Συνεντεύξεις

loogoo

Συνέντευξη με τον Κωνσταντίνο Καζάκο

 
   Το δελτίο τύπου που αφορά τις ζωντανές εμφανίσεις του Κωνσταντίνου Καζάκου στο Jazzpoint στρογγυλοκάθεται στην οθόνη… Το σκέφτομαι… Πληκτρολογώ… «Θέλουμε τον Κωνσταντίνο και για συνέντευξη». Και η απάντηση έρχεται σε χρόνο dt. Και κλείνει αρμονικότατα το θέμα. Ένα τηλεφώνημα για τη γνωριμία, ακόμα ένα για να κλείσουμε τον τόπο και το χρόνο και όλα καλά. Ο θαυμάσιος ηθοποιός και εξίσου θαυμάσιος μουσικός κάθεται απέναντί μας, δοκιμάζει κιθάρες – μεταξύ αυτών και το τελευταίο απόκτημά του – και μιλά για μουσική, θέατρο, ανθρώπους και ένα σωρό πράγματα ακόμα. Γνήσιος σε όλα του, χαμηλών τόνων, με φοβερό χιούμορ και μια γλυκύτητα που καταλαμβάνει όλο το χώρο. Θερμές ευχαριστίες στην Ελευθερία Καμπούρογλου, η οποία φρόντισε να πραγματοποιηθεί η συνέντευξη, καθώς και στο Kagmakis Guitars, για τη φιλοξενία (Ηρακλή, καλοτάξιδο!).
 
Σε είχα δει στο «Οικογένεια Άνταμς», που έκανες ένα απίστευτο σόλο για μερικά δευτερόλεπτα, το είχα γράψει μάλιστα και στην ανταπόκριση. «Παιδιά, κάνει ένα εκπληκτικό πέρασμα στην κιθάρα ο άνθρωπος»!
Η πλάκα είναι ότι ερχόντουσαν μετά και μου έλεγαν «Πολλά συγχαρητήρια! Μπράβο σας, ήσαστε πολύ καλός στο ρόλο σας! Και τι ωραία που κάνετε ότι παίζετε κιθάρα»! (τρελό γέλιο) Και είναι η δεύτερη φορά. Στο Badminton, που κάναμε την παράσταση «Για μια Ελλάδα θέατρο», είχε αυτό το κομμάτι, που έβγαινα, το τραγούδαγα και έπαιζα. Και μου έλεγαν «Μπράβο σας! Κάνετε πολύ ωραία ότι παίζετε κιθάρα. Πρέπει να ξέρετε, ε»; (γέλιου συνέχεια) Εντάξει…

Πώς έκατσε αυτή η ενασχόληση; Ένας ηθοποιός κάνει πάντα πολλά πράγματα. Αλλά…
Ήταν η πρώτη-πρώτη ενασχόληση η μουσική. Πρώτα ήταν η μουσική και μετά το θέατρο. Και ουσιαστικά ξεκίνησε όταν ένας οικογενειακός φίλος, που ήταν ψαγμένος με τη μουσική, μου έκανε δώρο ένα δίσκο. Διπλό βινύλιο, “The Best Of Rainbow”! Έβαλα να το ακούσω… “Man On The Silver Mountain”… Λέω «Κάτι γίνεται εδώ πέρα, κάτι έχουμε εδώ»… Και μετά έμαθα ποιος είναι ο Blackmore, τι είχε κάνει πριν… «Ποιους είχε πριν; Α, τους Deep Purple»… Μετά πήρα Whitesnake, Zeppelin και λοιπά και σιγά-σιγά ήλθε κι έκατσε όλο αυτό εδώ.
 
Με το Μέταλ πότε ασχολήθηκες;
Παλιός Μεταλάς είμαι. Οι Priest είναι οι αγαπημένοι μου. Με AC/DC και Judas Priest έμαθα να παίζω κιθάρα. “Metal Gods” και τέτοια… Η μουσική τότε… Ήταν λίγο πιο καλή απ’ ό,τι είναι τώρα, μπορώ να πω…

Όσον αφορά τι;
Δηλαδή… Δεν μιλάμε για 60’s, 70’s, που δεν τα φτάνεις με τίποτα. Ούτε τα 80’s όμως φτάνεις. Δεν νομίζω να ξαναγραφτούν κομμάτια σαν το “Bohemian Rhapsody”, ας πούμε. Δεν πρόκειται.
 
kazakosm25 
Τι θα καμαρώσουμε στο Jazzpoint;
Θα δείτε μία ωραία μπάντα φίλων, οι οποίοι όμως είναι και καλοί παίχτες, δεν είμαστε μόνο φίλοι. Πιο παλιά είχα κάνει σχήμα με επαγγελματίες μουσικούς, σεσσιονάδες και τέτοια, αλλά δεν μου κολλάει. Δεν μπορώ. Και είναι καλά παιδιά όλοι… Αλλά θέλω να είμαστε φιλαράκια. Με το μπασίστα μας, το Γιώργο, που είναι στην ουσία κιθαρίστας, σε μένα παίζει μπάσο, παίζουμε μαζί καμιά δεκαπενταριά χρόνια. Στα τύμπανα είναι ο Άρης Καζάκος, που είναι ξάδελφος. Με τη Ζωή Μουράτογλου, την τραγουδίστρια, συνεργαζόμαστε καμιά δεκαριά χρονάκια τουλάχιστον. Και με τον Κώστα Λεμονίδη, το «νέο» στη μπάντα, ήμαστε συμμαθητές – ήταν λίγο πιο μικρός αυτός. Και αυτό είναι πολύ συγκινητικό. Μας είχε δει στα «Αχτύπητα Φιλέτα» στο Μωραΐτη και γούσταρε πολύ. Και είπε «Κι εγώ θέλω να το κάνω αυτό». Έβλεπε εμένα και τον Ανδρέα Γιάνναρο να παίζουμε κιθάρες και ήθελε και αυτός. Και έμαθε να παίζει παρά πολύ καλά. Αυτό με χαροποιεί ιδιαίτερα. Κάποιος ξεκίνησε να παίζει κιθάρα επειδή είδε εμένα να παίζω κιθάρα. Αυτό είναι ό,τι καλύτερο!

Αυτή είναι η χαρά σου…
Ναι! Μία χαρά είναι αυτή. Η άλλη χαρά είναι θέατρο. Όταν έχεις ένα έργο που περνάει μηνύματα… ένα έργο που δεν είναι μόνο για διασκέδαση… Πού βλέπεις στα μάτια των θεατών - γιατί το βλέπεις αυτό - ότι ξαφνικά έχουν ανοίξει δύο-τρία παραθυράκια σκέψης μέσα στο μυαλό τους. Ε, αυτό σημαίνει ότι εγώ έχω κάνει τη δουλειά μου. Εγώ μ’ αυτό είμαι ευχαριστημένος. Δεν πάει να γίνει μετά ό,τι να ‘ναι! Μόλις το δω αυτό, λέω «Εντάξει, την κάναμε τη δουλειά»! Ένας από τους τετρακόσιους να ανοίξει το μυαλό του και να πάει προς άλλη κατεύθυνση, εγώ έχω κάνει τη δουλειά μου σωστά.
 
Ήθελα πολύ να στο ρωτήσω αυτό. Όταν είσαι πάνω στη σκηνή, «κλειδωμένος» στο ρόλο σου, βλέπεις τι γίνεται από κάτω;
Με τα χρόνια και με την πείρα μπορείς εύκολα να ελέγξεις και το κάτω. Όχι πάντα και όχι σε όλα τα έργα. Υπάρχουν έργα που δεν μπορείς να το κάνεις αυτό. Υπάρχουν και έργα που ναι, σε παίρνει να δεις τι γίνεται στην πλατεία. Νιώθεις πάντα την ενέργεια. Είτε είναι θέατρο είτε είναι μουσική, οτιδήποτε αφορά σκηνή και τέχνη, με κόσμο να παρακολουθεί, σημαίνει ανταλλαγή ενέργειας.

Διάδραση λοιπόν…
Εμείς οι καλλιτέχνες γι’ αυτό ζούμε! Για αυτό το αλισβερίσι με το κοινό.
 
Εδώ στο Live θα παίξεις κομμάτια γνωστά που αγαπάς, ίσως λιγότερο γνωστά, που επίσης αγαπάς… Θα παίξεις δικά σου πράγματα;
Είχα βγάλει ένα δίσκο πριν από οκτώ χρόνια (σ.σ. «Είμαι Εγώ») και έχω και κάποια άλλα κομμάτια που δεν είναι μέσα στο δίσκο, αλλά γενικά, επειδή δεν είμαι επαγγελματίας τραγουδιστής… Αυτό το δίσκο τον έβγαλα από προσωπική μου ανάγκη… Ήθελα εγώ να το κάνω αυτό! Δεν μπορώ να αναγκάζω τους άλλους να βγάζουν κομμάτια που δεν έχουν ακούσει καθόλου, από εμένα που δεν πάω να κάνω καριέρα τραγουδιστή… Θέλω ο άλλος που θα έλθει, να περάσει καλά. Θα του δείξω και ένα μέρος από τη δουλειά μου, αλλά λίγο, δύο-τρία τραγούδια. Δεν θα τον κουράσω με πράγματα που δεν έχει ακούσει ποτέ. Παλιότερα έπαιζα γύρω στα επτά-οκτώ τραγούδια δικά μου και άλλα δώδεκα με δεκαπέντε που ήταν διασκευές. Τώρα τα έχω μειώσει τα δικά μου και παίζουμε μουσική που να αρέσει και σε εμάς βέβαια, αλλά να κάνει γκελ και στον κόσμο. Να ξέρει ο κόσμος το κομμάτι, να του είναι λίγο οικείο.
 
kazakosm26
Και όσον αφορά τα θεατρικά σου;
Το καλοκαίρι δούλευα. Τώρα κάθομαι και θα δούμε από τη νέα χρονιά. Να δούμε αν τη νέα σεζόν προκύψει κάτι που τώρα συζητάω, αλλά κι αυτό είναι φλου τελείως.

Επειδή το θέατρο είναι ο φυσικός σου χώρος. Τι είναι αυτό που σε ενθουσιάζει στο θέατρο.
Είναι αυτό που σου έλεγα προηγουμένως. Είναι η σχέση που υπάρχει μεταξύ του κοινού και εσού. Δεν παρεμβάλλεται τίποτα ανάμεσα. Δεν υπάρχει το γυαλί, δεν υπάρχει το πανί. Είναι άμεση η επαφή. Και αυτή η άμεση επαφή είναι για μας ελιξίριο ζωής και νεότητας. Είναι τα πάντα!
 
Στην τέχνη σου σε ενοχλεί κάτι; Όχι η τέχνη αυτή καθαυτή. Οι άνθρωποι… οι συμπεριφορές.
Πολλά και διάφορα. Το μεγαλύτερο ποσοστό συνεργατών, ηθοποιών και σκηνοθετών, είναι μια χαρά άνθρωποι. Υπάρχουν όμως και κάποιοι που δεν είναι… Και ειδικά με τους σκηνοθέτες, υπάρχει θέμα. Διότι νομίζουν – είναι καινούργια μόδα αυτή, τα τελευταία χρόνια – ότι ο σκηνοθέτης είναι ο απόλυτος άρχων στο θέατρο. Πράγμα το οποίο δεν ισχύει. Στο θέατρο ο απόλυτος άρχων είναι ο ηθοποιός. Στο σινεμά, στην τηλεόραση, είναι ο σκηνοθέτης. Στο θέατρο ΔΕΝ είναι! Η δουλειά του σκηνοθέτη είναι να βοηθάει τον ηθοποιό να κάνει τη δουλειά του. Να στήσει κάτι για να βοηθήσει τη δουλειά. Και βλέπουμε τώρα να υπάρχουν φαινόμενα που ο σκηνοθέτης παίρνει Σαίξπηρ, παίρνει Αισχύλο, παίρνει Ευριπίδη… και του αλλάζει τα φώτα! Τον κάνει αγνώριστο… Με τι δικαίωμα; Ποιος του έδωσε το δικαίωμα να αλλάξει το Σαίξπηρ, να αλλάξει τον Ευριπίδη, να το διασκευάσει και να τον κάνει σαν τα μούτρα του; Και οι ηθοποιοί κάθονται και ακούνε τον κάθε περίεργο σκηνοθέτη να τους λέει απίστευτες χαζομάρες και αυτοί να πρέπει να τις κάνουν. Και το αποτέλεσμα είναι να βλέπεις κάτι και να μην σου λέει τίποτα! Αυτό με πειράζει πολύ. Όταν βλέπω σκηνοθέτες που θέλουν να δείξουν πιο πολύ τον εαυτό τους από το έργο, να δείξουν στον κόσμο το δικό τους εύρημα, το κολπάκι, το τρικ που κάνανε…

Την τσαχπινιά…
Την τσαχπινιά... Έχω συνεργαστεί με σκηνοθέτες που είναι ογκόλιθοι. Με έχει σκηνοθετήσει ο Ντασέν. Έχω δει όλες τις πρόβες του Ντασέν. Στη Βιρτζίνια Γουλφ… ήμουν εκεί. Έχω δει όλες τις πρόβες του Όλεγκ Εφραίμωφ. Ο οποίος Εφραίμωφ ήταν σκηνοθέτης στο Θέατρο Τέχνης της Μόσχας και έχει συνεργαστεί με όποιον υπάρχει! Με το Βολανάκη, με το Στούρουα… Και όλοι αυτοί οι άνθρωποι ήταν εξαιρετικά ταπεινοί και ήξεραν τι πρέπει να κάνουν. Άφηναν τον ηθοποιό να ανθίσει. Έδιναν μία κατεύθυνση και αν δεν τους άρεσε κάτι που έκανες, έλεγαν «Μήπως να το κάνεις αυτό λίγο διαφορετικά»;

Δεν είναι ο πιο ωραίος τρόπος αυτός;
Έτσι! Με απόλυτο σεβασμό και αγάπη. Ο σκηνοθέτης πρέπει να αγαπάει τους ηθοποιούς του. Δεν συμβαίνει αυτό. Οι σκηνοθέτες δεν αγαπούν τους ηθοποιούς. Δεν μιλάω για όλους, μιλάω συγκεκριμένα για μία μερίδα, η οποία όμως έχει καπελώσει τα πάντα πλέον. Και δεν αγαπούν τίποτα. Εμένα μου έχουν δώσει την εντύπωση ότι δεν αγαπούν το θέατρο… Απλά αγαπούν τον εαυτό τους και θέλουν να φανούν αυτοί μέσω της δουλειάς τους. Η δουλειά τους είναι να αναδείξουν το έργο. Πρώτο και κύριο, το έργο! Αυτό είναι το ένα παράπονο. Το άλλο είναι ότι οικονομικά το θέατρο έχει φάει σφαλιάρα χοντρή… Έχουμε γίνει λίγο είδος πολυτελείας… Πού πάντα στην Ελλάδα ήταν λαϊκό θέαμα το θέατρο. Τώρα ο κόσμος έχει αρχίσει να μην μπορεί να ανταπεξέρχεται στα έξοδα του θεάτρου. Και είμαστε φθηνοί. Τα εισιτήρια είναι φθηνά σε σχέση με έξω. Αν και τα έξοδα παραγωγής είναι σχεδόν τα ίδια…
 
Στη μουσική;
Κοίτα… Έχω μεγαλώσει πλέον… Ελάχιστα από τα νέα παιδιά ακούνε ό,τι άκουγα ή έπαιζα εγώ… Ροκ ακούνε, αλλά είναι μια πολύ μικρή μερίδα. Εγώ με τα έντεχνα και τα άτεχνα… Δεν μπορώ. Ναι, είναι ωραίες μουσικές, ΟΚ, αλλά είναι λίγο υπερτιμημένες… Γενικά, η κατάσταση στη μουσική στην Ελλάδα είναι λίγο περίεργη. Υπάρχουν πολύ ψαγμένα άτομα, αλλά η πλειοψηφία είναι προβατάκια… Είναι ό,τι τους σερβίρουν τα διάφορα κανάλια… Και τώρα υπάρχει και το ίντερνετ! Αν είχαμε τις ευκολίες που έχουν οι σημερινοί νέοι. Αλλά πάλι, το ότι δεν είχαμε ίντερνετ και τις ευκολίες που έχουν τώρα… Μαθαίναμε να ακούμε. Άκουγες κάτι. Και έλεγες «Πώς το έκανε αυτό τώρα; Πώς το έκανε αυτό ο Blackmore στο “Highway Star”»; (σ.σ. δείχνει ένα σημείο στην κιθάρα – γελάμε)

Θα το παίξετε το “Highway Star” το Σάββατο;
Ε, όχι… Παίζουμε με γκάζια, έχουμε και “Whola Lotta Love” και “Rock And Roll”, αλλά αυτό όχι…

Να σε ρωτήσω κι ένα τελευταίο… Καμιά φορά σκέφτεσαι… λες στον εαυτό σου… «Δηλαδή, τώρα, αυτοί είναι οι γονείς μου»;
Ω, τώρα… Αυτά τα έχω περάσει…

Σου βγαίνουν τώρα;
Τώρα όχι. Αυτά τα λίγο υπαρξιακά τα είχα περάσει μικρός. Όταν ήθελα να πάω στη σχολή θεάτρου και έλεγα «Πού να πας, ρε, με αυτούς τους ογκόλιθους από πάνω; Πώς θα τους φτάσεις εσύ»; Και μέσα μου έλεγα ότι εγώ θα το κάνω και άμα τους φτάσω, τους έφτασα! Και αν δεν τους φτάσω, δεν τους έφτασα! Και είναι ο μόνος τρόπος. Αν κάτσεις να σκεφτείς «Πού να φτάσω τώρα εγώ εκεί»… Δεν φτάνεις ποτέ! Δεν ξεκινάς καν. Αυτά τα είχα λύσει από μικρός. Πριν τα είκοσι. Δεν είναι μετρήσιμα τα μεγέθη αυτά στο θέατρο. Είναι όπως ακούς ένα κομμάτι. Εμένα μου αρέσει το “Highway To Hell”, εσένα πάλι όχι. Δεν είναι καλό κομμάτι; Έτσι και στο θέατρο. Σε άλλους αρέσει ο Πατσίνο, σε άλλους ο Ντε Νίρο. Δεν είναι καλοί ηθοποιοί; Είναι υποκειμενικά τα πράγματα. Τι σου βγάζει ο καθένας… Εγώ είπα ότι θα κάνω αυτό που θέλω εγώ. Και το βλέπω ακόμα. Υπάρχει στον κόσμο το θέμα αυτό της σύγκρισης… Ο κόσμος μερικές φορές αντιδρά περίεργα. Είναι λογικό, από αγάπη το κάνει, γι’ αυτό δεν είναι παρεξηγήσιμο. Όταν μου μιλάνε για τον πατέρα μου και τη μητέρα μου, νιώθω υπερήφανος. 

Κώστας Κούλης
 

Συνεντεύξεις

Facebook Comments