= Συνέντευξη με τους The Last International Playboys
Συνεντεύξεις

loogoo

Συνέντευξη με τους The Last International Playboys

 
Ένα υπέροχο άλμπουμ έφτασε στη πόρτα του Noizy, το "Who Shot Roy?", με την υπογραφή των The Last International Playboys. Λογικό να αρχίσουν τα ερωτήματα. Ποιοι είναι, πώς πήραν το όνομα τους και πολλά ακόμα που ο Άγγελος Καλαντζής θέλησε να απαντήσει. Ευχόμαστε τα καλύτερα για το παρθενικό άλμπουμ της μπάντας.
 
playboy2216

Ποιοι είναι οι The Last International Playboys;
Οι L.I.P. είναι ο Κώστας Λαγός και ο Ιωσήφ Μοσχόπουλος στις κιθάρες, ο Νικόλας Μίχος στο μπάσο, ο Οδυσσέας Κωνσταντόπουλος στο πλήκτρα, ο Στέλιος Πασχάλης στα τύμπανα και εγώ, ο Άγγελος Καλαντζής, στα φωνητικά.

Πώς προέκυψε το όνομα και τι δουλειά έχει ο Roy στο άλμπουμ σας;
Προσωπικά έχω αδυναμία στους Smiths και τον Morrissey, οπότε είναι ξεκάθαρο ότι το όνομα προέρχεται από το γνωστό κομμάτι του Μοz “Last Of The Famous International Playboys”. Ο Roy Race, για όσους δεν γνωρίζουν, ήταν ο κεντρικός χαρακτήρας του ποδοσφαιρικού κόμικ «Roy of the Rovers», το οποίο ήταν από τα αγαπημένα μου όταν ήμουν παιδί. Ειλικρινά, δεν θυμάμαι πως το ξαναθυμήθηκα, αλλά γκουγκλάροντας πληροφορίες ανακάλυψα ότι σε κάποιο τεύχος ένας άγνωστος, που δε μάθαμε ποτέ ποιος ήταν, είχε πυροβολήσει τον Roy. Ευτυχώς o Roy την σκαπούλαρε, αλλά μέχρι τότε οι αναγνώστες κρατούσαν την ανάσα τους από την αγωνία. Η έκπληξή μου μεγάλωσε όταν, ψάχνοντας περισσότερο, διαπίστωσα ότι το τεύχος αυτό είχε δημοσιευθεί 19 Δεκεμβρίου που είναι και τα γενέθλιά μου. Κάπως έτσι μού ήρθε η ιδέα για τον τίτλο του άλμπουμ. Αλληγορικά βέβαια o τίτλος «Who shot Roy?» παραπέμπει στο εσωτερικό ερώτημα του καθενός μας «Ποιος θέλησε να θανατώσει την παιδική μας αθωότητα, τις ελπίδες μας, τα όνειρά μας».
 
playboy2215

Πόσο καιρό σας πήρε ώστε να ολοκληρώσετε το άλμπουμ;
Όταν ξεκίνησαν οι ηχογραφήσεις, νομίζω μόνο ένας από εμάς ήταν πατέρας κι όταν ολοκληρώθηκε είχαν απομείνει δύο άτεκνοι! Πάνω κάτω μας πήρε τέσσερα χρόνια. Γράψαμε τα τύμπανα λίγο πριν την εμφάνισή μας στο Rockwave το 2017 και το mastering τελείωσε λίγο πριν από το πρώτο lockdown. Η δε κυκλοφορία του καθυστέρησε μερικούς μήνες, γιατί θέλαμε να δούμε πως θα εξελιχθούν τα πράγματα με την πανδημία, να γυρίσουμε το βίντεο κτλ. Στην εύλογη απορία του γιατί υπήρξε τόσο χρονοβόρα η διαδικασία, οι βασικοί λόγοι είναι η διαχείριση και οι περιορισμοί του budget, αλλά και η αποφυγή της προχειρότητας. Όπως μπορεί κανείς να διαπιστώσει, είτε ακούγοντας το άλμπουμ είτε διαβάζοντας το booklet που το συνοδεύει, επειδή θέλαμε να πετύχουμε ένα συγκεκριμένο ηχόχρωμα, συνεργαστήκαμε με αρκετούς session μουσικούς. Από τα γυναικεία φωνητικά μέχρι τα πνευστά, τα κλασικά έγχορδα αλλά και την ηχοληψία και το mastering. Όλοι αυτοί οι άνθρωποι, τους οποίους θέλω και από εδώ να ευχαριστήσω, δούλεψαν για εμάς αφιλοκερδώς. Από μόνο του όμως αυτό σημαίνει, ότι όταν κάποιος σε βοηθάει, τότε θα πας με τον δικό του χρονικό προγραμματισμό. Αν τώρα σε αυτά προσθέσεις και τη δική μας προσοχή στη λεπτομέρεια αλλά και το γεγονός ότι όλοι μας έχουμε και τις «πρωινές» δουλειές μας, από τις οποίες βιοποριζόμαστε, εύκολα βγαίνεις χρονικά εκτός πλάνων.

Από που αντλείτε έμπνευση; Τι είναι αυτό που σας ωθεί στη σύνθεση ενός τραγουδιού;
Όσο κοινότυπο κι αν ακούγεται, ο κινητήριος μοχλός είναι η ανάγκη της έκφρασης. Μία ανάγκη, η οποία θεωρώ ότι υπάρχει σε όλους τους ανθρώπους και ενδεχομένως πραγματώνεται με διαφορετικό τρόπο. Άλλος ζωγραφίζει, άλλος γράφει μουσική, άλλος βιβλία, άλλος κάνει σπορ κτλ. Έχω την υποψία ότι οι καλλιτέχνες είναι κάπως πιο «κλειστοί» άνθρωποι, έστω και αν αυτό δεν φαίνεται και μέσω της δημιουργίας κάνουν τη δική τους ψυχοθεραπεία. Από κει και πέρα η έμπνευση δυστυχώς δεν είναι κάτι που έρχεται κατά παραγγελία. Οποιαδήποτε λεπτομέρεια της καθημερινότητας ή των συναισθημάτων μπορεί να σου ανάψει τη σπίθα της δημιουργίας. Προσωπικά, συνήθως γρατζουνάω στην κιθάρα και κάποιες φορές προκύπτουν ενδιαφέροντα πράγματα που κάπου με πάνε. Σε εκείνες τις περιπτώσεις ηχογραφώ στο κινητό την αρχική ιδέα και αργότερα, μπορεί και μήνες ή χρόνια μετά, την ξανακούω και τη δουλεύω Έχει τύχει όμως να μου έρθει κάποια μελωδία ενώ οδηγώ τη μοτοσικλέτα μου ή ενώ βρίσκομαι σε κάποιο ταξίδι. Το πιο παράξενο ήταν ένα τραγούδι που το «είδα» σε όνειρο και μόλις ξύπνησα το θυμόμουν, έπιασα την κιθάρα και το τελείωσα μονομιάς.

Πώς θα χαρακτηρίζατε το άλμπουμ σας “Who Shot Roy?”;
Αν εννοείς από πλευράς μουσικού είδους, δεν νομίζω ότι θα μπορούσε να μπει εύκολα μία συγκεκριμένη ταμπέλα. Έχει στοιχεία alt rock, έχει στοιχεία brit pop, αλλά δεν ξέρω πού θα μπορούσα να το κατατάξω με μία λέξη. Θα προτιμούσα να πω ότι είναι ένα πολύ προσεγμένο στη δημιουργία του άλμπουμ και σε όλα του τα επίπεδα, από τη σύνθεση και την ηχογράφηση μέχρι το artwork, πολύ ειλικρινές και με πλούσια γκάμα συναισθημάτων και ήχων. Θεωρώ ότι κάποιος μπορεί να βρει κομμάτια του εαυτού του και των σκέψεών του μέσα σε αυτό.
 
playboy2214

Πώς προέκυψε η συνεργασία με τον σπουδαίο ηθοποιό Λευτέρη Ελευθερίου για το εκπληκτικό videoclip για το “Have you ever fallen in love?”;
Καταρχάς θέλαμε να αποφύγουμε το στερεότυπο του να παίζει η μπάντα «ζωντανά». Είχα μία αρχική ιδέα ώστε το concept του βίντεο να είναι ο «διάλογος» του πρωταγωνιστή με τις σκέψεις του, με τον εσωτερικό εαυτό του. Όπως κτίζαμε το στόρι με τον σκηνοθέτη, γινόταν ξεκάθαρο ότι για να δουλέψει αυτό το concept θα χρειαζόμασταν καλό acting από τον άνθρωπο που θα πρωταγωνιστούσε. Ο Λευτέρης συνεργάζεται σε παραστάσεις εδώ και αρκετά χρόνια με τον Στέλιο και τον Οδυσσέα, τον ντράμερ και τον πληκτρά μας και μάλιστα είχε έρθει και σε ζωντανές εμφανίσεις μας. Όταν λοιπόν του ζήτησαν τα παιδιά να μας βοηθήσει, εκείνος, αφού άκουσε το κομμάτι και συζητήσαμε το concept, δέχτηκε να συνδράμει, βρήκαμε τις ημερομηνίες για τα γυρίσματα και ιδού το αποτέλεσμα. Σε αυτό το σημείο θέλω ειλικρινά να ευχαριστήσω τον Λευτέρη για τη βοήθειά του και τον πολύτιμο χρόνο του, που μας διέθεσε αμισθί, μεταξύ γυρισμάτων και άλλων υποχρεώσεών του. Το γύρισμα ενός κλιπ, παρά το γεγονός ότι ένα κομμάτι διαρκεί λίγα λεπτά, είναι κοπιαστική και χρονοβόρα διαδικασία, που συνήθως παίρνει πάνω από μία μέρα. Ο Λευτέρης ήταν υποδειγματικά συνεργάσιμος και επαγγελματίας. Η συνεργασία μαζί του ήταν υπέροχη εμπειρία, γιατί πέραν του ότι είναι ένας εξαιρετικός ηθοποιός, είναι πραγματικά φανταστικός και ευχάριστος άνθρωπος.

Αλήθεια, τι είναι η μουσική για εσάς; Θα μπορούσατε χωρίς αυτή;
Μπορεί κανείς να φανταστεί τη ζωή του χωρίς μουσική; Έστω σαν ακροατής. Χωρίς να χρειάζεται να εμβαθύνει σε αυτήν. Ακόμα περισσότερο, αν είσαι ο ίδιος μουσικός. Η μουσική είναι μία φίλη, μία σύντροφος, μία ερωμένη για όλη σου τη ζωή, που δε φοβάσαι ποτέ ότι θα σε προδώσει ή θα σε εγκαταλείψει. Θα είναι εκεί για πάντα, όποτε θα την έχεις ανάγκη.

Τι σας θυμώνει και τι σας κάνει να χαμογελάτε;
Εκείνο που δεν αντέχω εδώ και αρκετά χρόνια είναι ο πλασματικός κόσμος των social media. Ειλικρινά δεν ξέρω πόση ακόμα αποβλάκωση θα αντέξει η ανθρωπότητα. Δεν ξέρω σε τι ψυχολογικά αδιέξοδα θα οδηγήσει όλη αυτή η χαζομάρα και η εικονική πραγματικότητα του Instagram κτλ. Σίγουρα χαμογελάω κάθε φορά που ταξιδεύω με τη μοτοσικλέτα μου. Είναι η άλλη μεγάλη αγάπη μου. Κατά το παρελθόν είχα κάνει και μεγάλα Ευρωπαϊκά ταξίδια με αυτήν, οπότε ειδικά, αν έχω αρκετό καιρό να βγω σε ανοικτό δρόμο, όταν ξανασυμβαίνει πιάνω τον εαυτό μου να οδηγεί με ένα μεγάλο χαζό χαμόγελο. «Στην άσφαλτο κουρσάρος με καράβι τη μοτοσικλέτα». Όταν οδηγώ τη μηχανή, ειδικά φορτωμένη με τις βαλίτσες κτλ., μού γεννά αυτό το νομαδικό αίσθημα του βεδουίνου στην αχανή έρημο. Όπως σου είπα και προηγουμένως, έχω γράψει και τραγούδια οδηγώντας.
 

Πόσο εύκολα ή δύσκολα είναι για μια μπάντα να γίνει αναγνωρίσιμη;
Κατά τη γνώμη μου, ανεξαρτήτως ταλέντου, χρειάζονται δύο πράγματα. Τύχη και χρήμα ή έστω ένα από τα δύο. Ο πρώτος παράγοντας είναι εντελώς αστάθμητος και ως εκ τούτου δεν μπορείς να βασιστείς σε αυτόν, ενώ ο δεύτερος προσφέρει πιο στέρεες βάσεις. Εννοώ ότι αν έχεις πίσω σου «πλάτες», ώστε να διαθέσεις ένα καλό budget για promotion σε social media, sites, ραδιόφωνα, τηλεόραση, δημόσιες σχέσεις κτλ., τότε φυσικά και μπορείς να γίνεις αναγνωρίσιμος. Προσοχή! Αυτό δεν σημαίνει ταυτόχρονα ότι είναι μία σίγουρη επένδυση. Δεν είναι δηλαδή βέβαιο ότι θα πάρεις πίσω τα χρήματα που επένδυσες, γιατί ειδικά η Ελλάδα, στο είδος της μουσικής που παίζουμε εμείς, είναι μία μικρή αγορά και με συγκεκριμένους περιορισμούς. Να γίνεις όμως αναγνωρίσιμος… Θεωρώ ότι αν έχεις χρήμα προς διάθεση, τότε ναι, μπορείς να γίνεις.

Μπορεί μια μπάντα στην Ελλάδα να ζήσει κάνοντας μόνο μουσική;
Αν εννοείς μία ροκ μπάντα χωρίς ελληνικό στίχο, σίγουρα όχι. Για να επιβιώσει θα πρέπει να έχει διεθνή απήχηση. Αν μιλάμε γενικά για το status στην Ελλάδα, για να βιοπορίζεσαι από τη μουσική, θα πρέπει αυτό που κάνεις να είναι αποδεκτό στα νυχτερινά κέντρα. Εκεί είναι το νυχτοκάματο, εκεί είναι το χρήμα. Μπορεί να σού κάτσει ένα σουξέ, μία αρπαχτή, αλλά σε βάθος χρόνου μόνο αν εμφανίζεσαι σταθερά σε νυχτερινά κέντρα μπορείς να επιβιώσεις. Δεν το λέω απαξιωτικά και είναι μία πολύ δύσκολη εργασία, αλλά αυτή είναι η πραγματικότητα.

Πιστεύετε ότι τα social και το youtube είναι εργαλείο για νέους καλλιτέχνες ή κατάρα;
Εργαλείο είναι σίγουρα, αλλά πλέον νομίζω ότι η κατάσταση είναι χαώδης. Πέραν της γνώσης αυτών των εργαλείων, χρειάζεσαι, όπως παντού, πόρους και τύχη. Είναι ωραίο ότι μπορείς να δημοσιεύσεις εύκολα τη δουλειά σου, αλλά από την άλλη μεριά διαπιστώνουμε ότι δυστυχώς πλέον η «εικόνα» καπελώνει τα πάντα. Αυτό το γεγονός φέρνει την ουσία, δηλαδή την ίδια τη μουσική, σε δεύτερη μοίρα και αυτό με στενοχωρεί. Και φυσικά επιβαρύνει και τους ώμους της μπάντας με μία ακόμα εργασία. Δηλαδή, πέραν του να γράφεις, να ηχογραφείς, να προβάρεις, να παίζεις ζωντανά, να οργανώνεις τα live κτλ., επιφορτίζεσαι και με τη διαχείριση και τη στρατηγική των social media. Για μένα κατάρα είναι η φθίνουσα πορεία του ραδιοφώνου. Ακούς διαρκώς τα ίδια και τα ίδια, λες και η παραγωγή της μουσικής σταμάτησε πριν από μερικές δεκαετίες. Παλιότερα οι παραγωγοί επεδίωκαν να ανακαλύψουν τις νέες τάσεις, το next big thing. Πλέον αντιλαμβάνομαι ότι οι επιλογές τους περιορίζονται στις playlist που ορίζει ο κάθε σταθμός. Είναι πολύ λυπηρό.

Ποια τα πλάνα σας για το καλοκαίρι;
Προς το παρόν παρακολουθούμε την κατάσταση ξενερωμένοι. Συνειδητά για την ώρα και όσο διαρκεί αυτή η αβεβαιότητα, ποιοι και πόσοι μπαίνουν στα μαγαζιά κτλ., απέχουμε από συναυλιακές δραστηριότητες. Δεν ξέρω καν αν θα είχε νόημα με αυτές τις συνθήκες. Ελπίζουμε μετά το καλοκαίρι να έχουν σταθεροποιηθεί και ξεδιαλύνει κάπως τα πράγματα, ώστε να επιστρέψουμε στις ζωντανές εμφανίσεις που πραγματικά μας έχουν λείψει πολύ.

Μαίρη Ζαρακοβίτη
 
 
Joomla Social by OrdaSoft!

Συνεντεύξεις μουσική περισσότερα