Συνεντεύξεις

loogoo

Συνέντευξη με τη Μαριάννα Πολυχρονίδη

 
   Commedia d’ Amore… Ή αλλιώς πώς απολαμβάνεις ξανά στη σκηνή μία ερμηνεύτρια/ηθοποιό/πολλά περισσότερα σαν τη Μαριάννα Πολυχρονίδη. Την είχαμε φιλοξενήσει πριν από λίγα χρόνια και μας είχε ξετρελάνει με την ευγένειά της. Πέρα από το τάλαντο και τις δεξιότητές της, πέρα από την εκνευριστική ομορφιά της, η Μαριάννα είναι ένας άνθρωπος που παίζει και τραγουδά με την ψυχή. Είναι η πυξίδα της, είναι ο μπούσουλας που δεν κάνει ποτέ λάθος. Αυτή τη φορά μιλάμε για τον πρώτο μουσικό μονόλογο που ανεβαίνει στη χώρα μας και τα πλάνα της για το μέλλον. Είναι γνήσια σε όλα της, εκπέμπει μια απίστευτη γλυκύτητα και μας έχει (ξανά)κερδίσει άνετα από το πρώτο δευτερόλεπτο επικοινωνίας μας. Πολλά – πολλά όμως – ευχαριστώ στην Ειρήνη Λαγουρού, που φρόντισε να πραγματοποιηθεί αυτή η συνέντευξη.
 
poly1934

Τι καλό μας ετοιμάζετε; Είναι μουσική παράσταση στην ουσία;
Ναι. Είναι μια ιδέα που υπάρχει αρκετά χρόνια στο κεφάλι μου… Με το Θέμη Μουμουλίδη, που είναι ο σκηνοθέτης, ο παραγωγός και έχει γράψει και το κείμενο της παράστασης, μαζί με το Δημήτρη Αποστόλου, συνεργαζόμαστε, τα τελευταία έξι χρόνια, σχεδόν κάθε χρόνο στο θέατρο. Και καλοκαίρια και χειμώνες… Του το είχα εκμυστηρευθεί κάποια στιγμή… Ξέρει ότι τραγουδάω, ήταν παρών όταν είχα γνωριστεί με το Θάνο (σ.σ. Μικρούτσικο), είναι αυτός που είχε κάνει την παράσταση «Ταξίδι στο Σταυρό του Νότου». Οπότε ξέρει όλη μου τη διαδρομή και τις αναζητήσεις μου σε σχέση με τη μουσική. Μου το είχε πει, κατά τη διάρκεια προβών… «Ρε, παιδί μου… Σου χρωστάω μια μουσική παράσταση»… (γέλια) Ξέρεις, έτσι, χαριτολογώντας. Και με αφορμή το The Art Project, που κάνει εδώ, με πήρε τηλέφωνο, πάνε αρκετοί μήνες και μου είπε «Ρε συ, Μαριάννα, να κάνουμε μια παράσταση με τραγούδια». Όπως λέει κι ο ίδιος, ξεκίνησε όλο αυτό με το να φτιάξουμε μία παράσταση με τραγούδια και «Εντάξει, μωρέ, αφού είσαι και ηθοποιός, να τα συνδέσουμε με κάνα κείμενο» (γελάει) Και τελικά προέκυψε κανονικά μία παράσταση ολοκληρωμένη, ένας ολόκληρος μονόλογος, απ’ τον οποίο γεννιούνται τραγούδια γνωστά και αγαπημένα. Και δικά μας και του κόσμου…

Μιλάμε για τον πρώτο μονόλογο-μιούζικαλ στην ιστορία του θεάτρου;
Στην Ελλάδα μπορεί. Έξω ξέρω ότι έχει γίνει. Με αφορμή ένα χωρισμό, έτσι έχει το κείμενο, κάνω ένα ταξίδι αυτογνωσίας. Η παράσταση ξεκινάει με πολλή μεγάλη ένταση, βρίζοντας και φωνάζοντας στο τηλέφωνο… με το λεγάμενο… και σιγά σιγά εξελίσσεται σε ένα πολύ προσωπικό ταξίδι. Ποια είμαι, τι θέλω, πώς έφτασα εδώ που έφτασα… Ότι μέσα από τις σχέσεις χάνουμε τον εαυτό μας πολλές φορές. Ξεκινά από προσωπικό και ανοίγει και αφορά όλον τον κόσμο. Και μακάρι να φτάσει εκεί που ελπίζουμε να φτάσει.

Τα τραγούδια τα έχετε επιλέξει όλα εσείς;
Ναι, εγώ. Φυσικά μαζί με τις παρεμβάσεις του Θέμη.
 
poly1935

Όσον αφορά το κείμενο. Έχετε εστιάσει σε κάτι στις πρόβες; Υπήρξε κάτι που σας προβλημάτισε;
Το κείμενο αλλάζει συνεχώς. Μέχρι και τώρα που μιλάμε… έχουμε αλλαγές. Συνέχεια! Ο Θέμης είναι ένας άνθρωπος γενικά ανήσυχος, με την καλή έννοια. Δεν αφήνει τα πράγματα στην τύχη τους. Το διορθώνει από κει, το διορθώνει από δω, γράφει, σβήνει… Αφού δεν μ’ αφήνει να μάθω τίποτα! Του λέω «Βρε παιδί μου, πρέπει να κάτσω, ν’ αρχίσω να μαθαίνω». Και μου λέει «Όχι! Εσύ μαθαίνεις γρήγορα, δεν πειράζει»! (γέλια) Αυτό που είναι σημαντικό και με αγγίζει παρά πολύ είναι ότι πολλά κομμάτια από το κείμενο είναι αληθινές ιστορίες. Η κοπέλα αυτή, η ηρωίδα που υποδύομαι, μετά από το χωρισμό, μπαίνει σε ένα μυστικό δωμάτιο. Όταν πια ανεβαίνει στη σκηνή, αρχίζει να μας αποκαλύπτεται ένας χώρος που είναι ανάμεσα στην πραγματικότητα και τη φαντασία. Και στο χώρο αυτό κρύβονται πολλά γράμματα, αντικείμενα… Υπάρχουν δηλαδή γράμματα που είναι άλλων. Είναι ιστορίες άλλων. Και τις διαβάζει και από κει προκύπτουν τα τραγούδια. Κάποιες λοιπόν απ’ αυτές τις ιστορίες είναι και προσωπικές ιστορίες. Είναι ιστορίες από την Κρήτη, από το χωριό μου, που έχω ακούσει. Είναι μια ιστορία αληθινή, της αδελφής μου, που είναι πολύ αστεία, από την παιδική της ηλικία. Μιλάμε για τον παιδικό έρωτα εκεί. Υπάρχουν και πιο κωμικά πράγματα, όπως λέει κι ο τίτλος, “Comedia d’ amore” και στην πορεία… πέφτουμε… και σε πιο βαθιά ποτάμια… (γελάει)

Έχετε παρέμβει και σεις στο κείμενο…
Ναι! Του έχω αφηγηθεί τρεις ιστορίες.

Οι ιστορίες, ο μονόλογος, τα τραγούδια… Τι άλλο να περιμένουμε;
Θα περιμένετε καταπληκτικό video-art! Είναι κάτι σύνθετο αυτό που κάνω. Ξεκινήσαμε απλά με το Θέμη, σαν κάτι τύπου συναυλία, με δυο τρία κείμενα και έχει γίνει κανονική παράσταση, γι’ αυτό το αναβάλλαμε και το αναβάλλαμε. Είναι πολλά τα τεχνικά θέματα. Έχουμε βίντεο που προβάλλεται πάνω στο σκηνικό, ζωντανεύει το πράγμα, βλέπουμε ένα φόρεμα πριγκιπικό, που μέσα σε αυτό μπαίνει η ηρωίδα και έτσι ξεκινάει η ιστορία. Βλέπουμε βατράχους (γελάει) που μπορεί να γίνουν και πρίγκιπες, θα δούμε… Και φυσικά συνοδοιπόροι σε όλο αυτό είναι δύο εξαιρετικοί μουσικοί. Θα έχουμε ζωντανή μουσική. Ο Δημήτρης Σινογιάννης, στην ακουστική και ηλεκτρική κιθάρα και ο Γιάννης Τσόλκας στα πλήκτρα. Εγώ νιώθω πολύ καλά μέσα σ’ αυτό γιατί μέσα μου πάντα προσπαθώ να ισορροπήσω ανάμεσα στην υποκριτική και τη μουσική και πάντοτε το ένα από τα δύο μου λείπει. Οπότε τώρα λες «Ήλθε η ώρα να κάνω και τα δύο»! Σε ίσες ποσότητες, με ίδια βαρύτητα και να δω στην πράξη αυτό που φανταζόμουν τόσα χρόνια. Το πώς θα μπορούσε να λειτουργήσει, μπαίνοντας το ένα μέσα στο άλλο. Το κείμενο μέσα στη μουσική και η μουσική μέσα στο λόγο.

Σας ιντριγκάρει το μιούζικαλ; Αφού τραγουδάτε και παίζετε…
Έχω παίζει κάποια πράγματα τα τελευταία χρόνια. Στο Badminton, όταν λειτουργούσε το Badminton, ήμουν μόνιμη συνεργάτις. Υπήρχαν παραστάσεις που ένιωθα καλά μέσα σ’ αυτές. Υπήρχαν παραστάσεις που δεν ένιωθα και τόσο καλά. Είναι ίσως και λόγω ιδιοσυγκρασίας. Εμένα μου αρέσουν τα πιο συναισθηματικά πράγματα και το μιούζικαλ συνήθως έχει μία εξωστρέφεια, η οποία δεν μου πολύ-ταιριάζει… Μου αρέσουν πράγματα που ακουμπάνε πιο πολύ στην ψυχή. Το έχω δοκιμάσει, φυσικά και είναι ένας χώρος που με αφορά παρά πολύ γιατί συνδυάζει και τα δύο. Αλλά δεν μπορώ να πω ότι με κάνει και πολύ ευτυχισμένη. Πολύ καλά ήμουν σε μία εξαιρετική παράσταση στο Badminton, στο «Ο βιολιστής στη στέγη». Που και το έργο είχε υπόθεση και όντως γεννιόταν μέσα από το λόγο η μουσική και η ανάγκη να τραγουδήσει ο ρόλος.
 
poly1932

Όσον αφορά τη μουσική σας, πότε θα ακούσουμε κάτι καινούργιο από εσάς δισκογραφικά;
Ετοιμάζουμε… Τώρα έχει μείνει λίγο πίσω λόγω της παράστασης γιατί δεν προλάβαινα εγώ. Εγώ το έχω καθυστερήσει…

Δεν θα σας μαλώσουμε.
(Γελάει) Θα με μαλώσει εκείνος που θα σας πω τώρα. Είναι έτοιμος να με μαλώσει. Μου έχει γράψει ένα καταπληκτικό τραγούδι, που το αγαπώ παρά πολύ. Ο Κώστας Λειβαδάς, σε δικούς του στίχους και μουσική. Οπότε, το αμέσως επόμενο βήμα είναι αυτό. Να μπούμε στο στούντιο και να φτιάξουμε το τραγούδι. Ο τίτλος είναι «Σε ποια σκηνή» και πάλι έχει να κάνει με τη διπλή μου ιδιότητα. Γιατί ο Κώστας είναι πολύ φίλος μου και γνωριζόμαστε παρά πολλά χρόνια. Έχουμε συνεργαστεί αρκετά χρόνια σε Live και ξέρει την κατάσταση μου, την αναζήτησή μου… Και το τραγούδι αυτό για μένα είναι πολύτιμο δώρο, οπότε προς τα εκεί θα κινηθώ αμέσως μετά την πρεμιέρα. Και υπάρχει και κάτι πολύ ωραίο στα σκαριά, τραγουδιστικό, αλλά δεν μπορώ να το ανακοινώσω ακόμα.

Όταν παίζετε Live με διάφορους μουσικούς και έχετε πάει όλοι καταπληκτικά και ό,τι κάνετε σας πιάνει… Και κάποιος από την ομάδα δεν είναι σε καλή βραδιά… Πώς το αντιμετωπίζετε;
Καταρχήν, όταν μιλάμε για επαγγελματίες μουσικούς… Εντάξει, υπάρχει ο ανθρώπινος παράγοντας, όπως υπάρχει και ο τεχνολογικός, που μπορεί κάτι να μην λειτουργήσει, κάτι να μην πάει… Αλλά το να πιάσει ή να μην πιάσει αυτό που έχω στο μυαλό μου να κάνω, δεν το συζητάμε. Δηλαδή μιλάμε από ένα επίπεδο και πάνω, παικτικά και ερμηνευτικά. Από κει και πέρα, σίγουρα επηρεάζονται όλοι. Και στο θέατρο συμβαίνει αυτό και στη μουσική, γιατί η ομάδα λειτουργεί σαν ένα πράγμα. Όταν κάποιος χωλαίνει, θα τον πάρουν οι άλλοι προς τα πάνω. Το να υπάρχει ένας που δεν μπορεί, γιατί του έχει τύχει κάτι προσωπικό και να τραβήξει όλους τους άλλους προς τα κάτω… Είναι λίγο δύσκολο. Είναι και οι δουλειές που κάνουμε τέτοιες, που λειτουργούν τόσο ανακουφιστικά, που όταν ανεβαίνεις στη σκηνή, αισθάνεσαι πολύ καλά. Είναι πραγματικά λυτρωτικό.

Έχετε ήδη ανακοινώσει δέκα ημερομηνίες.
Έχουμε δέκα παραστάσεις.

Γιατί μόνο δέκα;
Ε, να ξεκινήσουμε με δέκα! (γέλια) Εντάξει, δεν είναι μικρός ο αριθμός. Το θέατρο έχει εκατόν ογδόντα θέσεις. Μακάρι να πάει καλά, να έχει παρά πολύ κόσμο, να έχει την ανταπόκριση που θέλουμε…

Και να το πάτε και βόλτα;
Να το πάμε βόλτα… Δεν ενδείκνυται για ανοιχτούς χώρους το συγκεκριμένο. Αλλά ευχόμαστε να το πάμε ξανά του χρόνου. Ή να το πάμε βόλτα στην επαρχία. Ήδη μας στέλνουν μηνύματα.

Ποια είναι η κινητήρια δύναμη που οδηγεί έναν άνθρωπο νέο να δημιουργεί πράγματα, να κάνει όλα αυτά που κάνετε;
Δύσκολη ερώτηση μου αφήσατε για το τέλος… Ιδιαίτερα αυτή την περίοδο, σε αυτή τη χώρα, ψάχνουμε όλοι οι καλλιτέχνες τον τρόπο να μπορούμε να συνεχίζουμε με την ίδια δύναμη και χωρίς να κάνουμε εκπτώσεις. Νομίζω όμως ότι αυτή η δύναμη βρίσκεται ακριβώς στη φύση μας. Είναι η «μιλιά» μας. Απλά δεν γίνεται αλλιώς… Εγώ πέρυσι δεν δούλεψα. Δεν έγινε συνειδητά, ήταν λόγω του προβλήματος υγείας που αντιμετώπιζε ο κύριος Μικρούτσικος. Είχαμε κλείσει να κάνουμε συναυλίες σε όλη την Ελλάδα και ξαφνικά βρέθηκα χωρίς καθόλου δουλειά. Δεν μπορούσα να κάθομαι όλη μέρα! Βρήκα κάτι άλλο δημιουργικό. Έραβα και έπλεκα. Η κινητήρια δύναμη είναι το μέσα σου. Είναι το ότι δεν μπορείς να κάνεις αλλιώς. Και είναι και ο τρόπος επικοινωνίας μας με τον έξω κόσμο.

Κώστας Κούλης
 

Συνεντεύξεις

Facebook Comments