Συνεντεύξεις

Rock N Roll Children - Η συνέντευξη πριν το RID19

 
   Θεσμός; Εννοείται! Ιδανική μάζωξη; Δεν το συζητώ! Εδώ κι εννιά χρόνια, μια ομάδα ανθρώπων αναλαμβάνει να μας φέρει όλους εμάς πιο κοντά. Εμάς, που αγαπάμε να ακούμε Heavy Metal. Που μπορεί να αγαπάμε να ακούμε κι άλλα πράγματα. Αλλά στο τέλος της ημέρας, που λένε και οι ξένοι, αυτό που μένει είναι οι δίσκοι μας και ό,τι έχουμε επιλέξει να θυμόμαστε στα μουσικά μας. Και αυτό είναι Μέταλ! Ο Ronnie James Dio, ο μεγαλύτερος Μέταλ ερμηνευτής που γέννησε ο πλανήτης, ο μοναδικός καλλιτέχνης που ΔΕΝ πέθανε, αλλά «απλά» επέλεξε να γίνει αθάνατος, είναι το φως γύρω από το οποίο μαζευόμαστε μία φορά το χρόνο (τουλάχιστον) για να θυμηθούμε, να συγκινηθούμε, να διασκεδάσουμε, να προσφέρουμε κατιτίς για έναν καλό σκοπό, να συναντήσουμε ανθρώπους που δεν βλέπουμε συχνά…
 
rnrc1905

   Το είχαμε συζητήσει με το Γιάννη Παπανικολάου, τη φωνή των Rock N Roll Children... Θέλαμε, σαν περιοδικό, να γράψουμε κάτι για τα παιδιά, για το πώς αντιλαμβάνονται τούτη την υπέροχη εξτραβαγκάνζα, για το μοχλό που κινεί τους τροχούς και η βραδιά αυτή γίνεται μαγική. Βρεθήκαμε παρέα σε μία πρόβα τους, ακούσαμε και φωτογραφήσαμε και μιλήσαμε με το Γιάννη για κάποια πράγματα που χαρακτηρίζουν το Rock In Dio. Τον κόσμο που συμμετέχει, το σκοπό για τον οποίο γίνεται, τη μπάντα που δίνει πάντα βροντερά το παρόν, όλα όσα χαιρόμαστε σε κάθε τέτοια εκδήλωση. Ξέρετε κάτι; Το ότι κάθε χρόνο αυτή η βραδιά γίνεται sold out μόνο τυχαίο δεν είναι. Το ότι έρχονται κάθε χρόνο άνθρωποι από το εξωτερικό για να θαυμάσουν μόνο τυχαίο δεν είναι. Την τύχη την φτιάχνεις μόνος σου. Ο Νίκος, ο Γιώργος, ο Γιάννης, ο Μανώλης και ο Γιάννης έχουν πάλι φτιάξει πολλά περισσότερα. Έχουν κάνει πολύ κόσμο να χαμογελάσει. Εντός και εκτός Μέταλ. Και αυτό είναι κάτι που χαρακτηρίζει πλήρως το μέγιστο τραγουδιστή. Όλα είναι αγάπη! Ροκ και Ρολ Παιδιά, σας ευχαριστούμε! Πολλά ευχαριστώ και στα Artwork Studios για τη φιλοξενία.
 
rnrc1906
 
Ποια είναι η κινητήρια δύναμη πίσω από όλο αυτό που λέγεται Rock In Dio; Τι είναι αυτό που σας κάνει να έχετε κάθε χρόνο τέτοιο ενθουσιασμό και κάθε χρόνο αυτή η ομαδάρα να κάνει τόσα πράγματα γύρω από τη διοργάνωση που έχει γίνει θεσμός πλέον;
Η μπάντα αυτή ξεκίνησε από την αγάπη μας για τη μουσική ξεκάθαρα. Και ειδικά αυτό το σχήμα για το Ronnie James Dio… Όλοι θεωρούμε το Dio κορυφή και είναι είδωλο στη μουσική που γουστάρουμε. Δεν θέλαμε να κάνουμε μία «φωτοτυπία» της μουσικής του. Δεν υπάρχει φωτοτυπία του original, έτσι κι αλλιώς. Προσπαθήσαμε να το πάρουμε πάνω μας ο καθένας, με την προσωπικότητα τη μουσική και το χαρακτήρα του… Οπότε εγώ προσπαθώ να βγάζω το Γιάννη, ο Μανώλης προσπαθεί να βγάζει το Μανώλη… Κάθε μουσικός βάζει το δικό του και όλα αυτά παίζοντας τραγούδια του Dio φυσικά. Η προσέγγισή μας θέλαμε να είναι τέτοια. Να έχουμε μία ελευθερία εκφράσεως. Δεύτερο και πολύ σημαντικό είναι η χημεία που έχουμε μεταξύ μας. Θεωρώ ότι είναι το πιο βασικό αυτό. Η μπάντα – αβίαστα – συνεννοείται «στον αυτόματο». Στις περισσότερες μπάντες δεν εύκολο να βρίσκεις ανθρώπους, να λες «ένα» και οι άλλοι να λένε επίσης «ένα». Στους Rock N Roll Children αυτό έδεσε από την πρώτη στιγμή. Δεν χρειαζόταν καν να «μοιράσουμε ρόλους» στην μπάντα. Είναι πασιφανές τι είναι ο καθένας και τι κάνει, χωρίς καν να το συνεννοηθούμε. Αυτό ήταν κάτι που μας έλυσε τα χέρια σε πολλά πράγματα. Γι’ αυτό κιόλας αυτή η μπάντα περνάει ωραία. Δεν είναι μόνο το Rock In Dio… Και εξωτερικό που πηγαίνουμε και στην υπόλοιπη Ελλάδα… Είναι λίγο πάρτι η κατάσταση. Γιατί, ξέρεις, δεν έχεις την πίεση μπάντας που δισκογραφεί. Όταν το υλικό δεν είναι δικό σου και αναλαμβάνεις να το εκτελέσεις, να το φέρεις σε πέρας και να το επικοινωνήσεις, το να περνάς όμορφα… Είναι κλισέ η φράση, αλλά είναι η αλήθεια! Αν δεν περνάγαμε καλά δεν θα προχώραγε αυτό το πράγμα. Δεν θα το έκανα επειδή «πάει καλά» και «έχει δημοτικότητα» και «τυγχάνει προσοχής». Δεν θα μ’ ενδιέφερε να το κάνω αυτό. Όπου δεν μ’ άρεσε αποχώρησα, τα ξέρεις. Και τρίτον… ο ανθρωπιστικός σκοπός. Αυτό είναι… όχι απλά το κερασάκι στην τούρτα… Μπορεί και η ίδια η τούρτα! Πέρα από το μουσικό και τη χημεία, υπάρχει ένας σκοπός, ο οποίος είναι πανανθρώπινος. Να βοηθάς τους ανθρώπους με αυτό τον τρόπο. Τη μουσική, με την οποία μεγάλωσες και διασκέδασες, τη συνδέεις με ένα ανθρωπιστικό σκοπό. Δεν σημαίνει αυτό ότι έγινες φιλάνθρωπος… Δεν σε κάνει φιλάνθρωπο μία βραδιά κάθε τριακόσιες εξήντα πέντε μέρες. Όμως αυτή η οργάνωση, γιατί αυτό το τρέχουμε κάμποσο καιρό για να γίνει, με τόσες δουλειές, μας κάνει να φεύγουμε καλύτεροι άνθρωποι εκείνη τη βραδιά. Μπορεί να μην είμαστε, αλλά εκείνη τη βραδιά νιώθουμε ότι κάναμε κάτι καλύτερο απ’ το να χρησιμοποιούμε τη μουσική μόνο για να διασκεδάζουμε, να ροκάρουμε και να YOLO-άρουμε, αν το θέλεις. Αυτό είναι κάτι που δεν αντικαθίσταται με τίποτα από οτιδήποτε κάνουμε με τις μπάντες μας. Με τις μπάντες που δισκογραφείς, έχεις μία ματαιοδοξία και ένα σκοπό.
 
rnrc1907

Η ματαιοδοξία στην τέχνη δεν είναι καθόλου κακό πράγμα…
Το ξέρω. Θεωρώ ότι όλοι οι μουσικοί, με τον τρόπο μας, είμαστε ψώνια… Η ιεράρχηση του ψώνιου είναι για μένα αυτό που χαλάει στους μουσικούς την προσωπικότητα και τον τρόπο που το ζυγίζουν. Πρώτα πρέπει να είσαι ψώνιο με τη μουσική και μετά με την πάρτη σου. Όταν γίνει πρώτα ψώνιο η πάρτη σου και μετά η μουσική, χαλάει η χημεία, χαλάει η συνταγή. Πρέπει να είσαι ψώνιο, αλλιώς δεν θα έχεις το θάρρος να σταθείς μπροστά στον κόσμο, να παίξεις τη μουσική σου και να κριθείς. Αυτό σε κινητοποιεί. Ότι θέλεις να επικοινωνήσεις τη μουσική σου και να μην παίζεις μόνος στο σαλόνι σου. Κάποιος που κωλώνει και δεν μπορεί να βγει, γιατί δεν έχει την προσωπικότητα να το κάνει, έχει μεράκι, αλλά άλλο πράγμα είναι το ψώνιο, το να θέλω να βγω και να επικοινωνήσω τη μουσική μου με κόσμο, γιατί έτσι έχω μία ψευδαίσθηση ή μία αίσθηση ότι μέσω της μουσικής, με τον άνθρωπο που δεν γνωρίζομαι… επικοινωνώ!
 
rnrc1908

Πόσο ευχάριστος πονοκέφαλος είναι η επιλογή των καλεσμένων; Και παρατηρώ ότι πέρσι και φέτος είχατε/έχετε και έναν ξένο μουσικό καλεσμένο. Διερωτώμαι αν αυτό θέλετε να το κάνετε κάθε χρόνο…
Θα θέλαμε παρά πολύ να έχουμε κάθε χρόνο ξένους καλεσμένους. Έχουμε κάνει κατά καιρούς προτάσεις. Όμως, επειδή τα κόστη είναι αμείλικτα και επειδή μιλάμε για μία βραδιά που τα έσοδα πάνε ΟΛΑ σε ένα πολύ συγκεκριμένο σκοπό, δεν διαπραγματευόμαστε το να πετάμε χρήματα, απλά για να κάνουμε μεγαλύτερο το event. Μπορεί να φέρεις τον Bruce Dickinson. Αν θέλεις πέντε χιλιάρικα για να το φέρεις… Πάει η δωρεά! Προτεραιότητά μας είναι ο σκοπός, δηλαδή το φιλανθρωπικό. Επομένως αυτό δεν διαπραγματεύεται. Όμως βρίσκουμε τρόπους ή χορηγούς, ώστε να μην πληγεί το ποσό της δωρεάς ούτε κατά μισό Ευρώ! Με τον Kevin Goocher (σ.σ. πρώην Omen, συμμετείχε πέρυσι) και προς τιμήν του του ανθρώπου, βρέθηκε τρόπος. Το ίδιο και με το φετινό μας καλεσμένο, τον John 'Jaycee' Cuijpers των Praying Mantis. H επιλογή των καλεσμένων… Αυτό γίνεται εδώ και εννέα χρόνια. Ξεκίνησε δειλά δειλά – και σωστά – με ανθρώπους αμιγώς του Heavy Metal χώρου. Και μόνο τραγουδιστές. Όμως θεωρήσαμε ότι επειδή τον σκοπό τον ασπάζονται πολλοί καλλιτέχνες, οι οποίοι κάνουν τη μουσική τους χωρίς να είναι «πρώτης γραμμής Μεταλλάδες» και επειδή τον Dio to το θεωρούμε (σ.σ. πάντα ενεστώτας για τον Dio) ένα παγκόσμιο καλλιτέχνη, που αγγίζει όλες τις εκφάνσεις του Ροκ ήχου και αν σκεφτούμε ότι η καριέρα του ξεκινάει με τους Elf και μετά Rainbow, Black Sabbath, Dio… Μεγαθήρια!
 
rnrc1911
 
Και επειδή έχει πλέον αλλάξει ο τρόπος που η μουσική «μεταδίδεται»… Μουσική δεν ακούει μόνο εκείνος που έχει δίσκους και κασέτες. Μουσική ακούει ο οποιοσδήποτε. Και τον Dio από το youtube τον έχει μάθει ο οποιοσδήποτε. Επομένως, αφού αφορά οποιονδήποτε η μουσική του, αποφασίσαμε καλλιτεχνικά να ανοίξουμε ακόμα περισσότερο τη βεντάλια και όχι μόνο αυστηρά στο Heavy Metal χώρο. Και πήγαμε σε μουσικούς από μπάντες που είναι και του Stoner, που είναι Black και Death Metal… Μουσικούς που μπορεί να παίζουν Funk, Fusion και Jazz… τραγουδιστές από τη Λυρική… Αυτοί οι άνθρωποι όμως, όλοι τους, έχουν μεγάλο σεβασμό για τον Dio και ασπάζονται το σκοπό της βραδιάς. Οπότε είναι τιμή μας ένας καλλιτέχνης, γνωστός ή μη, καταξιωμένος ή μη, να ασπαστεί το σκοπό και να θέλει να συμμετέχει. Νομίζω ότι είναι ό,τι πιο ωραίο. Προφανώς η μουσική σκηνή μας έχει τόσο κόσμο που και διακόσια χρόνια να μπορούσαμε να το πάμε το Rock In Dio, κάθε χρόνο θα μπορούσαμε να έχουμε και διαφορετικούς μουσικούς να συμμετέχουν! Κάθε χρόνο γίνεται μια επιλογή ενεργών ανθρώπων, που κάνουν κάτι… Δεν θέλουμε να δυσαρεστήσουμε κανένα, αλλά είναι μία βραδιά το χρόνο. Και πενήντα ανθρώπους να έχουμε, πάλι θα μείνουν απ’ έξω. Και μ’ αυτό γνωριζόμαστε με ανθρώπους της σκηνής… Τους ξέραμε σαν «Ο τάδε από τους δείνα». Όταν όμως έχεις μπροστά σου τον άνθρωπο και υπάρχει η επαφή… Αυτό είναι το ανθρώπινο. Μου αρέσει να με ξέρει ο άλλος από αυτά που κάνω μουσικά, με ενδιαφέρει όμως περισσότερο να με ξέρει και να με σέβεται περισσότερο σαν άνθρωπο. Αυτό είναι και το καλύτερο. Αυτή η παρέα λοιπόν έχει φέρει κοντά σαν μουσικούς και σαν ανθρώπους πολύ κόσμο… Είναι αυτό που εμείς λέμε «Μια μεγάλη οικογένεια». Μπορεί να μην είσαι στην πραγματικότητα οικογένεια με τους άλλους, να μην μοιράζεσαι πόνο και δύσκολες στιγμές, όμως, με τη μουσική έννοια και τον ανθρώπινο προσανατολισμό που έχει το Rock In Dio, θεωρούμε ότι όλοι όσοι συμμετέχουν και σέβονται το θεσμό, είναι οικογένεια μαζί μας.
 
rnrc1909

Η ιστορία με την περιοδεία με το ολόγραμμα… Πώς σε βρίσκει; Σαν άνθρωπο και σαν μουσικό;
Η ιστορία με το ολόγραμμα… Με βρίσκει εντελώς απέναντι και αντίθετο. Θεωρώ ότι είναι μία κίνηση απόλυτα μακάβρια αισθητικά… Καλλιτεχνικά είναι απόλυτα αδιάφορο όλο αυτό το πράγμα, το show. Υπάρχουν μουσικοί σ’ αυτό που παίζαν παλιά με τον Dio. Δεν ξέρω… Τόσο απελπισμένοι είναι, τόση ανάγκη έχουν το μεροκάματο; Δεν ξέρω πόση επιτυχία έχει… Ακούω ότι θα πάει και σε άλλους καλλιτέχνες, που δεν βρίσκονται στη ζωή. Μπορεί να γίνει και μόδα. Εμένα δεν μου αρέσει αισθητικά, it’s all about the fuckin’ money, που λένε και εμείς, έτσι όπως ζούμε το Rock In Dio… Μόνο για τα λεφτά δεν είναι. (γελάει)
 
rnrc1910

It’s all about the people…
It’s all about the people! Κι επειδή ο ίδιος ο Dio έκανε κι ένα Stars το 1986, μάζεψε όλη την αφρόκρεμα του τότε Hard Rock και Heavy Metal ήχου… Δυστυχώς, τα ηνία τα έχει πάρει η γυναίκα του, που είναι και χρόνια μάνατζερ… Διαχειρίζεται τα πάντα… Προσωπικά δεν τη γνωρίζω, σαν κινήσεις όμως αυτές είναι καθαρά επιχειρηματικές, δεν έχουν να κάνουν με τη μουσική. Δεν νομίζω ότι προσφέρουν κάτι σε κάποιον οπαδό. Ο οπαδός, αν το θέλει, μπορεί να βρει άπειρα Live του Dio και να δει τον ίδιο τον άνθρωπο, έτσι όπως είναι επί σκηνής και τι έχει αποτυπώσει ο ίδιος.

Κώστας Κούλης
 
rnrc1912
 

Συνεντεύξεις

Facebook Comments