαρίστα των Oingo Bongo Steve Bartek.  Μερικές απολαυστικές ερμηνείες όπως αυτή του Jack Nicholson και του Pierce Brosnan με επιτηδευμένα υπερβολικές ερμηνείες και η πολύ όμορφη εικόνα και  μας κάνουν να θυμόμαστε μια ταινία που διαφορετικά θα είχε διαγραφεί από την μνήμη μας. Υπάρχουν καλές στιγμές στην ταινία αλλά αυτές είναι λίγες και περισσότερο αρκείται στο να ξαφνιάζει το θεατή με τους επιπλέον γνωστούς ηθοποιούς που εμφανίζονται επί της οθόνης όσο αυτή κυλάει. Ωστόσο το αποτέλεσμα είναι μια ανάλαφρη και διασκεδαστική κωμωδία (με κλισέ σενάριο) που  μπορεί να παρακολουθήσει ο καθένας χωρίς να πονοκεφαλιάζει ιδιαίτερα. Η ταινία γνώρισε μεγαλύτερη οικονομική επιτυχία στην Ευρώπη απ' ότι στην Αμερική. Ωστόσο τα έσοδα των 101 εκατομμυρίων δολαρίων παγκοσμίως δεν ευχαρίστησαν τους παραγωγούς που είχαν σπαταλήσει περίπου 70 εκατομμύρια στον προϋπολογισμό της ταινίας.

Sleepy Hollow (1999)
1999 Sleepy hollow   O Ichabod Crane (Johnny Depp) είναι ο απεσταλμένος της αστυνομίας στην επαρχία του Sleepy Hollow για να εξερευνήσει εν έτη 1799 μια σειρά από ανεξήγητους θανάτους που τα πτώματα έχουν βρεθεί αποκεφαλισμένα. Επιστημονικό μυαλό ο Ichabod προσπαθεί να εφαρμόσει μερικές μεθόδους που ακόμα δεν έχουν υιοθετηθεί επίσημα από την αστυνομία (όπως τα δακτυλικά αποτυπώματα) και προφανώς δε πιστεύει στις δεισιδαιμονίες. Έτσι δυσκολεύεται να πάρει σοβαρά τους κατοίκους του χωριού όταν αρχίζουν να του εξηγούν ότι ο ακέφαλος καβαλάρης έρχεται για να σκοτώσει και παίρνει τα κεφάλια μαζί του στην Κόλαση! Αρχίζει την έρευνά του για να ανακαλύψει τι κρύβεται πίσω από αυτό το θρύλο και να ξεσκεπάσει την αλήθεια μέχρι που ανακαλύπτει ιδίοις όμμασι ότι δεν είναι τόσο θρύλος τελικά. Δείχνει μια κάποια συμπάθεια προς την Katrina (Christina Ricci) η οποία φαίνεται να είναι αμοιβαία αλλά σε αυτό το χωριό δε μπορεί κανείς να είναι σίγουρος για τίποτα. Κάποια θέματα του ντετέκτιβ με το παρελθόν του θα αρχίσουν να φουντώνουν ξανά μέσα στην εφιαλτική ατμόσφαιρα αυτού του τόπου που φαίνεται να περιμένει κάτι απροσδιόριστα φοβερό να συμβεί...
 
   Η αγγλική εταιρία παραγωγής ταινιών “Hammer Films” μεσουράνησε από τα μέσα των 50's μέχρι και τα 70's στον τομέα των ταινιών τρόμου με ηθοποιούς όπως ο θρυλικός Christopher Lee. Αυτές οι ταινίες φαίνεται πως αποτέλεσαν τη μεγαλύτερη πηγή έμπνευσης για τον σκηνοθέτη, ο οποίος συμπεριέλαβε τον  Christopher Lee σε ένα μικρό ρόλο, τιμής ένεκεν. Ο Burton  προσέλαβε για διευθυντή φωτογραφίας τον Emmanuel Lubezki, αφού είχε εντυπωσιαστεί με τη δουλειά του στο “Great Expectations”. Και βέβαια εντυπωσίασε και στο Sleepy Hollow αφού με τη δουλειά του έθεσε υποψηφιότητα για όσκαρ. Σε αρχικές συζητήσεις, ήθελαν την ταινία ασπρόμαυρη, ιδέα όμως που γρήγορα εγκαταλείφτηκε.
 
   Βασίζεται στο αρχικό “The Legend of Sleepy Hollow", μια σύντομη ιστορία του Washington Irving που διασκευάστηκε από τους Kevin Yagher και Andrew Kevin Walker για μεταφορά στη μεγάλη οθόνη. Μια αρκετά σκοτεινή ταινία με καταπληκτικά σκηνικά τα οποία άλλωστε βραβεύτηκαν με όσκαρ, και πολλοί παλιοί γνώριμοι του Burton στο casting: Ο Johnny Depp στον πρωταγωνιστικό ρόλο, οι Michael Gough, Christopher Walken, Martin Landau, Jeffrey Jones και Lisa Marie. Η Christina Ricci, Miranda Richardson, Michael Gambon, Casper Van Dien και  Christopher Lee να συμπληρώνουν τα υπόλοιπα ονόματα του casting. Ο Danny Elfman έγραψε για ακόμα μια φορά το soundtrack με τη βοήθεια του κιθαρίστα των Oingo Boingo Steve Bartek, του Conrad Pope και του Mark McKenzie. Η ταινία ήταν εμπορική επιτυχία καθώς με προϋπολογισμο γύρω στα 60 εκατομμύρια ξεπέρασε τα κέρδη των 200 εκατομμυρίων παγκοσμίως.

Γιώργος Ρίσκας