Συνεντεύξεις

loogoo

Suicidal Angels - Η συνέντευξη

 
   Ενώ δημοσιεύαμε την παρουσίαση του πλέον πρόσφατου δίσκου τους, “Years Of Aggression”, κάναμε και μια επαφή με τη δισκογραφική τους και λίγες εβδομάδες πριν ο Νίκος Μελισσουργός ήταν καλεσμένος στην εκπομπή μου. Μιλήσαμε για το άλμπουμ, για τα LiVE, για τα πλάνα των παιδιών, για ένα όραμα που δεν ξεθωριάζει με τίποτα, όσα χρόνια κι αν περάσουν. Οι Suicidal Angels ετοιμάζονται να καταλάβουν Ελλάδα και Ευρώπη και ποιος ξέρει ποια μέρη του πλανήτη και πριν τις συναυλίες και τις περιοδείες βρισκόμαστε ξανά και μιλάμε ξανά. Αυτή τη φορά όμως έχουμε και εκπληξούλες. Τα πέντε καλύτερα… Μάλλον θα πρέπει να διαβάσετε, ναι; Πολλά ευχαριστώ στο Χάκο Περβανίδη, που φρόντισε να πραγματοποιηθεί αυτή η συνέντευξη.
 
suicidal1978 
Στις 11 Ιανουαρίου θα σας δούμε LiVE στη σκηνή του Piraeus Academy. Έχουν περάσει μερικοί μήνες από την προηγούμενη εμφάνισή σας στην Αθήνα. Τι να περιμένουμε τώρα, σε ένα headline show;
Έχει πράγματι περάσει αρκετός καιρός, αλλά οι υποχρεώσεις της μπάντας ήταν αυξημένες. Για εμάς οι συναυλίες στην Αθήνα είναι κάτι πολύ ιδιαίτερο γιατί είναι το σπίτι μας. Με πολλούς από το κοινό το προηγούμενο βράδυ μπορεί να πίναμε μπύρες… Ήταν όμως άνθρωποι που βρίσκονταν εκεί από τα πρώτα μας live, στον Αέρα και στο An, ακολούθησαν όλη την πορεία, μεγαλώσαμε μαζί! Γενικότερα τα live σε όλη την Ελλάδα έχουν έναν πολύ ιδιαίτερο χαρακτήρα. Όσο λοιπόν αφορά την Αθήνα, θα προσπαθήσουμε να δημιουργήσουμε ένα εκτενές setlist που θα περιλαμβάνει κομμάτια από όλη τη δισκογραφία μας. Έχουμε επίσης δώσει ιδιαίτερη βάση σε όλη την παραγωγή, θέλουμε να δημιουργήσουμε ένα πολύ ιδιαίτερο event, στο οποίο θα περάσουμε όλοι μας υπέροχα.

Στις 26 Δεκεμβρίου στο Μόναχο. Το Γενάρη οργώνετε την Ελλάδα και ύστερα περιοδεία με Destruction. Και μετά;
Ναι, όπως τα είπες ακριβώς. Για μετά υπάρχουν πολλά ανοιχτά σενάρια για περιοδείες. Είμαστε σε συζήτηση και καθημερινή επικοινωνία με το καινούριο μας agency. Οι άνθρωποι έχουν καταλάβει πολύ καλά πως είμαστε μία μπάντα που λατρεύει το δρόμο και είναι η καλύτερή τους! Έχουμε κλείσει αρκετά φεστιβάλ ήδη για το καλοκαίρι, μερικά τα έχουμε ανακοινώσει κιόλας, τα υπόλοιπα σύντομα. Γενικότερα υπάρχει μια κινητικότητα, η οποία μας χαροποιεί.
 
suicidal1975
Σας ιντριγκάρει το ίδιο η ζωή στο δρόμο και η αίσθηση του LiVE με αυτή της ηχογράφησης;
Πρόκειται για δύο διαφορετικές διαδικασίες εντελώς, που η μία είναι άρρηκτα συνδεδεμένη με την άλλη. Το στούντιο είναι πιο «κρύο», αν θα μπορούσα να το χαρακτηρίσω κάπως. Δεν παύει βέβαια να είναι η διαδικασία που θα σε οδηγήσει στο live. Χρειάζεται προσοχή μεγάλη στο στούντιο επίσης, γιατί μια πολύ ωραία ιδέα, με τους λάθος χειρισμούς, μπορεί να την καταστρέψεις. Σε γενικότερο πλαίσιο είναι μαγικές στιγμές και το live και το studio, το καθένα έχει τη δική του ιδιαιτερότητα και ομορφιά.

Τι ανταπόκριση είχε αυτούς τους μήνες το “Years Of Aggression”;
Έχει εισπράξει θετικότατα σχόλια, ο κόσμος το αγκάλιασε από την πρώτη στιγμή. Χαρακτηριστικό δείγμα είναι ότι ανέβηκε στα γερμανικά τσαρτς στη θέση 33. Πρώτη φορά συμβαίνει κάτι τέτοιο, μια τόσο υψηλή θέση. Επίσης στην Αυστρία πήγε στο νούμερο 61 και στην Ελβετία στο 70. Φίλοι, οπαδοί και άνθρωποι του Τύπου είπαν ότι ίσως να είναι και ο δίσκος της καριέρας μας έως τώρα. Ξέρεις, όλα αυτά τα σχόλια κτλ, μας ωθούν ώστε σε κάθε δίσκο να γινόμαστε ακόμα καλύτεροι. Να θέτουμε ένα στόχο παραπέρα, να κάνουμε ένα βήμα παραπάνω, να εξελισσόμαστε. Καλή η πεπατημένη, αλλά ποιος ο λόγος να την ακολουθήσεις;

Βαφτίσαμε τα κιθαριστικά σας θέματα στο περιοδικό «Μπετόriffα». Θα λέγατε ότι αυτά τα απίστευτα βαρβάτα riff αποτελούν σήμα κατατεθέν σας;
(Γελάει) Τιμή μας, ευχαριστούμε. Κοίτα, γίνεται τεράστια διαλογή πριν καταλήξουμε πως το riff «περνάει», δεν είναι καθόλου απλή διαδικασία, πίστεψέ με. Θέλουμε να υπάρχει διαφοροποίηση από δίσκο σε δίσκο, δεν θέλουμε να κοπιάρουμε τους εαυτούς μας, αυτό θα ήταν εύκολο. Παίρνεις την έτοιμη συνταγή και πάμε. Δίνουμε πολύ μεγάλη βάση στα riff, είναι αλήθεια, χωρίς βέβαια να έρχονται σε δεύτερη μοίρα τα φωνητικά και οι φωνητικές γραμμές. Και η μουσική και τα φωνητικά συνυπάρχουν ώστε να δημιουργήσουν το τραγούδι. Μα και σεις… μπετόriffa! Πολύ καλό! (γέλια)
 
suicidal1976
Τι είναι αυτό που αγαπάτε περισσότερο στις συναυλίες; Τι είναι αυτό που ανεβάζει τον ενθουσιασμό και την προσμονή να ξεχυθείτε στη σκηνή;
Με μια φράση, η αγάπη του κόσμου. Από εκεί αρχίζουν όλα και εκεί τελειώνουν. Όταν αντικρίζεις στα μάτια τους την ίδια φωτιά που έχουμε και μεις, δεν ξέρω αν μπορώ να στο εξηγήσω ακριβώς… Αλλά είναι μια στιγμή μοναδική. Όταν μοιράζεσαι το ίδιο πάθος, τότε κοινό και μπάντα γίνονται ένα. Μια μάζα ενέργειας αδάμαστης, η οποία δημιουργεί συναισθήματα τόσο έντονα που μετά από κάθε συναυλία, είτε είναι κλαμπ, είτε σε φεστιβάλ, χρειάζεται αρκετή ώρα να καταλαγιάσει η αδρεναλίνη μέσα μας.

Το ελληνικό Μέταλ κοινό είναι ένα επιπλέον μέλος τελικά;
Το ελληνικό Μέταλ κοινὀ είναι δύσκολο να το κερδίσεις, αλλά όταν κερδίσεις το σεβασμό του τότε γίνεται από τα πιο πιστά κοινά στο κόσμο. Πρόκειται για ένα επιπλέον μέλος, αλλά γίνεται και ο κινητήριος μοχλός. Η αγάπη και η υποστήριξη από το «σπίτι σου» είναι μια αξία ανεκτίμητη. Θα θέλαμε να γινόταν να παίζαμε σε ακόμα περισσότερες πόλεις στην Ελλάδα, αλλά δυστυχώς δεν υπάρχουν οι υποδομές. Βέβαια γίνονται πολλά και μεγάλα βήματα στην επαρχία και θα ήθελα επίσης να συγχαρώ όλα τα παιδιά στην που διοργανώνουν συναυλίες, αξίζουν την στήριξη όλων, γιατί μόνο στηρίζοντας την τοπική σκηνή θα μπορέσουν να γίνουν περισσότερα και πιο θαρραλέα βήματα.
 
suicidal1977
Μια και περί συναυλιών ο λόγος, θα θέλατε να μας πείτε πέντε συναυλίες σας που έχετε ξεχωρίσει επί ελληνικού εδάφους και πέντε στο εξωτερικό;
Επί ελληνικού εδάφους δε θα μπορούσα ποτέ να ξεχάσω κάποιο από τα οποιαδήποτε live «Στον Αέρα» στην Πετρούπολη, το suppport στους Kreator και το Mille να ζητάει μπλουζάκι μας να φορέσει στο encore και εμείς να έχουμε πάθει σοκ… Τη συμμετοχή μας στο Sonisphere το 2010, το headline show που είχαμε κάνει στο Gagarin το 2013 και τη συμμετοχή μας στο τελευταίο live των Slayer στην Αθήνα, το καλοκαίρι που μας πέρασε. Όσον αφορά το εξωτερικό, δεν γίνεται να ξεχάσω το πρώτο μας live εκτός συνόρων, κάπου το 2003-2004 και το ατελείωτο ταξίδι με το τρένο μέχρι το Βουκουρέστι, τη πρώτη μας περιοδεία με τους Rotting Christ. Το Thrashfest tour του 2010, το πρώτο μας headline tour με tourbus το 2014 και το Alcatraz festival στο Βέλγιο πέρυσι, με το μεγαλύτερο pit που έχω δει από τη σκηνή!
 
Δισκογραφείτε χωρίς σταματημό εδώ και χρόνια. Παραμένετε όμως και εραστές της μουσικής. Από όλα όσα έχετε ακούσει λοιπόν, ποιους πέντε Thrash δίσκους θα μας λέγατε ότι πρέπει να υπάρχουν σε κάθε τέτοια δισκοθήκη; Και ποιους πέντε δίσκους, εκτός Thrash, θα προτείνατε;
Και όχι απλά εραστές, ρομαντικοί κιόλας θα συμπλήρωνα εγώ, αγιάτρευτη καψούρα! (γέλια) Κατά την άποψή μου, όσον αφορά το thrash, Reign In Blood (Slayer), Beneath The Remains (Sepultura), Darkness Descends (Dark Angel), Pleasure To Kill (Kreator), Bonded By Blood (Exodus). Εκτός thrash, The Wall (Pink Floyd), Piece Of Mind (Iron Maiden), Back In Black (AC/DC), Painkiller (Judas Priest), Paranoid (Black Sabbath).

Κώστας Κούλης
 
suicidal1974
 

Συνεντεύξεις

Facebook Comments