Συνεντεύξεις

loogoo

Συνέντευξη με το Gus G

 
   Το 2012 καταφθάνει στην πατρίδα του και το Rockwave, ξανά παρέα με τον Ozzy και μαζί με τους Slash και Zakk Wylde. Ανεβαίνει στη σκηνή και τους σβήνει από προσώπου Γης! Όσοι ήταν παρόντες και ήξεραν, δεν εξεπλάγησαν. Η τεχνική του είχε αρχίσει εδώ και καιρό να ποτίζει συνειδήσεις και πίσω μέρος μυαλών. Ο κόσμος τον έχει προσέξει από νωρίς και – από ένα σημείο και μετά – του ανήκει, δικαιωματικά. Ο Κώστας Καραμητρούδης, ο Gus G, ένας τόσο νέος άνθρωπος και τόσο εμβληματικός μουσικός, βρίσκεται στη χώρα μας και παίζει σε Αθήνα, Οινόφυτα, Θεσσαλονίκη και κάθεται απέναντί μας… Ρωτάμε για ό,τι μπορούμε να ρωτήσουμε. Τους δίσκους, τις συναυλίες, το όραμά του, το αύριο, τη μουσική βιομηχανία… Γελάει, αστειεύεται, προβληματίζεται… Μαζί του κι εμείς. Είναι πλέον πολιτιστικός πρεσβευτής μας στον υπόλοιπο πλανήτη και θα ήταν εξαιρετική περίπτωση αν το καταλάβαιναν αυτό και όσοι καμώνονται ότι νοιάζονται για την κουλτούρα μας και το στίγμα του στον κόσμο. Ευχαριστούμε θερμά τον Ηλία Αραβίδη, που φρόντισε να πραγματοποιηθεί αυτή η συνέντευξη και τα Zero Gravity studios για τη φιλοξενία.
 
gusg1904a 
Ένας άνθρωπος τριάντα οκτώ χρονών…
Τριάντα εννιά! (γελάει)

Ναι, 12 του μηνός. Θα σου ευχηθούμε πρώτοι απ’ όλους. Ένας άνθρωπος νέος, που έχει πετύχει τόσα και έχει φέρει τον κόσμο τούμπα δώδεκα φορές, μπορεί και περισσότερες… Τι κυνηγάει τώρα;
Τίποτα… (γελάει)

Πέρα από το να είναι υγιής και ευτυχισμένος;
Υγεία… αυτό που λες… Και… Το όλο θέμα είναι να συνεχίζεις να κινείσαι. Αυτό έχω καταλάβει μετά από τόσα χρόνια. Δεν μπορείς να σταματήσεις. Δεν μπορείς να πεις «ΟΚ… τα έκανα, χόρτασα, φτάνει»! Γιατί έχει γίνει. Έχω ξεπεράσει αυτό το επίπεδο. Ξέρεις… Δεν υπάρχει εξέλιξη μετά. Δεν υπάρχει εξέλιξη μουσική, δεν υπάρχει εξέλιξη στην προσωπικότητά σου, σαν άνθρωπος. Δεν έχει να κάνει με «Α, πρέπει να πάω να παίξω και στο Βλαδιβοστόκ, είναι το όνειρό μου»… (πολλά γέλια) Απλά πρέπει να συνεχίζεις. Να κινείσαι. Σε αυτή τη φάση της ζωής μου είμαι τώρα. Και πάω στην επόμενη φάση. Και πλέον το απολαμβάνω με διαφορετικό τρόπο.
 
gusg1905aa

Σου χαλάει τη διασκέδαση το ότι αυτό είναι βασικά η δουλειά σου;
Όταν είμαι στη σκηνή, καθόλου! Είναι το ίδιο συναίσθημα που είχα και όταν ήμουν πιτσιρικάς. Αυτό που με χαλάει πιο πολύ, είναι το κομμάτι “business”. Επειδή πλέον μανατζάρω εγώ τις μπάντες μου, την καριέρα μου… Πάντα με ενδιέφερε αυτό το κομμάτι, του “business”, δεν θα πω ψέματα… Με ενδιέφερε. Μου αρέσουν τα νούμερα… (γελάει) Πέρα απ’ αυτό, επειδή μπορεί να σου αρέσει αυτό, αλλά ταυτόχρονα πρέπει να είσαι και μουσικά δημιουργικός, οπότε αυτό μπορεί να σκοτώνει το feeling, προσπαθώ όμως να τα διαχωρίζω. Όταν γράφω μουσική, όταν πιάνω την κιθάρα, όλα αυτά τα αφήνω στην άκρη και δεν σκέφτομαι «Τι θα γίνει αυτό άπαξ και ηχογραφηθεί και τι θα το κάνουμε»… Προσπαθώ να κρατώ το συναίσθημα αυτό όσο πιο αγνό γίνεται, να το προστατεύω.

Πέρυσι σόλο δουλειά. Πρόπερσι FireWind… Φέτος κάνεις περιοδείες… Του χρόνου; FireWind;
Γράφουμε ήδη! Μπήκαμε στο στούντιο…

Και θα βγει το ’20;
Ναι, ναι, το ’20.
 
gusg1906a
Και στη συνέχεια περιοδεία; Και μετά προσωπικό πάλι; Πώς το βλέπεις;
Δεν το έχω σκεφτεί ακόμα. Δεν έχω πάει ακόμα στο ’21. Σε αυτή τη φάση κοιτάμε να κάνουμε το καλύτερο άλμπουμ που μπορούμε με τους FireWind και να δούμε πώς θα μπορέσουμε να στήσουμε ξανά μία παγκόσμια περιοδεία.

Στο “Ode To Leonidas” έχεις στην εισαγωγή μία απίστευτη αφήγηση που ανήκει…;
Είναι ένα παιδί από τη Σκωτία. Βασικά, αυτός ο τύπος έπαιζε σε μία μπάντα που λεγόταν “Eden’s Curse”…

O Paul Logue, ο μπασίστας;
Αυτός είναι! Είχαμε κάνει μαζί περιοδεία παλιά. Ο Dennis (σ.σ. Ward) τον έφερε…

Ναι, τους έκανε και τις παραγωγές.
Ακριβώς. Μου λέει λοιπόν ότι ο Paul κάνει διάφορα voice over. Και ότι μπορεί να κάνει μία αφήγηση με οποιαδήποτε φωνή θέλω! Darth Vader, Gandalf, ξέρω ‘γω… Το άφησα όλο πάνω του και όταν μου το έστειλε να το ακούσω, μου άρεσε.
 
gusg1907a

Ο τρόπος που ηχογραφείτε στους FireWind είναι πάντοτε υπό τη δική σου σκέπη; Το όραμα, το πλάνο είναι δικό σου και παίζετε με την καθοδηγητική σου ματιά; Γιατί εκεί παίζεις και με βιρτουόζους μουσικούς…
Είναι η μπάντα που έχω από παιδί. Εγώ το δημιούργησα αυτό τον ήχο. Βέβαια, όλοι έχουν βάλει την πινελιά τους και το στυλ τους μέσα και έχει εξελιχθεί σε ό,τι έγινε, δεν είναι μόνο ο δικός μου ήχος αυτό… Τα παιδιά με εμπιστεύονται σε αυτό το θέμα με κλειστά μάτια. Φέρνουν και εκείνα κάποιες ιδέες, αλλά γενικά, όταν ξέρουν ότι έχω ένα συγκεκριμένο μουσικό όραμα, με αφήνουν και το τελειοποιώ όπως θέλω εγώ. Τους το δείχνω και από κει πέρα, βάζει ο καθένας τη δικιά του πινελιά.

Πέρα από τις στουντιακές σου δουλειές, που είναι παρά πολλές, με όλες τις μπάντες σου, έχεις κάνει και πολλές guest εμφανίσεις. Μετράω σχεδόν δύο ντουζίνες δίσκους… Προλαβαίνεις να λες όχι; Ή σου πάει να λες όχι;
Κυρίως λέω όχι! Guest θα κάνω δύο με τρία το χρόνο… Είναι γρήγορες και εύκολες δουλειές, γιατί έχω το δικό μου home studio και όταν είναι να παίξω ένα σόλο για παράδειγμα, είναι κάποιες ώρες δουλειάς. Ειδικά με την τεχνολογία σήμερα, όλα γίνονται πλέον πολύ γρήγορα. Απλά, θέλω οι συνεργασίες αυτές να είναι συνεργασίες που θέλω κι εγώ. Τώρα, για παράδειγμα, συνεργάστηκα με το Michael Sweet των Stryper, στο καινούργιο του σόλο άλμπουμ. Είναι μία συνεργασία που ήθελα να κάνω. Το θεωρώ πολύ καλό τραγουδιστή.
 
gusg1909a

Όσον αφορά την καριέρα σου στο μέλλον… Αν ξανάρθει ένας καλλιτέχνης βεληνεκούς Ozzy και σου πει «Σε θέλω στη μπάντα μου»… Θα πήγαινες;
Καλλιτέχνης βεληνεκούς του Ozzy… Ανάλογα… Για τέτοιο επίπεδο, θα το σκεφτόμουν πολύ σοβαρά, εννοείται. Είχα προτάσεις από μεγάλες μπάντες. Όχι βέβαια τόσο μεγάλες όπως του Ozzy… είχα προτάσεις, αλλά αρνήθηκα… Προτιμώ να ορίζω εγώ το δικό μου πρόγραμμα. Να παίζω τη δική μου μουσική για τους δικούς μου οπαδούς, παρά να δουλεύω για κάποιους άλλους σαν “Hired gun”… Βέβαια, με τον Ozzy ήταν πολύ διαφορετικό πράγμα και πολύ διαφορετικό το συναίσθημα… Ήταν άλλες οι συνθήκες εκεί. Τώρα… τι να σου πω, δεν ξέρω! Αν έρχονταν οι Iron Maiden, δεν νομίζω ότι θα έλεγα όχι… (γελάει)

Maiden με τέσσερις κιθάρες γουστάρω πολύ…
Ναι! Και πέντε και έξι… (ΠΟΛΛΑ γέλια)

Αφού είμαστε Maidenάδες!
E, εντάξει, τι να λέμε… Για τέτοιο επίπεδο δεν λες όχι. Μόνο και μόνο για την εμπειρία. Για να το ζήσεις όλο αυτό.

Η εμπειρία με τον Ozzy;
Εξωπραγματική!
 
gusg1910a

Μετά το LiVE στο Anaheim (σ.σ. το πρώτο του με τον Ozzy) κοιμήθηκες;
Όχι… εκείνο το βράδυ δεν κοιμήθηκα… Κάθισα όλο το βράδυ, ήταν και η γυναίκα μου εκεί… Καθόμασταν όλο το βράδυ στο ξενοδοχείο και κοιτιόμασταν… «Τι έγινε τώρα»; Με παίρναν τηλέφωνο από την Ελλάδα… Ήταν φοβερό!

Αυτό που σε συγκινεί πιο πολύ στην τέχνη σου, στη μουσική… και αυτό που, στον αντίποδα, σε απωθεί στην τέχνη σου… Τι είναι;
Ωραία ερώτηση… Υπάρχουν αρκετά πράγματα που με συγκινούν στη μουσική. Καταρχήν, το συναίσθημα που μπορεί να σου δώσει ένα τραγούδι… Μπορεί να σε ταξιδέψει! Και κάτι άλλο, που μου αρέσει πολύ. Πηγαίνουμε σε όλο τον κόσμο και παίζουμε… Μου κάνει εντύπωση πώς όλες αυτές οι διαφορετικές κουλτούρες, θρησκείες, όλα αυτά, με το που μπαίνει κάποιος σε συναυλιακό χώρο, παύουν να υπάρχουν! Γίνονται όλοι ένα. Και βλέπεις πώς αντιδρούν άνθρωποι από άλλες χώρες, άλλα background, άλλες οικονομίες… Ξέρεις, έχουν ίδια συναισθήματα ακούγοντας ένα συγκεκριμένο κομμάτι. Ή παρόμοια… Ακόμα και σε μας, στη «μεταλλική» κοινότητα. Αν δεις ένα Μεταλλά σε κάποιο μέρος στην άκρη του κόσμου, σε κάποιο δημόσιο χώρο, μπορείς να συνδεθείς μαζί του κατευθείαν! Ή πας σε ένα Live και δεν ξέρεις ποιος είναι δίπλα σου. Τι κάνει, τι πιστεύει… Δεν έχει καμία σχέση με πολιτική και γι’ αυτό μένω απ’ έξω απ’ όλα αυτά. Πολιτικές απόψεις… Δεν με ενδιαφέρουν. Θεωρώ ότι ο μουσικός καλό θα είναι να κρατά τέτοιες σκέψεις για τον εαυτό του.

Και τι σε ενοχλεί στην τέχνη σου;
Κοίτα… το business μας είναι ψιλοσάπιο γενικά… Η μουσική βιομηχανία έχει πολλή σαπίλα μέσα της. Από πού να ξεκινήσω… Από ανθρώπους που είναι σε λάθος θέσεις; Από ανθρώπους που νομίζουν ότι είναι «πολύ πιο μεγάλοι» απ’ ό,τι είναι; Ματαιοδοξία, έπαρση… έχει πολλά τέτοια. Είναι μεγάλη ψευδαίσθηση αυτό το πράγμα. Γι’ αυτό λέγεται “Music business”. Δεν λέω, αυτός που έχει την επιχείρηση θέλει να πουλήσει, παντού γίνεται αυτό. Απλά, το κάνει πάνω στο κεφάλι του παιδιού που νομίζει… Και αυτό, δυστυχώς, δεν μπορείς να το εξηγήσεις σε ένα νέο μουσικό. Αν έλθει ένα νέο παιδί και με ρωτήσει «Πώς να κάνω, τι να κάνω»; Και το βάλω κάτω και του πω όλα αυτά που συμβαίνουν… Δεν θα μπορέσει να το καταλάβει. Πρέπει να το περάσει μόνος του. Μόνο έτσι!

Κώστας Κούλης, Μαίρη Ζαρακοβίτη
 

Συνεντεύξεις

Facebook Comments