Συνεντεύξεις

loogoo

Funky Franky - H συνέντευξη

 
   Η παρουσίαση του άλμπουμ «Σχεδόν Τυχαία» δημοσιεύθηκε μια Τετάρτη. Την επόμενη μέρα, κάποια στιγμή προς το βράδυ, μαθαίναμε πως η ζωή μας θα άλλαζε. Ο ιός είχε κάνει αισθητή την παρουσία του και το «έξω» εξοβελιζόταν για ευνόητους λόγους. Ο Γιώργος Φραγκίσκος ή Funky Franky μου είχε κάνει μια τρελή έκπληξη. Όταν πρωτάκουσα το δίσκο και κατάλαβα πόσα όμορφα πράγματα βρέθηκαν να παρεούν (δικό μου το κείμενο, δική μου και η λέξη – με την άδειά σου πάντα, Γιώργο), τότε χαμογέλασα σαν σκανταλιάρικο οκτάχρονο που κατάφερε επιτέλους να ανοίξει το βάζο με το γλυκό. Μια δουλειά που αξίζει να ακούσουμε, μια δουλειά που θα είναι θεαματική «εκεί έξω». Μέχρι να γίνει κι αυτό… Έχουμε απέναντί μας το δημιουργό, τον «ανακρίνουμε» για τα τεχνικά της υπόθεσης, για το στούντιο και τα LiVE, για τη μουσική που είναι μία και για το αύριο… «Όσο είμαι έξω»… Πολλά ευχαριστώ στη Θεοδώρα Μαλάμου, η οποία φρόντισε να πραγματοποιηθεί αυτή η συνέντευξη.
 
funkyfrankysine2014
Το "Σχεδόν Τυχαία" κυκλοφόρησε πέρυσι. Η ανταπόκριση που έχει ως τώρα;
Με δεδομένο ότι ήταν μια προσωπική κυκλοφορία ενός πρωτοεμφανιζόμενου τραγουδοποιού, χωρίς εταιρεία και χωρίς μπάτζετ για βίντεο κλιπ και προώθηση, νομίζω πήγαμε καλά! Πήρα πολύ καλά σχόλια από ανθρώπους του χώρου που με ενδιαφέρει η γνώμη τους και μερικά κομμάτια ακούστηκαν στο ραδιόφωνο και το ιντερνετικό ραδιόφωνο. Προφανώς δεν μπήκα και στα… τσαρτς, αλλά αυτός δεν ήταν και ο σκοπός μου.

Είναι τουλάχιστον εντυπωσιακό το ότι περιέχονται τόσα "είδη" στο δίσκο. Από Southern και Blues, μέχρι Bossa Nova και Reggae. Τελικά, η μουσική είναι μία;
Αυτή είναι μια ιδιαίτερα επικίνδυνη ερώτηση, που δεν τολμώ να δοκιμάσω να απαντήσω. Ίσως σε μια εικοσαετία που θα είμαι σοφότερος. Σε αυτό που με αφορά θα σου πω ότι όταν έχεις ακούσει για χρόνια, εντελώς διαφορετικές μεταξύ τους μουσικές, που όμως σε συγκινούν πολύ, δεν είναι περίεργο να ανατρέξεις σε αυτές όταν γράφεις ο ίδιος, ούτε να σε έχουν μπολιάσει υποσυνείδητα. Αγάπησα τη σκηνή του “Madchester”, του Bristol, τους Cure, τον Cave, τις τρεις γενιές ελληνικού ροκ και τον Τζιμάκο, την πανκ σκηνή της Αθήνας, αλλά και τον Jobim, το Miles Davis, τον George Clinton και το Frank Zappa. Όποιος δεν επηρεάζεται από τέτοια αστέρια, είτε είναι ήλιος ο ίδιος, είτε – μάλλον - δεν το παραδέχεται!

Πόσο έχεις γράψει και σβήσει, όσον αφορά τους στίχους; Ήταν χρονοβόρο να ολοκληρωθούν στιχουργικά οι συνθέσεις;
Σε γενικές γραμμές οι στίχοι, επειδή βασίζονται σε αληθινές ιστορίες και συναισθήματα και είναι αποτέλεσμα συγκεκριμένης συναισθηματικής φόρτισης, γράφονται σχεδόν αυτόματα, σε λίγα λεπτά. Μερικά κομμάτια όμως, μου έβγαλαν την ψυχή. Για παράδειγμα, η Bossa του Θείου Νώντα… Ολοκληρώθηκε την επόμενη δεκαετία από εκείνη που ξεκίνησε! Έπρεπε να μπω σε ένα συγκεκριμένο mood και είχα απόλυτη άρνηση. Στο τέλος όμως με αποζημίωσε.
 
funkyfrankysine2015
Στο άλμπουμ συμμετέχουν πολλοί και καλοί μουσικοί. Πόσο εύκολο ή δύσκολο ήταν να τους μαζέψεις και πόσο κράτησαν οι ηχογραφήσεις;
Νοιώθω πολύ τυχερός που έπαιξαν όλοι αυτοί οι απίθανοι τύποι στον πρώτο μου δίσκο. Έφτιαξα τις βάσεις όλων των κομματιών στο home studio μου και μετά έκανα ένα προγραμματισμό. Ποιος πρέπει να παίξει τι και μαζί με ποιον, με ένα πλάνο δύο ή τριών εβδομάδων. Επειδή οι περισσότεροι είναι φίλοι και συνεργάτες μεταξύ τους, βγήκε – σχετικά - εύκολα το πρόγραμμα. Γράψαμε στο studio του Δημήτρη Μπέλλου στον Κορυδαλλό. Συνολικά πρέπει να πήγε καμιά εκατοστή ώρες στούντιο το πρότζεκτ, χωρίς την προεργασία μου, οι περισσότερες στη μίξη και στις λεπτομέρειες (αυτό το χάμοντ μήπως σκούζει λίγο, να κατεβάσουμε οκτάβα;), αλλά στο τέλος νομίζω απλώς χρονοτριβούσα γιατί περνούσα ωραία!

Είναι νωρίς να μιλήσουμε για το επόμενο άλμπουμ σου;
Καθόλου! Ετοιμάζω δύο πρότζεκτ. Το ένα είναι ένα EP έξι κομματιών με αγγλικό και ελληνικό στίχο και ήχο ηλεκτρονικότερο. Έχω χρησιμοποιήσει πολλά synths, εκτός από δύο κομμάτια που είναι ηλεκτρικά. Συνεργάζομαι, μετά από αιώνες, με τον κολλητό που πρωτοπαίξαμε σε γκρουπ στα 90’s και το Μιχάλη Καπηλίδη, που παίζει τύμπανα σε δύο κομμάτια και… ηλεκτρικό μπάσο σε ένα άλλο! Είναι σχεδόν έτοιμο, ενώ κυκλοφορεί αυτές τις μέρες ένα single, με τίτλο “Nothing Is The Same”. Το άλλο είναι το «κανονικό», δεύτερο ελληνόφωνο LP. Το πλάνο ήταν να μπούμε στούντιο με μερικούς από τους μουσικούς του προηγούμενου δίσκου και έναν ακόμα που θαυμάζω και να το κάνουμε μαζί. Πέσαμε στον Covid-19 και πήγε λίγο πίσω…
 
 
Σε ιντριγκάρει περισσότερο να παίζεις σε ένα μαγαζί εκατό ατόμων ή σε μια μεγάλη αρένα;
Σαν μουσικός και διασκεδαστής/διασκευαστής, έχω παίξει σε μαγαζιά σαράντα ατόμων, τετρακοσίων ατόμων και σε πανηγύρια με κόσμο από όλα τα γύρω χωριά! Νομίζω μου αρέσουν οι χώροι που μπορείς να έχεις επικοινωνία με το κοινό, γιατί αυτό είναι μέρος του ζητούμενου. Αν με ρωτούσες πριν δεκαπέντε χρόνια, μπορεί να σου έλεγα ότι θα ήθελα να παίξω στη Wembley Arena, αλλά δεν με αφορά πια.

Διασκεδάζεις το ίδιο στα LiVE όσο στις ηχογραφήσεις; Είναι μη συγκρίσιμα, είναι σίγουρο. Απλά ρωτώ αν είναι το ίδιο δημιουργικά για σένα.
Στο τελευταίο Live μου στο the ZOO στο Χαλάνδρι, πέρασα τόσο πολύ ωραία που ξεπέρασα κατά πολύ το χρόνο που είχαμε υπολογίσει ότι θα παίξουμε. Αγαπάω τα live, έχεις αυτή την επικοινωνία που ανέφερα προηγουμένως, που νιώθεις κοντά στον κόσμο. Το στούντιο είναι μια πολύ δημιουργική και έντονη εμπειρία, που στην περίπτωσή μου νιώθω πολύ χάι, αφού είμαι ανάμεσα σε υπέρ-παίχτες. Από την άλλη, επειδή υπάρχουν πάντα περιορισμοί στο χρόνο, μερικές φορές με αγχώνει η διαδικασία, ακόμα κι αν έχουμε βάλει κάτω μερικές μπύρες!
 
funkyfrankysine2016
Ποια είναι η κινητήρια δύναμη πίσω από όλα αυτά που κάνεις; Που γράφεις, που συνθέτεις, που ματώνεις για την τέχνη σου.
Οι περισσότεροι άνθρωποι που γνωρίζω έχουν ανάγκη μια εκφραστική διέξοδο. Η δικιά μου είναι αυτή. Να μοιραστώ τις σκέψεις μου με όσους ενδιαφέρονται ή συμπάσχουν ή νιώθουν και να βρω ένα κοινό τόπο. Το σύνολο στίχος & μουσική, δημιουργεί μια εικόνα πολύ σαφέστερη από ότι ο στίχος σκέτος, αλλά ταυτόχρονα ανοικτή και σε άλλες αναγνώσεις, άρα μπορεί να αγγίξει πολύ κόσμο. Συναισθήματα που μου φαίνονται περίπλοκα να εκφράσω σε κάποιον με λόγια, βγαίνουν σχεδόν αβίαστα ως τραγούδι. Και όταν σου πει κάποιος «Με άγγιξε αυτό που έγραψες», είναι πολύ συγκινητικό.

Κώστας Κούλης

Συνεντεύξεις