Άρθρα Μουσικής

Τα κορυφαία δέκα soundtrack του 2012

   Το 2012 ήταν πολύ φτωχό για τα κινηματογραφικά soundtrack. Λίγες εκπλήξεις, λίγες καλές δουλειές και πολύ μουσική ασχήμια. Άλλαξε η μόδα. Απογοητεύτηκα από μεγάλα ονόματα (John Williams – Lincoln, Alan Silvestri – The Avengers), με κέρδισαν συνθέτες που δεν είχα σε εκτίμηση (Mychael Danna – Life of Pi, Marco Beltrami – Trouble With The Curve) και θαύμασα την ταλαντούχα νέα γενιά (Ramin Djawadi – Safe House, Michael Giacchino – John Carter). Υπήρχαν κι εκείνοι που δεν αμφέβαλα για την επιτυχία τους (James Horner – The Amazing Spiderman, Hans Zimmer – The Dark Knight Rises, Howard Shore – The Hobbit, Dario Marianelli – Anna Karenina). Άλλοι που δεν ήμουν σίγουρος για το αν μπορούσαν να στηρίξουν το συγκεκριμένο project, καταφέρνοντας να ξεχωρίσουν (Alexandre Desplat – Argo, Thomas Newman – Skyfall, Javier Navvarrete – Wrath Of The Titans, James Newton Howard – The Snow White and the Huntsman). Εκνευρίστηκα και με τους τσαπατσούληδες, εκείνους που καλύτερα θα ήταν να μην έμπαιναν στην διαδικασία να συνθέσουν άχρωμα σάουντρακ (John Powell –Ice Age 4, Steve Jablonsky – Battleship, Jon Brion – Paranorman). Με ένα νοσταλγικό πιάνο θέμα να με συνοδεύει, σας παρουσιάζω τα καλύτερα της χρονιάς…
 
10. “Django Unchained” Various Djangounchained
Η νέα ταινία του Quentin Tarantino είναι γεγονός και δεν κρατιόμαστε. Αυτή τη φορά φέρνει άρωμα από παλιά γούεστερν, με ένα εκπληκτικό cast που μαμάει… Όπως σε όλα τα σάουντρακ των ταινιών του, έτσι και σε αυτό δημιουργεί μια μοναδική συλλογή, που αποκτά συλλεκτική αξία. Συγκεντρώνει συνθέτες όπως Jerry Goldsmith, Ennio Morricone, Luis Bacalov και δεν μπορείς παρά να αφεθείς στο μουσικό μονοπάτι, που σε οδηγεί σε μια άγρια περιοχή ανάμεσα σε σκληροτράχηλους, βρομερούς κακοποιούς. Δανείζεται μελωδίες και τραγούδια από τις ταινίες “Two Mules For Sister Sara”, “Django”, “The Hellbenders”, His Name Was King”, αλλά και το  “Under Fire”, που συνέθεσε o Jerry Goldsmith. Με λίγα λόγια; ΕΠΟΣ! Όπως κάθε φορά έτσι και τώρα οι διάλογοι από την ταινία είναι αναπόσπαστο κομμάτι του σάουντρακ και χώθηκαν με μαεστρία στο άλμπουμ. Τα ξεχωριστά τραγούδια "100 Black Coffins" του Rick Ross, "Who Did That To You?" του John Legend, "Freedom" των Anthony Hamilton και Elayna Boynton, "Ancora Qui" των Ennio Morricone και Elisa, ολοκληρώνουν τούτο το σπάνιο διαμάντι που πρέπει να κοσμεί τη συλλογή σας. Α, ρε Tarantino… είχες δεν είχες μας τρέλανες πάλι!

9. “Cloud Atlas” των Tom Tykwer, Johny Klimek, Reinhold Heil Cloudatlas
   Το σάουντρακ υπογράφει το πιο τρελό τρίδυμο του χώρο. Ο σκηνοθέτης Tom Tykwer, ο οποίος διαθέτει μουσικές γνώσεις, ένωσε τις δυνάμεις του με τους Reinhold Heil (Γερμανός) και Johnny Klimek (Αυστραλός). Η πρώτη τους συνεργασία ήταν το 1997 στην ταινία “Winterschlafer”. Έκαναν εξαιρετική δουλειά στο “Run Lola Run”, συνθέτοντας ένα ατμοσφαιρικό σάουντρακ με ηλεκτρονικό ήχο και τσαμπουκά. Ο σκηνοθέτης δεν ακολουθεί πάντα τους άλλους δυο. Έτσι οι Reinhold Heil και Johnny Klimek συνέθεσαν οι δυο τους διάφορες ταινίες όπως “Land Of The Dead” (2005), “The Cave” (2005), “Blood And Chocolate (2007), “Killer Elite” (2011). Ο Tom Tykwer ενώνεται στο τρίδυμο μόνο όταν εμπλέκεται με την σκηνοθεσία κάποιου φιλμ. Οι τρεις τους είναι αλληλένδετοι κρίκοι που δεν σπάνε εύκολα. Σαν ομάδα σκίζουν και ανακατεύονται με ηλεκτρονικούς συνδυασμούς, συνθεσάιζερ και ορχήστρα. Τίποτα δεν απειλεί την ομάδα. Οι τρεις τους ή οι δυο τους ήρθαν για να μείνουν και εμείς δεχόμαστε τα επανωτά χτυπήματα του ταλέντου τους.

   Το “Cloud Atlas” είναι ένα σάουντρακ που δεν μένει πιστό στα τετριμμένα μουσικά ακούσματα. Οι συνθέτες ανέβασαν το επίπεδο. Έχει μια σοβαρότητα και δεν κοροϊδεύει το κοινό με τσαλακωμένες πρόχειρες μελωδίες, που με ασέβεια το Χόλυγουντ αναπαράγει τα τελευταία χρόνια. Επικό με σωστές δόσεις, τρυφερό με έκδηλο ρομαντισμό και πάνω απ’ όλα δεμένο σωστά, το “Cloud Atlas” είναι μια πολύ καλή δουλειά. Βέβαια είναι σημεία που μας παραπέμπει στο μοντέρνο ύφος της Zimmer σχολής, αλλά αυτό προφανώς είναι κάτι που θα λατρέψουν πολλοί. Όσο περνά ο καιρός τόσο και περισσότερο εκτιμώ τους Γερμανούς συνθέτες. Μεγάλα, δυνατά και ταλαντούχα ονόματα όπως Klaus Badelt, Hans Zimmer, Marc Streitenfeld κ.α, έχουν καταλάβει το Χόλυγουντ. Έτσι λοιπόν και το τρίδυμό μας νομίζω πως θα αφήσει το στίγμα του. Είναι πολύ καλή δουλειά στ’ αλήθεια. Ξεχωρίζουν τα κομμάτια “Travel To Edinburgh”, “Death Is Only A Door”, “Cloud Atlas Finale”.

8. “Frankenweenie” του Danny Elfman Franke
   Ο Tim Burton παρουσιάζει την νέα του, αλλόκοτη, ταινία, για λογαριασμό της Disney, με τίτλο "Frankenweenie". Για το soundtrack εμπιστεύτηκε για άλλη μια φορά τον σχεδόν μόνιμο συνεργάτη του Danny Elfman. Μαζί έχουν κάνει σπουδαίες δουλειές όπως “Beetle Juice”, “Batman”, “Edward Scissorhands”, “Batman Returns”, “Sleepy Hollow”, “Corpse Bride” κ.α. Θεωρείται ένα από τα καλύτερα δίδυμα στον χώρο, μια και η φιλία τους εμπλουτίζει την μοναδική συνεργασία των δυο ανδρών. Σε αυτό το καρτουνίστικο score, ο Elfman διατηρεί το κλασικό του στυλ και στριμώχνει στην άκρη την ορχήστρα με ένα σωρό παρανοϊκά θέματα. Φαίνεται ξεκάθαρα το κέφι του συνθέτη μια και η μουσική του συγκεκριμένου soundtrack τρέχει, χοροπηδά, διασκεδάζει, τρομοκρατεί και ανεβάζει την αδρεναλίνη. Για όσους ξέρουν το Danny Elfman δεν θα απογοητευτούν, θα λατρέψουν ένα ακόμα τρελιάρικό του άλμπουμ.

   Είκοσι δύο χορταστικά κομμάτια πλαισιώνουν την μουσική παράνοια του δίσκου αυτού, με τον συνθέτη να αναλαμβάνει και ρόλο παραγωγού για ένα σίγουρο αποτέλεσμα. Σε σημεία θυμίζει έντονα το “Batman” (του ιδίου του Elfman)! Ένα καλό έμπειρο μουσικό αυτί το καταλαβαίνει αμέσως (κομμάτι 7, “Re-Animation”, γίνεται έντονο στο 2:07 και μετά). Ο δίσκος ανοίγει με το “Frankenweenie Disney Logo”, όπου ο συνθέτης μετατρέπει το λογότυπο της Disney σε μακάβριο εμβατήριο θανάτου και – που να πάρει – το κάνει τέλεια! Ένα μοναδικό κομμάτι με τη γνήσια γοητεία του είναι και το “Getting Ready”, στο οποίο ο συνθέτης εκσφενδονίζει τα έγχορδα πολύ ψηλά με το εκκλησιαστικό organ και ακούμε τη χορωδία να κλέβει την παράσταση. Διαβασμένος περισσότερο απ’ ότι στο ανούσιο “Dark Shadows”, ο Elfman έχει κέφια και το διασκεδάζει, με εμάς να απολαμβάνουμε μια ακόμα μοναδική μουσική εμπειρία του.

7. “Skyfall” του Thomas Newman Skyfall
   Ο Sam Mendes ήταν ένας σπουδαίος θεατρικός σκηνοθέτης, πριν γνωρίσει τον Steven Spielberg, ο οποίος, μαγεμένος από το ταλέντο του, τον "έχωσε" στα άδυτα της κινηματογραφικής βιομηχανίας. Στο παρθενικό του ταξίδι για λογαριασμό της Dreamworks Ρictures σκηνοθέτησε και κέρδισε Oscar για την εκπληκτική ταινία "American Beauty". Από στενούς κύκλους γνώρισε το συνθέτη Thomas Newman (της γνωστής οικογενείας των Newman) και έκτοτε οι δυο τους συνεργάστηκαν σε όλα τα φιλμ του σκηνοθέτη. Ο γαλανομάτης Thomas Newman, άριστος επαγγελματίας πειραματίζεται συχνά με νέα ακούσματα, χωρίς να κουράζει ή να ξεφεύγει από το απαράμιλλο στυλ του. Ισορροπεί με μαεστρία ανάμεσα σε διαφορετικά είδη, όπως τα αισθηματικά - δραματικά “Scent Of A Woman” - 1992, “Little Woman” – 1994, “Meet Joe Black” – 1998 (που του ταιριάζουν περισσότερο), αλλά και στις περιπέτειες – δράσης – θρίλερ “Mad City” – 1997, “Road To Perdition” – 2002, “Jarhead” – 2005.

   Στο score του Thomas Newman όλα είναι ξεκάθαρα. Ένα ξεχωριστό σύνολο θεμάτων φέρνει τα πάνω κάτω χαρίζοντας μια μοντέρνα ακουστική συγχορδία. Η μουσική διαφέρει αρκετά από το ύφος των δυο προηγούμενων "Quantum Of Solace" και "Casino Royale" του David Arnold, καταφέρνοντας να δώσει μια διαφορετική λυρικότητα από αυτές που ο συνθέτης μας έχει συνηθίσει. Ο Newman δεν φοβάται και κάνει άλματα μεγαλύτερα των δυνατοτήτων του, κερδίζοντας με επιτυχία το στοίχημα. Ο John Barry που έδωσε την μουσική ταυτότητα στους περισσότερους Bond, κατάφερε να δημιουργήσει μια φρέσκια αίσθηση περιπέτειας πασπαλισμένη με γοητεία ανάλογη με αυτή του "Skyfall". Φυσικά δεν θα μπορούσαμε να συγκρίνουμε τούτο το μοντέρνο σάουντρακ με τα σκονισμένα (αλλά πάντα μοναδικά) του John Barry. Πρόκειται για δυο διαφορετικούς συνθέτες, με διαφορετικό τρόπο γραφής και κουλτούρα. Οποιαδήποτε προσπάθεια θα κατέληγε σε ένα ισάξιο αγώνα.. από τη μια ο αήττητος Barry και από την άλλη ο ψαγμένος Newman θα έφερναν στα μέτρα τους την κατάσταση. Μπορεί τα θέματα του πρώτου να ήταν μεγαλειώδη με εμπειρία και επίπεδο, αλλά του δεύτερου συναρπαστικά με περίσσιο λυρισμό και ας ήταν η πρώτη φορά που συνέθετε ένα σάουντρακ τέτοιου είδους. Με θετικές εντυπώσεις, το "Skyfall" καταφέρνει να γίνει ένα από τα καλύτερα σάουντρακ της σειράς.

6. “Argo” του Alexandre Desplat Argo
   Αν μαζεύαμε όλους τους νέους συνθέτες της γενιάς του και τους στέλναμε σε μουσικά σεμινάρια με τους μεγαλύτερους συνθέτες να τους διδάξουν, ο Desplat θα ήταν σίγουρα το σπασικλάκι της τάξης του. Σοβαρός, με όρεξη να μάθει, θα κρατούσε σημειώσεις, θα ρωτούσε οτιδήποτε για να λύσει τις απορίες του και δεν θα σήκωνε τα μάτια του από τα βιβλία. Πρόκειται για έναν σπουδαίο συνθέτη, o οποίος κατάφερε με τον λυρισμό του, αλλά και τις τεράστιες γνώσεις που έχει, να δημιουργήσει ένα ιδιαίτερο δικό του στυλ στην κινηματογραφική μουσική. Με ταινίες όπως “Girl With A Pearl Earring”, “The Painted Veil”, Lust Caution”, “Harry Potter And The Deathly Hallows” - Part 1 και 2, “Extremely Loud And Incredibly Close”, ο κατά το ήμισυ Ελληνικής καταγωγής συνθέτης, γοητεύει με τις μελωδίες του και καταφέρνει να πλάσει εικόνες μέσα από την μουσική του. Αν ο Hans Zimmer θεωρείται ο πιο εμπορικός και επιτυχημένος συνθέτης των τελευταίων χρόνων, τότε ο Desplat θα ήταν ο πιο ποιοτικός, ο πιο επαγγελματίας, με σπουδαία μόρφωση και ευφυΐα.

   Στο “Argo” αναλαμβάνει να ενώσει δυο χώρες, με τελείως διαφορετικές κουλτούρες και το καταφέρνει με επιτυχία. Ανατολίτικος ήχος και κλασικό χολιγουντιανό στυλ συναντιούνται σε ένα σπάνιο μουσικό σταυροδρόμι. Πρόκειται για ένα κορυφαίο άλμπουμ, που σε μαγνητίζει αμέσως με τα πλούσια θέματα και τα έθνικ στοιχεία που το διακοσμούν. Δεν είναι η πρώτη φορά όπου ο συνθέτης αναλαμβάνει να ντύσει μουσικά κάποια ταινία με ανατολίτικο ηχόχρωμα, καθώς το 2005 πειραματίστηκε με το “Syriana”. Σε αντίθεση όμως με το αδιάφορο “Syriana”, όπου δεν κατάφερε να βγάλει το ιδιαίτερο πάθος του, στο “Argo” δημιουργεί μια μοναδική ατμόσφαιρα, αποδεικνύοντας για άλλη μια φορά το μεγαλείο της μουσικής παιδείας του. Στέκεται επάξια και πέραν του φιλμ καταφέρνοντας να ξεχωρίσει καθιστώντας το ένα από τα καλύτερα σάουντρακ της χρονιάς.

5. “The Hobbit, An Unexpected Journey” του Howard Shore Hobbit
   Για την μουσική του “Lord Of The Rings”, ο σκηνοθέτης σοφά επέλεξε το Howard Shore, χαρίζοντάς μας ένα από τα καλύτερα σάουντρακ όλων των εποχών. Το 2005 με το “King Kong” προσπάθησαν ξανά να συνεργαστούν. Καλλιτεχνικές διαφορές όμως απομάκρυναν τους δυο άντρες και οι σχέσεις τους ψυχράθηκαν, όταν ο Peter Jackson έδωσε την δουλειά στον James Newton Howard. Ο καιρός πέρασε και για τις ανάγκες του νέου “Hobbit” ο σκηνοθέτης έριξε τον εγωισμό του. Δεν θα ρίσκαρε με κάποιον καινούριο συνθέτη να χάσει το ήδη στρωμένο σάουντρακ που ταίριαξε εκατό τα εκατό με την ταινία. Από την άλλη και ο Howard Shore, μετά τον Άρχοντα, δεν κατάφερε να ξεχωρίσει με κάποια δουλειά του, οπότε φυσικό ήταν να δεχτεί την σίγουρη επιτυχία. Έτσι λοιπόν ο Howard Shore επιστρέφει στην Mέση Γη και όλοι οι λάτρεις της κινηματογραφικής μουσικής περιμένουν με αγωνία το νέο ΕΠΟΣ. Ναι! Είναι κλασικό “Lord Of The Rings”… αλλά μην περιμένετε το προηγούμενο αριστούργημα. Ο συνθέτης ακολούθησε την εύκολη λύση. Εκμεταλλεύτηκε τα προηγούμενα θέματα με νέα ενορχήστρωση και μερικά επικά μεγαλειώδη κομμάτια, στην προσπάθειά του να πλανέψει το κοινό. Το θέμα είναι ότι ο Shore δεν είναι τεμπέλης, μπορεί να πλάσει δυνατές μελωδίες και να τις υποστηρίξει με την ενορχήστρωση. Δεν είναι τυχαίος στον χώρο, ωστόσο η νέα του δουλειά δεν ξαφνιάζει, δεν γοητεύει μια και τα έχουμε ξανακούσει όλα αυτά. Σε καμία περίπτωση δεν λέω ότι το εν λόγω σάουντρακ είναι κακό. Απλά θα μπορούσε να συνεχίσει την εκπληκτική δουλειά του “Lord…”, με θέματα τύπου “Roast Mutton” (ένα κομμάτι του άλμπουμ που ξεχωρίζει κυρίως μετά το 2:20). Η παραγωγή είναι φυσικά πολύ καλή και η ενορχήστρωση (που αναλαμβάνει ο ίδιος μαζί με την διεύθυνση ορχήστρας) είναι το κάτι άλλο. Νιώθεις την ποιότητα και το μουσικό επίπεδο που πραγματικά δεν πάει πιο ψηλά. Ένα μουσικό υπερθέαμα με δυνατές χορωδίες, ηρωικές φανφάρες και μια ορχήστρα που δίνει τον καλύτερο της εαυτό για χάρη του Tolkien. Δεν μπορείς παρά να αφεθείς για άλλη μια φορά στις παρτιτούρες του Howard Shore, που τόσο όμορφα δένουν με την ταινία. Είναι σημεία του άλμπουμ (όπως το “A Thunder Battle”) που πραγματικά νομίζεις πώς θα σου χιμήξουν περίεργες οντότητες. Υπάρχουν και τα πιο σκοτεινά θέματα (Under Hill), που ο συνθέτης χειρίζεται με ιδιαίτερη μαεστρία ταράζοντας την φαντασία μας. Πολύ καλή δουλειά, αλλά θα περιμέναμε κάτι αντάξιο της πρώτης τριλογίας.

4. "Anna Karenina" του Dario Marianalli Annakarenina
   Την σκηνοθεσία αναλαμβάνει ο Joe Wright, γνωστός για τις ταινίες “Pride & Prejudice” (2005), “Atonement” (2007), “Hanna” (2011). Δείχνοντάς του την συμπάθεια αλλά και τον θαυμασμό του, ο Joe Wright επιλέγει για ακόμη μια φορά να δώσει την δουλειά στο Dario Marianalli. Ο Marianalli κέρδισε Oscar καλύτερης σύνθεσης για την ταινία “Atonement” και καταφέρνει να ξεχωρίζει με τις παρτιτούρες του.

   Για την περίπτωση της “Anna Karenina” ο συνθέτης προσπερνά κάθε εμπόδιο και γράφει μουσική που θα λατρευτεί κυρίως από γυναίκες. Με βαλς και διάθεση για ονειρικά ακούσματα, αυτό το σάουντρακ θα μπορούσε να είναι η μουσική υπόκρουση για το παραμύθι που ονειρεύονται οι περισσότερες κοπέλες. Οι παρτιτούρες του Marianelli μπορούν να σαγηνέψουν με ευκολία, να σε κάνουν να δακρύσεις με συγκίνηση. Ξεχάστε οτιδήποτε έχετε ακούσει μέχρι σήμερα σε ανάλογες ταινίες. Αυτό το σάουντρακ μπορεί να σας πάρει από το χέρι και να σας χαρίσει τον πιο όμορφο χορό της ζωής σας, υπό την μαγική αύρα του φεγγαριού. Πολύ υψηλό το μουσικό επίπεδο του συγκεκριμένου άλμπουμ και ο συνθέτης αποδεικνύει περίτρανα την μαεστρία αλλά και την μοναδικότητα του. Αν στην ακαδημία κινηματογράφου επικρατεί ακόμα δικαιοσύνη και αναγνώριση, μια υποψηφιότητα για Oscar δίκαια του αξίζει. Δεν υπάρχει λοιπόν αμφιβολία, σίγουρα πρόκειται για ένα από τα καλύτερα σάουντρακ της χρονιάς, με την υπογραφή ενός ελπιδοφόρου συνθέτη, που ελπίζω να μην χάσει την αίγλη του. Αν αγαπάτε την καλή μουσική ακούστε το. Το εξώφυλλο του δίσκου σας "εξηγεί" αυτό ακριβώς που περιέχουν τα κομμάτια μέσα του. Παραμυθένια ατμόσφαιρα, απαράμιλλη γοητεία, μοναδική ομορφιά και τριανταφυλλένιο άρωμα.

3. “The Dark Knight Rises” του Hans Zimmer Darkknightrises
   Δάσκαλος για πολλούς νέους συνθέτες του είδους και με το ιδιαίτερο στυλ του, ο Hans Zimmer ξέρει να παίζει με τις νότες και να μαγεύει το κοινό. Γι αυτό και θεωρείται μοναδικός συνθέτης για τη νέα γενιά, με τους περισσότερους fan στην ιστορία. Ο σκηνοθέτης Christopher Nolan εμπιστεύτηκε τον Zimmer ήδη από το “Batman Begins” (παρέα με τον εκπληκτικό James Newton Howard) και συνέχισε την σπουδαία συνεργασία τους με το “Inception” και το “Dark Knight”. Έτσι, στο ήδη στρωμένο μουσικό του έργο επιστρέφει με το τελευταίο μέρος του σκοτεινού ιππότη και δημιουργεί ένα κλειστοφοβικό soundtrack. Σαφώς ανώτερο από τα δύο προηγούμενα, ρεαλιστικό, όπως και η ταινία, χωρίς περιττό ενθουσιασμό και υπερβολή στα μουσικά όργανα. Καταφέρνει να βγάλει μέσα απ' τις φωτιές του Γκόθαμ συναισθήματα άλλοτε πόνου, άλλοτε μίσους.. Και δίνοντας μια μοναδική ακουστική εμπειρία, περικλείει μέσα του όλο τον πόνο του ήρωα αλλά και των αντι-ηρώων που τον πλαισιώνουν. Ο Hans Zimmer καταφέρνει να μας δώσει γεύση ωμής βίας και μυρωδιά καμένης σάρκας. Αυτό είναι σίγουρα επιτυχία και τίποτα δεν μπορεί να συγκριθεί με την σκοτεινή γοητεία του Batman.

2. “The Amazing Spiderman” του James Horner Theamazingspiderman
   Για τη μουσική επένδυση του “The Amazing Spiderman”, επιλέχθηκε από τον σκηνοθέτη Marc Webb ο βετεράνος του είδους James Horner. Ακόμη κι αν δεν σου λέει κάτι το όνομά του, σίγουρα θα αναγνωρίσεις τις μελωδίες από τον Τιτανικό αλλά και το κορυφαίο “Braveheart”. Ξεχωριστός από όλες τις απόψεις, αφήνει το προσωπικό του στίγμα σε κάθε του δουλειά, τόσο για την υπεροχή του στην ορχήστρα όσο και για την τελειομανία του. Σεμνός και προσγειωμένος ο Horner, έκανε μεγάλες επιτυχίες στον χώρο του θεάματος με σπουδαίες συνεργασίες όπως αυτές με τους σκηνοθέτες James Cameron, Ron Howard κ.α.

   Έχει εμπειρία κι αυτό φαίνεται από τις επιτυχημένες του παρτιτούρες. Πολλές φορές βέβαια επαναλαμβάνεται κουραστικά, με την ορχήστρα να κάνει ένα σωρό θεαματικά ανοίγματα χωρίς σκοπό. Άλλοτε πάλι ο ίδιος ρυθμός (με αλλαγμένο το τέμπο) τον προδίδει, θυμίζοντας κάποια άλλη του δουλειά. Το 1997 κέρδισε όσκαρ καλύτερης σύνθεσης για το “Titanic”, καθώς και για το τραγούδι της ίδιας ταινίας “My Heart Will Go On”. Αυτή τη φορά, με το “The Amazing Spiderman”, επέστρεψε πιο φρέσκος από ποτέ, με διάθεση για ένα δυνατό score. Δεν κουράζει με την υπερβολή της ορχήστρας κρατώντας μια απόσταση αλλά και δίνοντας την ευκαιρία σε έναν πιο μοντέρνο ήχο (από συνθεσάιζερ) να παίξει ηρωικά. Γοητευτικά λυρικό και αναπάντεχα μοναδικό αυτό το soundtrack, μας δοκιμάζει σε ένα ενδιαφέρον άκουσμα. Χάνει σε δυναμισμό από το προηγούμενο θέμα του “Spider-Man” (Danny elfman), αλλά κερδίζει στο σύνολο γιατί είναι πιο ολοκληρωμένο. Στοχεύει στη συναισθηματική πλευρά του ήρωα και καταφέρνει να συνθέσει ένα μοναδικό σάουντρακ, που σας περιμένει για μια βόλτα με τον ιστό σας, πάνω από την Νέα Υόρκη και όποιος αντέξει…

1. “Life Of Pi” του Mychael Danna Lifeofpi
   Δεν είναι η πρώτη φορά που ο σκηνοθέτης Ang Lee συνεργάζεται με τον συνθέτη Mychael Danna. Δούλεψαν μαζί στα “Ride With The Devil” (1999) και “The Ice Storm” (1997). Ο Καναδός Danna έχει συνθέσει πολλά κινηματογραφικά σάουντρακ όπως “Exotica” (1994), “Kama Sutra” (1997), “Green Dragon” (2001), “Hearts In Atlantis” (2001), “Little Miss Sunshine” (2006) . Έχει συνεργαστεί με τον αδελφό του, επίσης συνθέτη, Jeff Danna, σε διάφορα φιλμ (The Imaginarium of Doctor Parnassus - 2009). Παίζει ανάμεσα σε ορχηστρική και electronic minimalism μουσική. Πολλές φορές ακολουθεί ένα μουντό μονοπάτι για τις συνθέσεις του και δεν αφήνει τις ηλιαχτίδες του μουσικού Ήλιου να ζεστάνουν τις παρτιτούρες του. Τις αφήνει να παγώνουν σε ένα δικό του αποστακτήριο μουσικής. Το κάνει γιατί θέλει να χαράξει ένα δικό του στυλ ή γιατί είναι τόσο ευφυής που θέλει να δημιουργήσει ωριμασμένα μελλοντικά αριστουργήματα; Αυτό που μπορώ με σιγουριά να πω είναι ότι ο Danna δεν μασάει. Κάνει αυτό που νιώθει και έχει ένα δυνατό κοινό να τον στηρίζει. Στην περίπτωση του “Life Of Pi”, ανέβασε τον πήχη ψηλά και συνέθεσε ένα αριστούργημα, από αυτά που έχουμε πολλά χρόνια να ακούσουμε. Δεν έχω λόγια να περιγράψω τη γλυκύτητα και την έμπνευση του συγκεκριμένου score. Μαγικό αποτέλεσμα που δεν θυμίζει (τουλάχιστον όσο εγώ ξέρω) σε τίποτα το στυλ του Danna. Πνιγμένο σε συναισθήματα, καταφέρνει να συγκινήσει, να σε ταξιδέψει πέρα μακριά και να αγκαλιάσει με αισιοδοξία τη ζωή. Με έξυπνες εναλλαγές και μοναδικά θέματα, ανακατεύει αρώματα από όλο τον κόσμο. Ένα καλογραμμένο σάουντρακ που αξίζει να έχει κάποιος στην συλλογή του. Με το πιάνο να μιλάει στην γλώσσα μας και τα όμορφα φωνητικά στο κομμάτι “Back To The World” (μετά το 5 : 15), μπόρεσα να νιώσω τις ηλιαχτίδες του Ήλιου, που επιτέλους ο συνθέτης άφησε να ζεστάνουν. Με διαφορά το καλύτερο της χρονιάς, μην το χάσετε…

John Emmans

Άρθρα Μουσικής

Facebook Comments