Συνεντεύξεις

Spooky Redrum – Η συνέντευξη

 
   Μια μπάντα που πατά πέρα από τον rock διάκοσμο είναι οι Spooky Redrum. Είχαμε τη χαρά να συνομιλήσουμε με τη Νεφέλη, για το νέο τους άλμπουμ “Moon Or Sun”, για τη μουσική τους γενικότερα, για το παρόν και το μέλλον. Ευχαριστούμε θερμά την Ελευθερία Καλαμπαλή, για την ανεκτίμητη βοήθεια της στην πραγματοποίηση αυτής της συνέντευξης.
 
spookyredrum2256

Το Moon or Sun κυκλοφόρησε ένα χρόνο πριν, μέσα στην πανδημία. Έως τώρα, ποια είναι η ανταπόκριση του κοινού;
Ελπίζω αυτή να είναι η αρχή ενός όμορφο ταξιδιού αυτού του δίσκου, πριν προχωρήσουμε στον επόμενο. Έχει πολύ ενδιαφέρον το ότι πάρα πολλοί, φίλοι, γνωστοί, συνάδελφοι ή και άνθρωποι που δεν τους γνωρίζουμε, μας λένε ποιο είναι το αγαπημένο τους και θεωρούν ότι για όλους αυτό είναι το αγαπημένο αυτό το κομμάτι. Ότι αυτό είναι το hit, αν μπορεί να το πει κανείς αυτό, του δίσκου. Και φυσικά ο καθένας διαλέγει εντελώς διαφορετικό. Έχει πολύ ενδιαφέρον αυτό και το παρατηρώ από την αρχή. Είναι όλα μουσικές ιστορίες και θεωρώ ότι είναι εύκολο να ταυτιστεί κανείς έντονα με μια από αυτές ή και παραπάνω φυσικά και να τις θεωρήσει κάτι δεδομένο ως προσωπικό βίωμα. Έχουμε ζήσει πολλές και διάφορες καταστάσεις όμορφες, πικρές, μελαγχολικές, εξοργιστικές, που άλλοτε θεωρούμε ότι όλοι το έχουμε πάθει αυτό, άλλοτε θεωρούμε ότι «Αποκλείεται να συνέβη αυτό σε μένα». Κάπως έτσι πιστεύω βρίσκει ο καθένας την αγαπημένη του ιστορία. Μέσα από τις ενορχηστρώσεις, την ψυχοακουστική της ιστορίας, σε συνδυασμό με τους στίχους και φυσικά το ύφος της. Γενικά έχουμε πάρει πολύ θετικά σχόλια αναφορικά με τον κόσμο που έχει κτιστεί και μπορεί κανείς να μπει μέσα σε αυτόν.

Ακούγοντας τον δίσκο σας, διαπιστώσαμε έναν έντονο πειραματικό χαρακτήρα, που όμως μπλέκεται με μία jazz και θεατρική αισθητική. Θέλετε να μας μιλήσετε λίγο για το μουσικό μέρος των συνθέσεών σας;
Ισχύει, υπάρχουν πολλά στοιχεία στον δίσκο και οι συνθέσεις, ενώ η βάση τους θεωρητικά είναι πιο ροκ, έχουν μέσα στοιχεία από πολλές σκηνές. Όμως και εγώ δεν ήμουν ποτέ άνθρωπος που άκουγα ή έγραφα μουσική με βάση το είδος, αλλά κυρίως με βάση το εάν μου κάνει κάτι ή όχι - λίγο πιο χοντρικά. Δηλαδή τι αγγίζει τον καθένα… είναι μια άλλη πλευρά του νομίσματος. Επίσης τα άτομα που παίζουν σε ένα δίσκο είναι η πιο σημαντική διαδικασία της σύνθεσης.

spookyredrum2255Πώς κύλισε η όλη διαδικασία εγγραφής και σύνθεσης του Moon or Sun; Γενικά, πώς λειτουργείτε ως μπάντα στο δημιουργικό κομμάτι;
Πολύ ωραία ερώτηση. Έχει πολύ ζουμί εδώ, αλλά θα προσπαθήσω να είμαι περιεκτική. Ο δίσκος “Moon Or Sun” γράφτηκε σε δύο μέρη. Στη πρώτη φάση γράφτηκαν τα “Freak It”, “Save It”, “Trust Me” και “New Charles” – τα οποία, ας πούμε, είναι η πιο free ροκ αλλά και πιο ρυθμική πλευρά του δίσκου και τα ηχοτόπια που έχουν δημιουργηθεί είναι πολύ πιο άμεσα και σκληρά σε σχέση με αυτό που συμβαίνει και στιχουργικά. Στη δεύτερη φάση, σχεδόν δύο μήνες μετά γράφτηκαν τα “Driver”, “She”, “Sickness Οf D.”, “Everytime Across”, αλλά και το bonus track, που για μένα λειτουργεί ως μια είδους γέφυρα, interlude, το “Fucked Up» - όπου είναι η πιο λυρική πλευρά του δίσκου, πιο dark jazz και περιλαμβάνει λίγο πιο ανοιχτές φόρμες και πιο πολλά αναπάντητα ερωτήματα, με μια γλυκιά αίσθηση. Οπότε έτσι και γράφτηκαν. Σε δυο περιόδους / ρυθμούς. Ό,τι έγραφα το χώριζα στην περίοδο που άνηκε, αλλά κάπως η ίδια η διαδικασία με οδήγησε στο να ενισχύσω τη δεύτερη φάση λίγο πιο έντονα, οπότε έτσι εμπλούτισα την ενορχήστρωση περισσότερο στα tracks αυτά. Σε κάθε φάση, αφού ολοκληρωνόταν η σύνθεση και η ενορχήστρωση – δραματουργία, ύστερα έφτανε το ευχάριστο σημείο όπου επικοινωνούσα και συζητούσα με κάθε μια/έναν ξεχωριστά για το ρόλο τους. Υπήρχαν ήδη γραμμένα τα ηλεκτρονικά μέρη αλλά και το πιάνο, οπότε στη συνέχεια μπαίναμε με την Ελένη Νότα πρώτα στο στούντιο και γράφαμε ντραμς και εγώ μπάσο, ενώ μετά συνήθως γράφαμε τις γραμμές των βιολιών με τον Άγγελο Μαστραντώνη, που είναι και μαζί μου σε όλο αυτό από την αρχή της μπάντας. Μετά συνήθως γράφονταν τρομπέτες (Ντον Σταυρινός), σαξόφωνα (Joe Tornabene), κιθάρες (Πάνος Svobotnik) και στο τέλος οι φωνές. Οι στίχοι στα πιο λυρικά tracks είχαν μελοποιηθεί και γραφτεί από πριν με αυτόματη γραφή. Στα περισσότερα από τα πιο ρυθμικά οι στίχοι γράφτηκαν μετά τη διαδικασία της εγγραφής (recording). 
 
Η αισθητική του δίσκου μας κάνει να νοιώθουμε ότι έχουμε να κάνουμε με δημιουργούς βαθιά ευαισθητοποιημένους με όλα τα κοινωνικά ζητήματα της σύγχρονης εποχής. Θέλετε να μας πείτε πώς βλέπετε την κοινωνία και πώς περνάτε τα μηνύματά σας μέσα στα κομμάτια σας;
Η κοινωνία. Μεγάλη λέξη. Από το κοινωνώ. Δεν ξέρω πόσο όντως πλέον οι λέξεις συνεχίζουν και κρατούν το νόημά τους. Νομίζω πως κάποιες είναι στενοχωρημένες και έχουν χάσει τον εαυτό τους, αλλά πιστεύουν - και το πιστεύω και εγώ πως θα τον βρουν. Είναι κάτι ζωντανό που πάλλεται συνέχεια και αυτό προσπαθούμε να αποδώσουμε και στην αισθητική όπου προσεγγίζουμε στον κάθε δίσκο. Όλοι και όλες που συμμετέχουν στο εγχείρημα αυτό, είναι όντως βαθιά ευαισθητοποιημένα άτομα στον τρόπο που αντιμετωπίζουν, τόσο την ανθρωπότητα, όσο και την κάθε πιο μικρή κοινωνία και αυτό δεν γίνεται παρά να φανεί στον τρόπο που παίζει κανείς.

Έχετε αναφέρει ότι όλα τα κομμάτια δένουν με κάποιον μαγικό τρόπο μεταξύ τους – ότι το κάθε ένα έχει το ταίρι του. Τι εννοείτε; Ποιες ιστορίες δένουν μεταξύ τους;
Ναι, όντως. Το κάθε ένα έχει το ταίρι του, αλλά παρόλα αυτά μπορεί να ανήκει σε διαφορετική φάση, από τις φάσεις που σας περιέγραψα παραπάνω, από το ταίρι του. Δηλαδή σε κάποια track το «ταίρι» τους ηχογραφήθηκε στην ίδια φάση και σε κάποια όχι, οπότε είναι εντελώς αντιστρόφως ανάλογα. Σίγουρα πάντως, με τον έναν ή τον άλλον τρόπο συνυπάρχουν και θέλω να πιστεύω ότι αγαπιούνται και το ένα είναι κατά κάποιον τρόπο αναστροφή του άλλου. Το “Driver” με το “She”, τo “Save It” με το “Freak It”, το “Everytime Across” με το “Trust Me”, το “Sickness Of D.” με το “New Charles”. Οπότε ο δίσκος μπορεί να ακουστεί με τρεις διαφορετικούς τρόπους. Με αυτόν που υπάρχει ήδη, ανάποδα, αλλά και σαν πείραμα το κάθε τρακ με το «ταίρι» του.
 
spookyredrum2254

Μας έκανε εντύπωση το εξώφυλλο του δίσκου. Θέλετε να μας πείτε δύο λόγια γι’ αυτό; Τί αφορά και πώς συνδέεται/δένει με το concept;
Το εξώφυλλο για άλλη μια φορά είναι φωτογραφικό έργο του φίλου και καταπληκτικού φωτογράφου Karol Jarek, με τον οποίο συνεργαζόμαστε χρόνια. Για άλλη μια φορά, όπως και στον προηγούμενο δίσκο, κάναμε μια βραδιά ακρόασης των κομματιών σε demo μορφή και ύστερα καταλήξαμε σε αυτό το εξώφυλλο. Τον Κάρολ τον εμπιστεύομαι πάντα και πάντα αποδίδει την αισθητική του δίσκου σε φωτογραφία.

Νεφέλη, γνωρίζουμε ότι είσαι βασική εκφράστρια των Spooky RedRum. Και πολυπράγμων. Πώς μοιράζεις τις ισορροπίες μεταξύ μουσικής, θεάτρου και χορού;
Κυρίως ο στόχος είναι να τα συνδυάζω. Όχι μόνο εγώ, αλλά και οι άνθρωποι που δουλεύουν μαζί μου. Και ο τρόπος που γράφω παρτιτούρες περιλαμβάνει πάντα και κίνηση και κείμενο. Οπότε για μένα είναι πολύ σημαντικό να εξελίξω τον τρόπο σύνθεσης, συνδυάζοντας όλες τις τέχνες ισομερώς. Βέβαια ο πρωταγωνιστής και η σκοπιά μου είναι από την πλευρά της μουσικότητας, αλλά, άλλωστε, τι από αυτά δεν την περιλαμβάνει;

Ποιο είναι το επόμενο βήμα για τους Spooky RedRum; Πόσο μακριά θέλετε να φτάσει αυτό το project;
Θα θέλαμε να κάνει το ταξίδι του και αυτός ο δίσκος, πριν περάσουμε στον επόμενο. Να παίξουμε live, σε φεστιβάλ, σε διάφορες πόλεις-νησιά εντός και εκτός Ελλάδας, να γίνουν συναντήσεις, ακροάσεις, συζητήσεις με κρασί και αγάπη, να ζήσει λίγο τη ζωή του και ύστερα να δημιουργηθεί και η μεγαλύτερη «παρέα» του, ο επόμενος δίσκος δηλαδή.

Μαίρη Ζαρακοβίτη
 
Joomla Social by OrdaSoft!

Συνεντεύξεις μουσική περισσότερα