Άρθρα Μουσικής

loogoo

Allab Out Concept: The Crimson Idol

 
W.A.S.P.– “The Crimson Idol”
1992 - Capitol Records/Parlophone/EMI
 
1. The Titanic Overture
2. The Invisible Boy
3. Arena Of Pleasure
4. Chainsaw Charlie (Murders In The New Morgue)
5. The Gypsy Meets The Boy
6. Doctor Rockter
7. I Am One
8. The Idol
9. Hold On To My Heart
10. The Great Misconceptions Of Me
 
crimsonidol2036
 
   Είμαι λάτρης των concept albums και δεν θα το κρύψω. Μου δίνουν την αίσθηση πως διαβάζω ένα βιβλίο και φτιάχνω τις εικόνες με το μυαλό μου, ενώ απολαμβάνω να μου ξετυλίγεται κομμάτι κομμάτι το soundtrack μπροστά μου και να με ταξιδεύει. Τα concept albums έχουν μια ιδιαίτερη γοητεία και μαγεία. Σε προ(σ)καλούν να προσέξεις την κάθε τους λεπτομέρεια, τον παραμικρό στίχο, τις μελωδίες και το πώς μπλέκονται μεταξύ τους, να χαθείς στις ερμηνείες και να γίνεις μέρος της ιστορίας. Η λίστα των concept albums είναι ατελείωτη και σίγουρα στις καρδιές όλων μας υπάρχουν κάποια από αυτά, που μας έχουν σημαδέψει και μας έχουν συντροφεύσει λίγο παραπάνω.

   Ένα από τα κορυφαία concept album, κατά την ταπεινή μου άποψη και προτίμηση και με το οποίο έχω περάσει άπειρες ώρες ακρόασης και συντροφιάς, δεν θα μπορούσε να είναι άλλο από το “The Crimson Idol” των W.A.S.P. Ένας δίσκος που κάθε φορά που τον ακούω νιώθω να σφίγγεται η ψυχή μου και να ταυτίζομαι με τον Jonathan. Στα δέκα κομμάτια του δίσκου ξεδιπλώνεται σιγά σιγά η ιστορία του αγοριού που καταφέρνει να ανέβει στην κορυφή της δόξας, να βιώσει την απόλυτη ματαιότητα και να γκρεμιστεί απότομα πάνω στην απεγνωσμένη του προσπάθεια να νιώσει την αγάπη που δεν ένιωσε ποτέ, αυτή των γονιών του.
 
   Η ιστορία πίσω από το «Πορφυρό Είδωλο» είναι λίγο πολύ γνωστή σε όλους. Ο Jonathan Aaron Steel είναι ο έφηβος γιος του William και της Elizabeth Steel και αδερφός του Michael. Ενώ ο Michael αποτελεί στα μάτια των γονιών του ένα γιο πρότυπο, ο Jonathan είναι η απόλυτη αποτυχία και νιώθει πως είναι αόρατος για εκείνους (“The Invisible Boy”). Όταν ο Michael σκοτώνεται σε αυτοκινητιστικό δυστύχημα από ένα μεθυσμένο οδηγό, ο Jonathan στρέφεται στα ναρκωτικά και το αλκοόλ. Μια μέρα, καθώς περνάει έξω από ένα κατάστημα μουσικών οργάνων, αντικρίζει μια πορφυρή κιθάρα και αυτομάτως βρίσκει στη μουσική τη διέξοδο που έψαχνε για να εκφράσει τον εαυτό του. Θέλοντας να ακολουθήσει το όνειρό του εγκαταλείπει το σπίτι του και πηγαίνει στη μεγαλούπολη, η οποία θα αποτελέσει το νέο του σπίτι (“Arena of Pleasure”). Μετά από δύο χρόνια προσπαθειών για να βρει μια άκρη στη μουσική βιομηχανία, έρχεται σε επαφή με τον αδίστακτο πρόεδρο μιας μεγάλης δισκογραφικής εταιρείας, τον “Chainsaw” Charlie. O Charlie του υπόσχεται πως θα τον κάνει αστέρι (“Chainsaw Charlie (Murders in the New Morgue)”) και τον αφήνει στα χέρια του νεαρού manager Alex Rodman. Ο Jonathan καταφέρνει να βγάλει τον πρώτο του δίσκο και να εκπληρώσει το όνειρό του, αλλά η μοίρα του επιφυλάσσει άσχημο τέλος (“The Gypsy Meets the Boy”). Η επιτυχία που γνώρισε ο Jonathan τα επόμενα χρόνια ήταν τεράστια, αλλά συνοδευόταν από ατελείωτες καταχρήσεις – τα ναρκωτικά αποτελούσαν πλέον το γιατρικό του (“Doctor Rockter”). Ο Jonathan έχει φτάσει στην κορυφή πλέον (“I Am One”), έχει κατακτήσει δόξα και χρήματα αλλά του λείπει το ένα και μοναδικό πράγμα που μπορεί να τον ολοκληρώσει. H αγάπη και η αποδοχή από τους γονείς του.
 

   Λίγο πριν από μία συναυλία του, ο Jonathan τηλεφωνεί στους γονείς του, πάνω σε μια απεγνωσμένη προσπάθεια να γεφυρώσει τις διαφορές τους και να θεραπεύσει τις πληγές και των δύο πλευρών. Πιστεύει πως η επιτυχία του θα τους κάνει να τον αποδεχτούν και να νιώσουν επιτέλους υπερήφανοι για εκείνον. Οι τελευταίες λέξεις που ειπώθηκαν σε αυτό το τηλεφώνημα ήταν οι ακόλουθες: «Δεν έχουμε γιο» (“The Idol”). Ο Jonathan καταλαβαίνει πως δεν θα γίνει ποτέ αποδεκτός από τους γονείς του και πως δεν θα καταφέρει να γιατρέψει τις πληγές του (“Hold On to My Heart”). Η πτώση του είναι μονόδρομος, οπότε αποφασίζει να τερματίσει τη ζωή του με το να κρεμαστεί από τις χορδές τις κιθάρας του αμέσως μετά το τέλος της συναυλίας. Το σχεδόν δεκάλεπτο έπος “The Great Misconceptions Of Me” μας χαρίζει ένα συγκλονιστικό φινάλε από κάθε άποψη.
 
“Welcome to the show the great finale's finally here
I thank you for coming into my theatre of fear
Welcome to the show, you're all witnesses you see
A privileged invitation to the last rights of me”
 
   Ο δίσκος κυκλοφόρησε πριν από 28 ολόκληρα χρόνια, το 1992. Οι W.A.S.P. είχαν χάσει όλα τα βασικά τους μέλη, με κύρια απώλεια αυτή του κιθαρίστα Chris Holmes, με αποτέλεσμα να έχει μείνει μόνο ο Blackie Lawless από την αρχική σύνθεση. Ο ίδιος θέλησε να κυκλοφορήσει το δίσκο ως σόλο καλλιτέχνης, αναγκάστηκε τελικά να τον κυκλοφορήσει με την επωνυμία των W.A.S.P., έχοντας μαζί του τους κυρίους Bob Kulick, Frankie Banali και Stet Howland. Ενδεχομένως (αν και δεν έχει αναφερθεί ποτέ ξεκάθαρα) η ιστορία να έχει βασιστεί σε προσωπικές εμπειρίες του Blackie Lawless, γεγονός που κάνει το δίσκο ακόμα πιο σημαντικό και εσωτερικό. Το “The Crimson Idol” κυκλοφόρησε remastered το 1998, περιλαμβάνοντας την ηχητική εξιστόρηση της ιστορίας του Jonathan, "The Story of Jonathan (Prologue to the Crimson Idol)", καθώς και ένα bonus CD με live εκτελέσεις των κομματιών. Το 2017 οι W.A.S.P. θέλοντας να γιορτάσουν τα είκοσι πέντε χρόνια από την πρώτη κυκλοφορία του “The Crimson Idol”, ηχογράφησαν εκ νέου τον δίσκο (περιττή κίνηση να κάνεις κάτι τέτοιο σε ένα αριστούργημα μεν… ευνόητοι οι λόγοι, για τους οποίους έγινε δε) και τον κυκλοφόρησαν μαζί με ένα πενηντάλεπτο φιλμ που οπτικοποιεί την ιστορία του Jonathan (“Reidolized (The Soundtrack to The Crimson Idol)”).
 
crimsonidol2037
 
   Το “The Crimson Idol” μέχρι και σήμερα συγκλονίζει. Μουσικά είναι τόσο άρτια δομημένο, που θα ήταν ιεροσυλία να πω κάτι παραπάνω. Βγάζει το λυρισμό που χρειάζεται, χτίζει και κλιμακώνει την ατμόσφαιρά του ανάλογα με τη ροή της ιστορίας, κάνει εκπληκτικά κιθαριστικά ξεσπάσματα και βγάζει τέτοιο συναίσθημα που σε κάθε ακρόαση νιώθεις το σώμα και την ψυχή σου να συμμετέχουν σε αυτό που ακούν. Αυτή η ιστορία είναι μεγαλειώδης μέσα στην απλότητά της και χτυπά στον καθένα μας ευαίσθητες χορδές, υπενθυμίζοντάς μας τι είναι τελικά ουσιαστικό σε αυτή τη ζωή και τι μπορεί να μας λυτρώσει. Για όλους αυτούς τους λόγους το “The Crimson Idol” θα αποτελεί πάντα την καλύτερη κυκλοφορία των W.A.S.P. και έναν από τους πιο ανατριχιαστικούς concept δίσκους που έχουν γραφτεί ποτέ στην ιστορία της μουσικής.
 
“Where is the love to shelter me
Give me love, come set me free
Where is the love, to shelter me
Only love, love set me free
Set me free”
 
Τζοβάνα Σπήλιου

Αντί για επίλογο: Long Live the King of mercy

   To 1989 οι W.A.S.P. κυκλοφορούν το θεόρατο “The Headless Children”, με το οποίο χαράζουν ένα νέο μονοπάτι στη μουσική τους. Οι μάζες που έχουν συνηθίσει τους στίχους των Αμερικανών και δη του Blackie Lawless, που είναι κατ’ ουσίαν οι νταλκάδες ενός κωλόπαιδιου, κάνουν ένα βήμα πίσω και στέκονται να ακούσουν πιο προσεκτικά. Τι, οι τυπάδες μπορούν να γράψουν και «σοβαρά» τραγούδια; Δεν είναι όλα “Scream Until You Like It”; Δεν είναι όλα “L.O.V.E. Machine”; Με το δίσκο αυτό ο Blackie ξορκίζει τους δαίμονές του κατά ένα μέρος, με τη διασκευή στο “The Real Me” των υπέρ-αγαπημένων του The Who και ετοιμάζεται για το επόμενο χτύπημα.
 
crimsonidol2038
   Ο ”The Crimson Idol” είναι ο τελικός εξορκισμός. Ένα θεματικό άλμπουμ που αντανακλά το τεράστιο ταλέντο και τον απίστευτο οίστρο του Blackie εκείνη την περίοδο. Ο θρύλος θέλει το Steven Edward Duren, όπως είναι το πραγματικό όνομα του Blackie, να κάνει ό,τι μπορεί ώστε να ακουστεί ο δίσκος όσο πιο Who γίνεται και ίσως αυτό να φταίει για το εξωφρενικό παίξιμο στα τύμπανα και το γεγονός ότι το συγκεκριμένο όργανο είναι πιο μπροστά στη μίξη από κάθε άλλο που συμμετέχει.

   Στην ουσία όμως αυτός ο δίσκος είναι ένας ύμνος στην αγάπη. Το έγραψε η Τζοβάνα πιο πάνω, το αναπαράγω κι εγώ, με πολλή περηφάνια και ακόμα περισσότερη συγκίνηση. Οι στίχοι “Where is the love, to shelter me, Only love, love set me free” είναι η αρχή και το τέλος του σεναρίου, είναι τα πάντα-όλα στο λιμπρέτο του άλμπουμ, είναι αυτό για το οποίο το “The Crimson Idol” μας έχει αγγίξει τόσο πολύ. Προσωπικά, θεωρώ ότι το “The Headless Children” είναι στην κορυφή της πυραμίδας. Και μόνο που υπάρχει σε αυτό το άλμπουμ το παν-τέλειο “Thunderhead’, το κάνει να αστράφτει, πλην όμως, δεν νομίζω ότι οι W.A.S.P. θα ξαναβγάλουν δίσκο που να αγκαλιάσει τις ψυχές μας με τέτοιο τρόπο, όπως με περισσή ευκολία έκανε ο «Πορφυρός». Η πώρωση και η πίκρα, η μανία και η κάθαρση, η απελπισία και η οργή, όλα αυτά αναμιγνύονται σε ένα φαντασμαγορικό θέαμα, το οποίο κάποια μέρα μπορεί να γίνει και οπτικό-ακουστικό.
 
crimsonidol2039
   Κατά καιρούς έχω διαβάσει διάφορες απόψεις για το άλμπουμ αυτό. Ο καθένας μπορεί να πει ό,τι κάνει κέφι, έτσι κι αλλιώς, όλοι και όλες γνωρίζετε τι είναι στην ουσία οι απόψεις. Πάντα όμως χαμογελάω όταν βλέπω εκείνο τον – κατά τα άλλα – συμπαθή Καναδό, ο οποίος χαρακτήρισε το “The Crimson Idol” ως αποτυχημένο θεματικό δίσκο. Φίλτατε, αφενός χαίρομαι που έφτιαξες εκείνο το site και έχεις ένα εισόδημα της προκοπής. Αφετέρου… έχεις μεγάλη πλάκα! Μήπως έγραψες το ίδιο και για το “Seventh Son…” ή το “Operation: Mindcrime”;

Κώστας Κούλης
 

Άρθρα Μουσικής