Άρθρα Μουσικής

loogoo

The Residents : Sam’s Enchanted Evening

residents2   Ενώ οι Residents έγιναν δημοφιλείς «διακωμωδώντας» (αν μπορεί να χρησιμοποιήσει κανείς αυτή τη λέξη) γνωστά pop τραγούδια, σε δίσκους όπως το “Meet the Residents” και το “The Third Reich ‘n’ Roll”, στα οποία «φρικτές» αποδόσεις πολυαγαπημένων ροκ κομματιών, μοιάζουν με τερμίτες που κατατρώνε την αίσθηση μιας άνεσης στα πολλαπλά ακούσματα τους, η παράσταση “Sam’s Enchanted Evening”, προσφέρει μια πιο συμπονετική θα λέγαμε, προσέγγιση,  δημιουργώντας έναν πιο αληθινό (;) χαρακτήρα, ο οποίος θέλει να πιστέψει στην όποια εξιλέωση μπορεί να προσφέρει η μουσική...

   Ο Sam, ένας ηλικιωμένος άνδρας, τον οποίο αναπαριστά ο frontman των Residents, Randy Rose, περιπλανιέται σε ενα μπαρ, στον ήχο μιας έκρηξης. Στη μια άκρη του μπαρ, ένας ανέκφρασρος πιανίστας βαμμένος κλόουν παίζει μια παλιά μελωδία η οποία φαλτσάρει ανα διαστήματα. Είναι τα γενέθλια του Sam, κι αυτός θέλει να τραγουδήσει κάποια παλιά τραγούδια για να ξυπνήσει μνήμες... Ο ίδιος φοράει μια παλιά τσαλακωμένη καμπαρντίνα κι ένα μαλακό καπέλο στα αχτένιστα του μαλλιά. Η φωνή του σαν μεθυσμένη από ουίσκι, συγκρουσιακή αρχικά, δοκιμάζοντας όμως να τραγουδήσει το “Some Enchanted Evening”, την απορρίπτει μεμιάς. Ποιός μπορεί άραγε να κρατήσει τόση μουσική στο κεφάλι του; Ο πιανίαστας, δείχνοντας το δοχείο με τα φιλοδωρήματα, απειλή να σταματήσει τη μουσική.  Ο μπάρμαν ψελλίζει με ψιλή φωνή κάτι ακαταλαβίστικο. Όμως αυτοί οι δυο είναι το μοναδικό κοινό, οι μοναδικοί μάρτυρες της ιστορίας του Sam…

residents3   Για τον Sam, το να τραγουδάει στα γενέθλια του, είναι η τελευταία του ευκαιρία να ξαναζήσει ευτυχισμένες στιγμές. Αντιθέτως, για τον νεαρό Sam, το rock ‘n’ roll ήταν ένας «μανδύας» που προέβαλε την αυτοπεποίθηση και  το «ανάστημα», τα οποία στην πραγματικότητα υπονόμευε μια σεξουαλική αμφιβολία. Στα γηρατειά του, η pop μουσική, έγινε μια τεταμένη σανίδα σωτηρίας με μια αίσθηση μονιμότητας η οποία δεν πραγματοποιήθηκε ποτέ... Οι καλές στιγμές δεν θα διαρκούσαν πολύ... Όπως διηγείται κι ο Sam, στάλθηκε στο Βιετνάμ, όπου έπειτα από μια ενέδρα, την οποία περιγράφει με τον ήχο μιας βροντής, σαν μια έκρηξη που προανήγγηλε την άφιξη του στη σκηνή, αιχμαλωτίζεται. Η ερμηνεία του στο τραγούδι “Mack the Knife”, προμηνύει τα επίπονα βασανιστήρια που υπέστησαν οι φίλοι του. Εκφράζοντας τον αποχωρισμό από κάθε τι οικείο, «ουρλιάζει» το “Paint it black” των Stones.

residents4   Όπως πολλές επανεκτελέσεις των Residents σε pop επιτυχίες, το τραγούδι «ξεγυμνώνεται» της μελωδίας του, κοφτά ακολουθούμενο από το πιάνο.  Η παράσταση κορυφώνεται με την εξομολόγηση του Sam, ότι κατα κάποιο τρόπο γλίτωσε τα βασανιστήρια, κι έτσι αποξενώθηκε από τους συντρόφους του. Όμως μετά από μια σειρά βασανιστηρίων που αφήσαν το φίλο του γδαρμένο και σωματικά διαλυμένο, ο Sam παραδέχεται μια οικειότητα με έναν άλλο άνδρα, τον οποίο περιγράφει να έχει τεράστιο, αχέμ... «εργαλείο». Έπειτα από μια δραματική αναπαράσταση της αυτοκτονίας του φίλου του, ο οποίος έκοψε μόνος του το λαρύγγι του, με αποτέλεσμα να χαθεί οποιαδήποτε επικοινωνία ανάμεσα στον Sam και τους συντρόφους του, τελείως πραγματικά και αποφορτισμένα, καταλήγει στο ότι στάλθηκε πίσω στη Σαιγκόν σε μια ανταλλαγή αιχμαλώτων. Η κράτηση του, διήρκησε μόνο δυο εβδομάδες.

   Αφηρημένα απαγγέλωντας τους πικρόχολους στίχους από το τραγούδι του Dusty Springfield “The Windmills of your mind – “half-forgotten dreams”, “footprints in the sand” – ο Sam απαλλάσεται από το βάρος του παλιού του παλτού και του καπέλου του. Οδεύοντας προς την πόρτα με το μπαστούνι του, στολισμένο με ένα περιχαρές “Happy birthday” μπαλόνι, δεν έχει πολλά να πεί, «αφήνοντας» ένα τελευταίο στίχο από το “Somewhere over the rainbow” να αντηχά στον αέρα, σαν μια τελευταία ήττα : “If happy little bluebirds fly beyond the rainbow, why, oh why can’t I?”.

residents5   Οι εμφανίσεις των Residents τα τελευταία χρόνια, έχουν περισσότερο μια μορφή θεατρικού μονόπρακτου, παρά αυτή μιας συναυλίας. Από την εποχή του “The Bunny Boy”, όπου η αφήγηση εισχωρεί ολοένα και περισσότερο στις εμφανίσης των πρωτοπόρων της μουσικής (και δεν θα σταματήσω να τους αποκαλώ έτσι), και στη συνέχεια με την περιοδία του “The Talking Light”, οι Residents σαν τριο πλέον, αφηγούνται ιστορίες τρόμου, απόγνωσης, μοναξιάς, και της «τελευταίας ήττας» από την ίδια τη ζωή.  Τις μάσκες κατατεθέν τους, έχουν αντικαταστήσει γερασμένες φιγούρες, όπως αυτή του Randy Rose στις τελευταίες περιοδίες. Φταίει το ότι πραγματικά έχουν γεράσει; Μη ξεχνάμε ότι μετράνε πάνω απο 4 δεκαετίες στη μουσική... Δεν είμαι σε θέση να απαντήσω. Το μυστήριο που κάλυπτε και θα καλύπτει αυτό που ακούει στο όνομα Residents, γιατί δεν πρόκειται απλά περί ενός μουσικού σχήματος, δεν θα αποκαλυφυεί μάλλον ποτέ. Δεν χρειάζεται να πώ κάτι παραπάνω. Μας άφησαν άφωνους στην εμφάνιση τους για την περιοδία του “Demons Dance Alone”, χαθήκαμε ξανά με το “The Bunny Boy”, είναι καιρός όσα περιγράφω παραπάνω να προσπαθήσουμε έστω, να έρθουμε σε επαφή μαζί τους. Και δεν θα είναι έυκολο. Προς τους απανταχού διοργανωτές, η ώρα έχει έρθει...

Αλέξανδρος Δουρτμές
residents8

Άρθρα Μουσικής

Facebook Comments