Slideshow κείμενα

loogoo

Tim Burton (1980's)

Vincent (1982)
1982 vincent   O Vincent είναι ένα επτάχρονο παιδί εντελώς διαφορετικό από τα υπόλοιπα παιδιά της ηλικίας του. Ο αγαπημένος του ηθοποιός είναι ο Vincent Price, πολύ γνωστός για τις gothic ταινίες τρόμου που πρωταγωνίστησε τις δεκαετίες του 60 και 70. Στο μυαλό του Vincent, η πραγματικότητα και η φαντασία συγχέονται πολύ συχνά με αποτέλεσμα να δημιουργούνται κάποια προβλήματα στην καθημερινότητα του. Κανείς δε φαίνεται να αντιλαμβάνεται τη διαφορετικότητα του. Η μητέρα του πιστεύει ότι αρκεί μια αφύπνιση και το παιδί της θα γίνει σαν όλα τα “φυσιολογικά παιδιά”. Αυτό διώχνει μέρα με τη μέρα όλο και περισσότερο το μικρό Vincent από τον έξω κόσμο. Τον αναγκάζει να κρυφτεί στην απομόνωση του νοητού του πύργου. Μπορεί το μόνο που θα βρει εκεί να είναι οι δαίμονες που θα τον στοιχειώνουν για μια ζωή αλλά τουλάχιστον θα είναι κάτι δικό του.
 
   Ο Burton καταφέρνει μέσα σε 6 λεπτά με καστ ενός ηθοποιού να αφηγηθεί με αριστουργηματικό τρόπο πράγματα που θα γέμιζαν μια ταινία κανονικής διάρκειας. Η ταινία είναι ασπρόμαυρη και γυρισμένη με την τεχνική stop-motion. Η ταυτοπροσωπία του μικρού Vincent με τον ίδιο το σκηνοθέτη είναι παραπάνω από προφανής. Φαντασία (σενάριο) και πραγματικότητα μπερδεύονται εντός και εκτός ταινίας καθώς ο Vincent Price, πραγματικό πρότυπο για το νεαρό Burton, απαγγέλλει το ποίημα – φόρο τιμής που έγραψε ο σκηνοθέτης για αυτόν. Ο μεγάλος πια Vincent – Burton φαίνεται πως ξέρει από τι είδους “αρρώστια” πάσχει. Το σύντομο αλλά πολύ περιεκτικό πέρασμα από την παιδική του ηλικία μας κάνει να κατανοήσουμε τον ίδιο αλλά και πολλά άλλα “μη φυσιολογικά” θύματα που ζουν ανάμεσα μας.

Frankenweenie (1984)
1984 Frankenweenie   Ο νεαρός Victor Frankenstein, δεν μπορεί να ξεπεράσει τον άδικο χαμό του πολυαγαπημένου του σκύλου Sparky και αναρωτιέται τι μπορεί να κάνει για να τον φέρει πίσω. Κατά την διάρκεια ενός εργαστηρίου στο σχολείο θα μάθει για κάποιες ιδιότητες του ηλεκτρισμού τις οποίες αγνοούσε και αμέσως οι ελπίδες του θα αναπτερωθούν. Με λίγη επιστημονική μαεστρία και την βοήθεια της τύχης, το θαύμα φαίνεται να παίρνει σάρκα και οστά. Γρήγορα όμως θα ανακαλύψει ότι οι γείτονες του δεν είναι έτοιμοι να αποδεχτούν τόσο εύκολα κάποιον που επέστρεψε από την άλλη όχθη...
 
   Ο Burton αναλαμβάνει με σκηνοθεσία και σενάριο να διασκευάσει την ιστορία της  Mary Shelley μεταφέροντας την μερικά χρόνια πίσω, όταν τα προβλήματα ξεκίνησαν για το μικρό Victor. Πρωταγωνιστούν Barret Oliver, Shelley Duvall και Daniel Stern. Άλλη μια ασπρόμαυρη ταινία μικρού μήκους που γύρισε ενώ εργαζόταν στα στούντιο της Disney που ουσιαστικά αποτέλεσε την αιτία απόλυσης του, καθώς θεωρήθηκε ότι σπαταλάει χρήματα της εταιρίας για ταινίες τρομακτικές και ακατάλληλες για μικρά παιδιά.
 
   Remake της ίδιας ταινίας με τεχνική stop-motion είναι προγραμματισμένο μέσα στο 2012 με τον Burton να αναλαμβάνει (με σκηνοθεσία και σενάριο) να “ξαναζωντανέψει” το παλιό του και όχι γνωστό στο ευρύ κοινό δημιούργημα.

Pee-wee's Big Adventure (1985)
1985 Pee-wee big adventure   Στον αντίποδα της απόλυσης του απο την Disney, το Frankenweenie τράβηξε την προσοχή του Paul Reubens ο οποίος ζήτησε απο τον Burton να σκηνοθετήσει την κινηματογραφική μεταφορά του πασίγνωστου χαρακτήρα του Pee-wee Herman, τον οποίο φυσικά υποδύθηκε ο ίδιος ο Paul Reubens. Ο Paul Reubens επίσης συμμετείχε στο σενάριο της ταινίας μαζί με τους  Phil Hartman και Michael Varhol.
 
   Πρόκειται για ένα ενήλικο που αρνείται να μεγαλώσει για τους δικούς του λόγους. Όπως λέει και ο ίδιος ο Herman στην τσιμπημένη μαζί του Dottie: “There's a lotta things about me you don't know anything about, Dottie. Things you wouldn't understand. Things you couldn't understand. Things you shouldn't understand...” για να τελειώσει την στιχομυθία μεταξύ τους ως εξής: “I'm a loner, Dottie. A rebel. So long, Dott”. Mια μέρα θα ανακαλύψει πανικόβλητος πως κάποιος του έκλεψε το πολύτιμο ποδήλατο του! Θα ξεκινήσει μια οδύσσεια και θα διασχίσει πολλά εκκεντρικά σκηνικά για να δικαιωθεί και να πάρει πίσω ότι του ανήκει.
 
   Για το soundtrack της ταινίας ο Burton προσέγγισε τον τότε τραγουδιστή των Oingo Bongo, Danny Elfman κι αυτή έμελε να είναι η αρχή μιας πολυετούς συνεργασίας. Έκτοτε έχει γράψει μουσκή για όλες τις ταινίες του Burton (είτε σαν σκηνοθέτης είτε ως παραγωγός) εκτός απο τις Cabin Boy, Ed Wood, James and the Giant Peach, Batman Forever και Sweeney Todd: The Demon Barber of Fleet Street. Τα κομμάτια  Burn in Hell και  Tequila των  Twisted Sister και Champs αντίστοιχα προωθήθηκαν μέσω της ταινίας.
 
   Η ταινία, με μικρό budget απόλαυσε εμπορική επιτυχία 40 εκατομμυρίων δολαρίων και έκανε γνωστό το Burton στο ευρύ κοινό αλλά και στους καλλιτεχνικούς κύκλους του Χόλυγουντ. Το υπερβολικά περίεργο concept της ταινίας (ακόμα και για ταινία του Burton) δίχασε το κοινό και άφησε ανάμεικτα συναισθήματα. Ωστόσο με τον καιρό πήρε cult διαστάσεις και έχει φανατικούς φίλους ακόμα και σήμερα.

Beetlejuice (1988)
1988 Beetlejuice   Ο Adam (Alec Baldwin) και η Barbara ( Geena Davis) είναι ένα πρόσφατα... νεκρό αντρόγυνο που προσπαθεί να διαχειριστεί το θάνατό του. Αλλά τίποτα δεν είναι τόσο εύκολο σε αυτή τη ζωή (κι απ' ότι φαίνεται ούτε στην επόμενη). Το βιβλίο - εγχειρίδιο των πρόσφατα νεκρών που βρίσκουν μοιάζει ακαταλαβίστικο και πάνω που νομίζουν ότι τίποτα δε μπορεί να πάει χειρότερα... καταφτάνουν οι Deetzes! Οι μπουχτισμένοι Νεοϋορκέζοι Charles (Jeffrey Jones) και Delia (Catherine O'Hara) με τη νεαρή τους (παθιασμένη με το θάνατο!) κόρη Lydia (Winona Ryder). Η ταινία αντιστρέφει το συνηθισμένο μοτίβο των τρομαγμένων ανθρώπων που προσπαθούν να απαλλαγούν από τα αιμοβόρα φαντάσματα. Πλέον οι εποχές έχουν αλλάξει και ο σύγχρονος αστός δεν έχει αφήσει καθόλου χώρο στο μυαλό του για μυστήριο και φαντασία. Έτσι δεν έχει τίποτα να φοβηθεί από μερικά φαντάσματα που απλά προσπαθούν να τον διώξουν από το εξοχικό του (ιδιαίτερα όταν αυτό έχει καλό πάρκινγκ). Απεναντίας, το νεκρό ζευγάρι που απλά θέλει την ησυχία του, έχει πολλά να κερδίσει αν οι ενοχλητικοί ζωντανοί σταματήσουν να τους “στοιχειώνουν”. Όταν όλες οι λύσεις αποτύχουν, υπάρχει πάντα η λύση του βίο-εξορκιστή Betelgeuse (Michael Keaton ) ή Beetle-juice για όσους δυσκολεύονται να το προφέρουν. Σε χρόνο ρεκόρ θα απαλλάξει το σπίτι από τους ζωντανούς. Το μόνο που χρειάζεται είναι να φωνάξετε 3 φορές το όνομά του. Ή μήπως ακούγεται πολύ εύκολο!;
 
   “In This House... If You've Seen One Ghost... You Haven't Seen Them All”. Ο ελληνιστί “Σκαθαροζούμης”  είναι μια κωμωδία τρόμου(!) η οποία με σχετικά χαμηλό προϋπολογισμό κατάφερε να κάνει τζίρο γύρω στα 80 εκατομμύρια δολάρια και να κερδίσει όσκαρ καλύτερου μακιγιάζ. O Burton γοητεύτηκε αμέσως από το σενάριο του Michael McDowell και Larry Wilson αλλά επιστράτευσε τον Warren Skaaren για να γεφυρώσει τις όποιες διαφορές υπήρχαν στο δημιουργικό τομέα.
 
   Οι ερμηνείες των Alec Baldwin και Geena Davis ως νέο ζευγάρι είναι καλές και η Winona Ryder, σε μια από τις πρώτες τις εμφανίσεις γοητεύει στο ρόλο της παθιασμένης με το θάνατο νεαρής κοπέλας. Επίσης καλοί είναι οι Jeffrey Jones και Catherine O'Hara αλλά και οι Glenn Shadix με την Sylvia Sidney στους ρόλους των δύο αντρόγυνων από την Νέα Υόρκη που είναι ικανοί να εκμεταλλευτούν ακόμα και φαντάσματα για την ευχαρίστηση τους. Και τέλος ο καταπληκτικός Michael Keaton ο οποίος αποδεικνύει ότι ένας πολύ καλός (κωμικός) ηθοποιός, κλέβοντας την παράσταση χωρίς να έχει το χρόνο συμμετοχής των υπολοίπων. Ο Danny Elfman δημιούργησε το soundtrack της ταινίας, το οποίο ολοκληρώθηκε με την προώθηση των Day-O και Jump in the Line του Harry Belafonte.

Batman (1989)
1989 Batman   Όλος ο υπόκοσμος του Gotham μιλάει για μια τεράστια νυχτερίδα που ρουφάει το αίμα των κακοποιών! Είναι ο Batman (!), alter ego του εκατομμυριούχου Bruce Wayne, ο οποίος είδε τους γονείς του να πεθαίνουν μπροστά στα μάτια του όταν ήταν ακόμα παιδί και το μόνο που θυμάται είναι το δολοφόνο να τον ρωτάει : “have you ever danced with the devil in the pale moonlight?”. Από τότε, μόνιμα τραυματισμένος αποφασίζει να επιβάλλει το δικό του νόμο σε μια διεφθαρμένη πόλη. O Jack Napier, ένας συνειδητοποιημένος μαφιόζος που έχει συνάψει σχέση με τη γυναίκα του αφεντικού του, οδηγείται εντελώς “συμπτωματικά”  (από το αφεντικό του) σε μια αποστολή που θα του κοστίσει σχεδόν τη ζωή του (θα βάλει και ο Batman το χεράκι του). Τελικά θα τη γλιτώσει αλλά με ένα σαδιστικό χαμόγελο μόνιμα χαραγμένο στο πρόσωπό του και μόνιμα διαλυμένα νεύρα. Οι εγκληματικές δραστηριότητες του ξαναγεννημένου Joker πια ξεκινάνε αμέσως (με πρώτο θύμα το πρώην αφεντικό του) και φαίνεται διατεθειμένος να μη σταματήσει πουθενά. Η γοητευτική δημοσιογράφος Vicki Vale πριν καλά – καλά το καταλάβει βρίσκεται ανάμεσα στον Bruce/Batman και τον Joker σε ένα παιχνίδι ζωής και θανάτου.
 
   Ήταν η πρώτη ταινία υψηλού προϋπολογισμού που ανέλαβε να σκηνοθετήσει. Το εγχείρημα δεν ήταν καθόλου απλό καθώς ουσιαστικά ανέλαβε τα ξαναζωντανέψει τον κινηματογραφικό Batman που είχε μείνει στη δεκαετία του 60 με τον Adam West και να δημιουργήσει κάτι που θα γινόταν αρεστό όχι μόνο στους οπαδούς των comic αλλά και στο ευρύτερο κοινό. Η παραγωγή προώθησε την ταινία περισσότερο από οποιαδήποτε άλλη μέχρι τότε (!) και το αποτέλεσμα του παγκόσμιου τζίρου των 400 εκατομμυρίων δολαρίων φαίνεται πως τους δικαίωσε. Ο παλιός γνώριμος Warren Skaaren ανέλαβε ξανά μετά τον Σκαθαροζούμη μαζί με τον Sam Hamm να γράψουν το σενάριο της ταινίας και φυσικά ο Danny Elfman ανέλαβε το soundtrack (αργότερα δήλωσε δυσαρεστημένος από την τελική μίξη των κομματιών). Οι παραγωγοί ζήτησαν από τον Prince να γράψει μουσική για τον Joker  με αποτέλεσμα να συμβεί κάτι αρκετά σπάνιο. Κυκλοφόρησαν δύο διαφορετικά soundtrack για την ίδια ταινία. Αυτό του Danny Elfman και του Prince.
 
   Κατά τα γυρίσματα της ταινίας υπήρξαν πολλές συγκρούσεις του Burton με τους παραγωγούς σχεδόν στα πάντα αλλά η κυριότερη ήταν στο θέμα του casting. Ο Burton ήθελε τον Michael Keaton στο πρωταγωνιστικό ρόλο (λόγω της προηγούμενης συνεργασίας τους στο Beetlejuice) ο οποίος είχε την ταμπέλα του κωμικού ηθοποιού και ουσιαστικά δεν είχε εμπειρία από ταινίες δράσης. Το αποτέλεσμα φαίνεται να δικαιώνει περισσότερο το σκηνοθέτη, καθώς ο Michael Keaton στάθηκε επάξια στο ρόλο που του δόθηκε και υποστήριξε πλήρως το όλο concept που δημιούργησε ο Burton. Στόχος του σκηνοθέτη ήταν να δώσει  έμφαση στο ψυχολογικό προφίλ του εκκεντρικού εκατομμυριούχου που πολεμάει το έγκλημα (ντυμένος νυχτερίδα) και όχι να δημιουργήσει ένα σωματώδη  Batman που ξέρει πολεμικές τέχνες. Αυτό βέβαια δεν φάνηκε αρκετά πειστική δικαιολογία για τους φανατικούς comic fans με αποτέλεσμα να στέλνουν χιλιάδες γράμματα διαμαρτυρίας στην εταιρία παραγωγής. Το πέρασμα της Kim Basinger στο ρόλο της γοητευτικής δημοσιογράφου Vicki Vale, χωρίς να δίνει κάποια αξιομνημόνευτη ερμηνεία, ομορφαίνει την ταινία. O Michael Gough είναι ιδανικός για το ρόλο του Alfred και η έξυπνη επιλογή του Jack Nicholson, εκτός από μια πολύ καλή ερμηνεία βοήθησε και στην ώθηση ατόμων πιο μεγάλης ηλικίας στις κινηματογραφικές αίθουσες για να τον απολαύσουν ως Τζόκερ.
   Η κριτική υποδοχή της ταινίας δεν ήταν ιδανική, αλλά οι περισσότεροι φάνηκαν να απολαμβάνουν την ταινία. Τα περισσότερα παράπονα ήταν γύρω από το σκοτεινό ύφος αλλά και την επικέντρωση γύρω από τον Joker περισσότερο από τον Batman. Ο Burton δεν προσπαθεί να εξωραΐσει τίποτα. Απεναντίας παρουσιάζει ένα σκληρό και πολλές φορές αντιήρωα Batman που φαίνεται να τρέφεται από τα ψυχολογικά του τραύματα. Κορύφωση της ταινίας, η τελική συνάντηση των δύο “φρικιών” του Burton, να λογομαχούν για το ποιος δημιούργησε ποιον! Αυτό που μένει είναι η τεράστια εμπορική και σκηνοθετική επιτυχία για τον Burton καθώς η ταινία δεν διεκδικεί δάφνες σεναρίου. Ωστόσο η φοβερή ατμόσφαιρα, το gothic στυλ και η πολύ καλή δουλειά στο όλο design είναι πράγματα που δεν περνάνε απαρατήρητα. Δεν είναι τυχαίο ότι η ταινία πήρε όσκαρ καλύτερης καλλιτεχνικής διεύθυνσης. Ακόμα, η μεταφορά από τον Batman με την γκρί στολή των 60's (μεγάλη επιτυχία της εποχής) στον σκοτεινό Batman των 90's  αποτέλεσε ένα γερό στήριγμα πάνω στο οποίο έχτισε το 1992 ο ίδιος ο Burton (Batman Returns) αλλά και πολλοί άλλοι μετά από αυτόν.
 
Γιώργος Ρίσκας