Συνεντεύξεις

Συνέντευξη με τους Decemberance

 
Οι Decemberance ξεκίνησαν το 1997 και μέσα από αρκετά συναπαντήματα ζωντανών εμφανίσεων δίπλα σε μπάντες όπως Saturnus, Candlemass, Esoteric, Misanthrope κ.α., δικαίως λογίζονται ως ένα από τα πιο έμπειρα και ολοκληρωμένα σχήματα του είδους τους για την εγχώρια σκηνή, με αρκετή απήχηση και στο εξωτερικό. Το 2017 κυκλοφόρησαν ένα από τα καλύτερα άλμπουμ της καριέρας τους, το "Conceiving Hell", που έλαβε διθυραμβικές κριτικές. Αφορμή της κουβέντας μας το επερχόμενο The Room Of Doom Festival στο Temple στις 3 Νοεμβρίου.
 
decem444
 
Σας ευχαριστώ πολύ για το χρόνο σας, παιδιά!
Σας ευχαριστούμε για τη φιλοξενία και την παρουσίαση.

Είστε στο κουρμπέτι είκοσι ένα χρόνια τώρα. Τι ήταν αυτό που σας ώθησε τότε να ασχοληθείτε με τη μουσική; Ο λόγος αυτός είναι ακόμα η «πυξίδα» σας;
Ως πιτσιρικάδες τότε, το 1997 και σε ηλικία 19 ετών, αν και είχαμε μια σχετική τριβή από τα 15-16 μέσα σε διάφορες μπάντες, το μοναδικό πράγμα που υπήρχε ήταν να μαζευτούμε φίλοι και παίξουμε σαν τις μπάντες που είχαμε σαν είδωλα. Από τους Maiden μέχρι τους Morbid Angel. Απλά μετά συνειδητοποιήσαμε πώς μέσω της μουσικής μπορούμε να εκφράσουμε κάποια εσωτερικά μας «θέματα». Και μάλλον είναι ένα πράγμα το οποίο δεν αδειάζει. Όσο περισσότερο παίζεις τόσο περισσότερο θέλεις να εξερευνήσεις. Αυτό μας οδηγεί και τώρα. Οι μουσικές μας «ανάγκες έκφρασης» μέσω της παρέας. ΟΚ, από την μπάντα έχουν περάσει πολλοί μουσικοί, αλλά πάντα επιδιώκουμε το στοιχείο της παρέας να είναι κυρίαρχο.
 
Νοιώθετε πιο «ζωντανοί» τώρα ή τότε; Τι έχουν αποκομίσει οι Decemberance μετά από τόσα χρόνια στο μουσικό στερέωμα;
Η τωρινή σύνθεση της μπάντας (Γιάννης Φιλιππαίος τύμπανα/φωνή, Χρήστος Μαρκόπουλος και Νικόλας Λουκόπουλος κιθάρες και Άγγελος Μαλισόβας μπάσο) είναι η πιο διαθέσιμη για Live από οποιοδήποτε άλλο σύνολο είχαμε κατά καιρούς. Δεν έχουμε τις απαιτήσεις του να βγαίνουμε για περιοδείες. Εξάλλου, φυσικά και δε ζούμε από αυτό, ούτε καν έχουμε κάποια έσοδα. Αλλά πιστεύω πως με 4-5 Live το χρόνο, είτε εντός είτε εκτός, είναι πολύ καλά. Συν τοις άλλοις, τα παιδιά θέλουν να συνεισφέρουν και συνθετικά (μπήκαν στην μπάντα και οι τρείς αφού είχα τελειώσει τη σύνθεση του «Conceiving Hell»), πράγμα που με κάνει ιδιαίτερα χαρούμενο, διότι θα φέρουν μια νέα μουσική άποψη σε ένα σχετικά «αυστηρά καθορισμένο πλαίσιο που κινείται η μπάντα», αυτό του Doom/Death Metal. Στα είκοσι ένα χρόνια που είμαστε στη σκηνή ενεργά, μπορούμε να πούμε ότι γνωρίζουμε πλέον πρόσωπα και καταστάσεις. Σίγουρα πολλά τραγελαφικά, πολλά αστεία. Πάντως σαν άνθρωποι, αυτό που μάθαμε και αποκομίσαμε είναι το ότι να θεωρείς ότι είσαι «κάποιος» είναι πραγματικά αστείο. Και ότι καλύτερα να είσαι «απών» από τα πράγματα… Ίσως και να επικεντρωθείς καλύτερα σε αυτό που λες ότι κάνεις.
 
decem458 
Πόσο σκληρή δουλειά χρειάζεται για μια μπάντα για να τα καταφέρει; Υπάρχουν «βήματα» ή πράγματα που πρέπει να αποφύγει μια μπάντα για να γίνει αρεστή;
Καταρχήν, το να θες να γίνεις αρεστός σαν αυτοσκοπός είναι λάθος. Διότι πραγματικά ούτε καλή μουσική θα κάνεις, ούτε και θα ικανοποιήσεις κανέναν. Ούτε καν την όποια ματαιοδοξία, που σε ωθεί σε αυτή τη σκέψη. Σκληρή δουλειά επιβάλλεται να κάνεις. Είτε έχοντας μια μπάντα που περιοδεύει συνέχεια είτε μένοντας στους τέσσερις τοίχους του δωματίου σου. Πάντα έχει να κάνει με το τι σκοπό έχεις. Και πράττεις ανάλογα. Καλό είναι να είσαι ειλικρινής με τα θέλω σου σαν μουσικός, σα μπάντα, ανεξάρτητα με το τι παίζεις, πού και πως. Η καλή μουσική πάντα βρίσκει το δρόμο της, είτε τώρα στο κομφούζιο της Τεχνολογίας (πράγμα πολύ καλό), είτε κάποτε στο ότι δύσκολα ακουγόσουν. Πάντως νομίζω ότι το μοναδικό πράγμα που θα πρέπει να αποφεύγει κάποιος είναι η έπαρση. Όχι για κανένα άλλο λόγο, απλά πάλι μέσω της τεχνολογίας ο κόσμος πλέον δεν ψαρώνει.
 
Ο χώρος που κινείστε δεν είναι εύκολος, έχει τα δικά του σκοτεινά σημεία. Τι σας θυμώνει και τι σας ευχαριστεί στη μουσική.
Συμφωνώ μαζί σου. Το Doom/Death metal είναι μια μη δημοφιλής μουσική. Είναι αρκετά εσωτερική, είναι τρομερά εύκολο το να πέσεις στο λάκκο της επανάληψης και της κοινοτυπίας. Και μπορείς εύκολα να είσαι και γραφικός και «μελοδραματικός». Το γεγονός όμως ότι είναι εσωτερική μουσική σου δίνει το όπλο του να μπορείς να σκάψει πολύ βαθιά στον ψυχισμό σου και να βγάλεις μουσικές που πραγματικά θα είσαι εσύ. Με το τι θα το καταφέρεις αυτό ίσως είναι και λίγο αδιάφορο. Θέλω να πω, τι μουσική θα βγάλεις με όλη αυτή τη διαδικασία. Αλλά εμείς για παράδειγμα επιδιώκουμε αυτό ακριβώς. Το να μπορούμε να ψάχνουμε όσο πιο βαθιά γίνεται και να κάνουμε μουσικές που μας ικανοποιούν. Τίποτα δεν μας θυμώνει στη μουσική, πώς θα ήταν δυνατόν; Η μουσική για εμάς είναι ό,τι καλύτερο. Παρέα, έκφραση (όχι εκτόνωση), ικανοποίηση, τρόπος ζωής. Δεν μπορώ να φανταστώ τον εαυτό μου να μην παίζει μουσική. Είτε σε επίπεδο μιας μπάντας είτε σε ένα πιο ατομικό επίπεδο.
 
Υπήρξαν αποφάσεις που θα αλλάζατε; Αν γυρνούσε ο χρόνος πίσω πως θα συμπεριφερόσασταν;
Σίγουρα. Μέσα σε αυτά τα είκοσι ένα χρόνια κάναμε πολλά λάθη και πολλές επιλογές μας αποδείχτηκαν κακές. Ίσως, αν κάποτε γύρω στο 2004-2005 παίρναμε κάποιες άλλες αποφάσεις, ίσως να μπορούσαμε να κάνουμε το «βήμα παραπάνω». Ίσως και όχι και να είχαμε διαλυθεί. Κανείς δεν ξέρει τι και πως. Και λίγο αδικούμε τους εαυτούς μας λέγοντας το «τι θα γινόταν αν…». Ίσως μεγαλύτερος επαγγελματισμός; Ίσως η επιλογή κάποιων εντελώς λάθος ατόμων; Τελικά δεν έχω ιδέα. Καλύτερα έτσι. Αυτό μας δίνει τη δυνατότητα να κάνουμε νέα πράγματα – ακόμα και νέα λάθη.
 
decem699
 
Πώς βλέπετε τη metal σκηνή στην Ελλάδα;
Πραγματικά πιο δυνατή από ποτέ. Σε όλα τα είδη του μέταλ υπάρχουν απίστευτες μπάντες με πραγματικό μεράκι σε αυτό που κάνουν και απαλλαγμένες από τις κακές συνήθειες του παρελθόντος. Και σε αυτό πιστεύω (πάλι θα το πω) ότι καταλυτικό ρόλο έχει παίξει η τεχνολογία. Μπορείς να κάνεις μουσική από το δωμάτιό σου (καλή ή κακή σε τεχνολογία, δεν έχει σημασία) και αυτόματα να την ακούσει κάποιος στην άλλη άκρη της Γης. Αυτό είναι απίστευτο. Και το καλό της κρίσης, αν μου επιτρέπεις, είναι ότι πλέον με τις πιθανότητες για «καριέρα» να εξανεμίζονται κάθε μέρα και πιο πολύ, δίνει τη δυνατότητα να κάνουν μουσικές αποκλειστικά και μόνο αυτοί που έχουν την ανάγκη να το κάνουν. Και είμαι απόλυτα σίγουρος ότι σαν καλλιτεχνικό εκτόπισμα αυτές οι μουσικές έχουν πάρα πολλά να προσφέρουν. Στην Ελλάδα λοιπόν υπάρχει απόθεμα καλής μουσικής. Και όσο απαλλασσόμαστε από την ιδεοληψία του να «παραστήσω το ροκ σταρ», τόσο το καλύτερο.
 
Υπάρχει άνοδος τα τελευταία χρόνια; Τι πιστεύετε θα βοηθούσε έτσι ώστε να πάρει το μερίδιο που της αξίζει η Ελλάδα και οι μπάντες της από την παγκόσμια πίτα;
Φυσικά και υπάρχει άνοδος. Το βλέπουμε όλο και περισσότερο. Μπάντες παίζουν παντού. Δε νομίζω ότι υπάρχει πλέον «παγκόσμια πίτα». Και πλέον δεν μπορούμε να λέμε ότι είμαστε αδικημένοι. Ας σταματήσει πιά αυτή η καραμέλα. Τίποτε παραπάνω δεν μας «αξίζει» από οποιαδήποτε μπάντα του κόσμου. Αν κάνεις καλή μουσική και δε βαριέσαι, τότε μπορείς να τη στείλεις παντού σε όλο τον κόσμο. Έχεις τα εφόδια. Και αν είσαι διατεθειμένος να κάνεις τις απαραίτητες θυσίες, τότε μπορείς και να ταξιδέψεις κιόλας. Θέλω να πω ότι πια δεν υπάρχουν τα θέματα που υπήρχαν κάποτε, λόγω της γεωγραφικής θέσης. Οι Rotting Christ πώς τα κατάφεραν δηλαδή; Δουλέψανε πολύ σκληρά, παίξανε παντού, είχαν όραμα, δεν «βγαίνανε για καφέ», κάνανε θυσίες. Η εξαίρεση που επιβεβαιώνει τον κανόνα; Ίσως.
 
 
Ετοιμάζετε νέα δουλειά;
Ναι. Ετοιμάζουμε το επόμενο δίσκο μας. Θεωρώ ότι κάπου στο 2020 θα κυκλοφορήσει. Έχουμε υλικό που δουλεύουμε. Και αυτή τη φορά θα δοκιμάσουμε και κάτι για πρώτη φορά. Το να δουλέψουμε πάνω σε ένα καθορισμένο πλαίσιο θεματολογίας. Μέχρι τώρα απλά γράφαμε μουσική και την τοποθετούσαμε κατά το δοκούν. Τώρα κάνουμε το αντίθετο. Υπάρχει το πλαίσιο και γράφουμε μουσική για αυτό. Θεματικά ο δίσκος θα έχει να κάνει με τα πέντε στάδια της απώλειας σαν ψυχολογικό σχήμα. Μας φαίνεται πολύ ταιριαστό σαν concept και πολύ ταιριαστό για τις μουσικές μας. Ήδη μας προκαλεί πολύ το ενδιαφέρον. Ακόμα παράλληλα με το νέο δίσκο ετοιμάζουμε και κάποιες μουσικές λίγο «μακριά» από τον ήχο των Decemberance. Μια μουσική σύνθεση για πιάνο και cello και μαζί με ένα μικρό φιλμάκι συνοδεύσει τον επόμενο δίσκο.
 
Υπάρχουν στα σκαριά άλλες εμφανίσεις μέχρι το τέλος του 2018;
Φυσικά. Στις 3 Νοεμβρίου στο Temple θα γίνει η headline επανεμφάνιση των On Thorns I Lay. Εμείς, οι Marche Funebre από το Βέλγιο και οι Ocean Of Grief, θα είμαστε τα support συγκροτήματα. Όλο αυτό το event φυσικά είναι υπό την αιγίδα του Room of Doοm, φεστιβάλ που διοργανώνεται για πρώτη φορά από το Σπύρο Χονδρογιάννη, τον άνθρωπο πίσω από την εκπομπή Room 302 στον ιντερνετικό ραδιοφωνικό σταθμό www.rockvelvetradio.com. Είναι μια προσπάθεια, η οποία θα είναι από την αρχή μέχρι το τέλος της άρτια και θεωρώ πως ο κόσμος που θα επιλέξει να είναι παρών, θα αποζημιωθεί στο έπακρο.
 
Μαίρη Ζαρακοβίτη

Συνεντεύξεις