Άρθρα Μουσικής

loogoo

Spάει vs Spάει: μία στείλει puta σπy - The VLACK album

 
Spάει vs Spάει: μία στήλη που τα spάει (after the lookdawn)

   Ένα μήνυμα είναι πολλές φορές αρκετό. Ίσως και παραπάνω από αρκετό. Ο φίλος ή η φίλη «στην άλλη μεριά της γραμμής» έχει μια ιδέα. Εσύ παίρνεις αυτή την ιδέα και την κάνεις λύσσα. Ο τρίτος της παρέας έρχεται ως πεπεισμένος κανίβαλος και «εξαφανίζει» ό,τι έχει μείνει από το πτώμα. Κάτι σαν Carcass, πριν συνειδητοποιήσουν ότι μπορούν να παίξουν κι άλλα πράγματα πέρα από το θόρυβο που παρήγαγαν. Δανειστήκαμε ξεδιάντροπα τον τίτλο από το κόμικ, από το υπέροχο παιχνίδι στο Κομμοντοράκι – όσοι δεν είχαν πάρει Commodore και προτίμησαν Amstrad, να πάνε σε κάνα γιατρό – τον αλλάξαμε λίγο αυτό τον τίτλο, μπας και δεν μας προσέξουν… Μπα, να μας προσέξουν θέλαμε, μήπως και μας ζητήσουν να κάνουμε unboxing σε κάνα γλυκό του κουταλιού… Τον αλλάξαμε λίγο λοιπόν και κάθε φορά που θα βρισκόμαστε, θα μιλάμε για ένα θέμα, θα συγκρουόμαστε και καλά και θα προσπαθούμε να σας σπάμε τα νεύρα.

Βασική αρχή της στήλης είναι η ακόλουθη. ΔΕΝ παίρνετε στα σοβαρά αυτά που γράφουμε. Σκοπός μας είναι να περάσουμε καλά και να σας ανεβάσουμε τη διάθεση. Ίσως να μας δείτε να θάβουμε τους Maiden (δεν θα γίνει ποτέ αυτό) ή να κακολογούμε τους Metallica (εννοείται πως έγινε και αυτό), ίσως να μας δείτε να λασπολογούμε και να θίγουμε υπολήψεις μεγάλων «Ροκ δημοσιογράφων» και «μουσικοδιφών», σαν μια ψυχή, καλή της ώρα, εκεί στις ΗΠΑ. Η ουσία είναι πως ό,τι γράφουμε το ξεχνάμε. Θα προσπαθήσουμε να σας κάνουμε να σκάσει το χειλάκι σας για λίγη ώρα. Μόνο αυτό. Ελπίζουμε να σας αρέσει. Αν θέλετε να μας μηνύσετε, να μας το πείτε πρώτα, για να το προβάλουμε στα τσίρκο κοινωνικής δικτύωσης. Μπας και μας προσέξουν…

Στέλιος Παύλου, Δημήτρης Μπάρμπας, Κώστας Κούλης
 
vlack2119
   Black Album και μπάλες που κουνιούνται.. ΒΛΑΧ άλμπουμ έπρεπε να λέγεται, τέλος! Και μόνο από τη μουστάκα του Hetfield που κουνιέται πάνω κάτω δηλαδή, σαν νεαρός Ted Nugent!

   Με αυτό το album οι Metallica κατάφεραν να γίνουν οι Πυξ Λαξ του metal: απενοχοποίησαν το σκληρό ήχο ως άκουσμα, τον έβαλαν στα σαλόνια, έκαναν τους πάντες να λένε “Ακούω μεταλ.!” κι εμάς τους true μεταλλαδες να κάνουμε εμετό από τα μάτια… Χαζοχαρούμενες μπαλάντες, χιτάκια, όντως sad but true η φάση. Αλλά, βλέπεις, όταν μιλά το χρήμα, κανείς δεν κοροϊδεύει την προφορά του. Και το συγκεκριμένο album βροντοφώναζε σε όλα τα αξάν. ΑΓΟΡΑΣΕ ΜΕ – ΓΙΝΕ ΜΟΔΑΤΟΣ ΜΕΤΑΛΛΑΣ, ΑΓΟΡΑΣΕ ΜΕ!

   Δεν τους χάλασε τους ίδιους, όπως και κάθε έναν, ο οποίος δηλώνει αληθινός καλλιτέχνης, thrash metal μπάντα, αλλά ξαφνικά βλέπει έναν καταιγισμό χρημάτων στον λογαριασμό του ακριβώς μετά τη στιγμή που “ξεπουλήθηκε”!

   Προσωπικά θα μου άρεσε αρκετά, εάν πριν δεν είχα ακούσει ύμνους όπως το “Battery”, το “Orion”, το “For Whom The Bell Tolls”… τραγούδια τα οποία, αν τα ακούσουν όσοι έμαθαν τους Leftalica από το “Black Album”, θα σου πουν ότι τους κοροϊδεύεις και ότι είναι άλλη μπάντα. Για άκου μεγάλε πρώτα το “Dyer’s Eve”, άκου το “Hit The Lights” και μετά άκου το “Nothing Else Matters” και έλα λίγο να σου πω δυο πραγματάκια… εδώ, πίσω από τους θάμνους…

   Δεν περιγράφω άλλο, πάω να ακούσω Slayer!

S-Τέλειος
 
vlack2114
   Ξεκινώντας ένα κείμενο για το απεχθές “Black Album” ή “Metallica” ή «Φίδι που φαίνεται μόνο σε καλά τυπωμένες εκδόσεις», δεν μπορείς παρά να ξεκινήσεις με τη διαπίστωση ότι τούτος ο δίσκος δεν ήταν ούτε ο “Load” ούτε καν ο “Reload”, που αποτελούν στροφή και ταυτόχρονα Peak καριέρας για τους αναφερόμενους ως σπουδαιότερους εκπροσώπους (σ.υ.υ.: κάνετε πλάκα, έτσι;) του metal, εντός και εκτός συνόρων του χώρου.

   Μετά την τρομάρα που είχε πάρει η προεφηβική version μου από τις ορδές μεταλλάδων που κατηφόριζαν στο γήπεδο του Πανιωνίου προ τριάντα ετών, ίσως δημιουργήθηκε εκείνη η καμπή στην ιστορία, που οδήγησε σε ένα παράλληλο σύμπαν. Εκείνο που το “Black Album” όχι μόνο δεν είναι το καλύτερο άλμπουμ που βγήκε ποτέ, όχι μόνο δεν είναι το καλύτερο μέταλ άλμπουμ που κυκλοφόρησε ποτέ, αλλά δεν μπαίνει καν στα καλύτερα άλμπουμ της μπάντας που το δημιούργησε.

   Το “… And Justice For All” είχε κλείσει τον κύκλο του και είχε ευχαριστήσει απόλυτα κοινό και κριτικούς. Ο Lars Ulrich καθόταν περήφανος πάνω στην παντοδυναμία των τυμπάνων στη μίξη και ξαφνικά έρχεται o Bob Rock να πείσει ότι το μπάσο είναι όργανο και αξίζει να του δώσουν μια ευκαιρία. Πού να ήξεραν ότι κάμποσα χρόνια μετά θα φτάνουν να δώσουν 1.000.000 ζεστά δολάρια για να αντικαταστήσουν έναν οργανοπαίχτη που πριν το “Μαύρο” τους πόνημα γέμιζε μόνο τις φωτογραφίες του άλμπουμ. Έχεις τώρα τα μεγαλοπιασμένα πιτσιρίκια που θέλανε να κάνουνε thra(φ)sh(η) και πας να τους χορηγήσεις τσάι και κουλουράκια βουτύρου. Κάπως έτσι μοιάζει η μετάβαση σε ένα φαινομενικά άγριο αλλά καθόλα γυαλισμένο δίσκο. Θέλεις να μπεις στα χωράφια των Guns Και των Def Leppard; Πάρε τον Bob Rock να σε πρήξει στο στούντιο, να μην μιλιέται με άνθρωπο όταν τελειώσουν όλα και να σας έχει φέρει σε σημείο να μην θέλετε να ξαναδείτε ο ένας τον άλλο. Δοκιμασμένη συνταγή. Radio Friendly - λέει - το “Black Album”. Πώς να μην είναι, αφού λείπει ό,τι θα το έκανε πραγματικά σπουδαίο μέταλ άλμπουμ; Αφού τα παιδιά θέλανε να φορέσουνε κουστούμια, να κουρευτούν και να πηγαίνουν στον μπουφέ μετά τα MTV Music Awards, με τους Ugly Kid Joe, που αγνοούνται από το 1997 (σ.υ.υ.: αναμένεις κάτι σύντομα).
 
vlack2115
   Ο Hammett ισχυρίστηκε στους υπολοίπους ότι κατάφερε να γράψει το πιο βαρύ riff που υπήρξε ποτέ και τους παρουσίασε το “Enter Sandman”. Εκεί πρέπει να ήταν που ο Tony Iommi σκέφτηκε να ξυρίσει το μουστάκι του ως δήλωση απελπισίας. Αντ’ αυτού, έχουμε τον Hetfield να αντιγράφει πιστά έναν από τους πιο σκληρούς και επιθετικούς ήρωες της σύγχρονης εποχής, τον Yosemite Sam, σε εμφάνιση και εκφράσεις, ακόμα κι όταν τραγουδάει, σύμφωνα με τον Elton John, μια από τις πιο όμορφες μπαλάντες που γράφτηκαν ποτέ, όπως είναι το “Nothing Else Matters”, που κρατάει σε διάρκεια περίπου τρία λεπτά παραπάνω από όσο θα έπρεπε, με μια εισαγωγή που ξεκινάει μ’ έναν ευφάνταστο τρόπο. Δεν παίζουμε τις χορδές πάνω-κάτω, μόνο με δεξί χέρι; Σα να λέμε, ρε James, κοίτα πώς θα τους πετσοκόψω τώρα, με ένα χέρι.

   Ένας τρόπος για να καταλάβεις την σπουδαιότητα ενός δίσκου είναι μέσω του στίγματος που άφησε στην εποχή του και τη μουσική ιστορική γραμμή. Το “Black Album” πέτυχε στο απόλυτο κάτι τέτοιο, όπως άλλωστε και το “...Baby One More Time” της Britney Spears. Sad But True, αγαπητοί Metallica, Sad But True. Τουλάχιστον η Britney δεν μας έκλεισε το Napster.

   Εντάξει, για να είμαστε απολύτως δίκαιοι (σ.υ.υ.: γιατί;) το “Black Album” έχει και κάποια καλά στοιχεία. Αρχικά, ξεκίνησε αυτή τη μόδα με την αλυσιδωτή αντίδραση τραγουδιών, που γλυτώνει τόσα συγκροτήματα από τον πονοκέφαλο εύρεσης τίτλου τραγουδιού. To “The Unforgiven” οδήγησε στο “The Unforgiven ΙΙ”, που έφερε το “The Unforgiven III” και ενδέχεται να έχουμε φαινόμενο “The Fast And The Furious”, με τους Metallica να μην είναι τίποτε από τα δύο μετά το Black Album. Αυτό που θέλησαν πάντως να πετύχουν με τον Bob Rock στο τιμόνι, το πέτυχαν. Μπήκαν στα ραδιόφωνα, τα charts και τα βραβεία. Όλο αυτό το “crossover” οδήγησε άλλωστε στη μεγαλειώδη στιγμή, όπου η συνάντηση επί σκηνής των Metallica με τη Lady Gaga μας άφησε να θυμόμαστε ένα από τα πιο επικά fail στην ιστορία των Grammy, με τον Hetfield να τραγουδά σε κλειστό μικρόφωνο και τη λαίηδη (η πραγματική Λαίηδη δεν θα καταδεχόταν ποτέ τέτοια συνύπαρξη) να κινείται επί σκηνής εμπνευσμένη από μια sleaze αισθητική, που μόνο ταιριαστή δεν έμοιαζε με το “Moth Into Flame”, που ακούστηκε εν μέρει.

   “Black Album”, σε ευχαριστούμε που έγινες η αιτία να βγει ο «Load». Τελεία!

Δημούτρης
 
vlack2116
   Δε βλακ άλμπουμ λοιπόν… Δεκαέξι εκατομμύρια αντίτυπα μόνο στις ΗΠΑ και μάλλον κάνα σαραντάρι σε όλο τον κόσμο. Το εξώφυλλο-μουτζούρα με το φίδι στην άκρη και ο τίτλος που έπαιζε σε διάφορα ταμπλό. “Metallica”, “The Black Album”, “Min sou tyhei kai saggixei”… To “Enter Sandman”, το οποίο πωλούταν... ε, παιζόταν από το MTV κάθε δεκαπέντε λεπτά, όλο το εικοσιτετράωρο, το “The Unforgiven”, το οποίο χρησιμοποιήθηκε από άπειρες δεκαπεντάχρονες σαν ηχητικό χαλί, ενώ χτένιζαν τα μαλλιά τους στον καθρέφτη και το “Nothing Else Matters”, το οποίο δείχνει τον Lars Ulrich με ύφος «Θα τα μαγήσω όλα», ενώ παίζει ένα βαλσάκι. Από όλα τα παραπάνω εξαιρείται το “Wherever I May Roam”, που παραμένει μέχρι σήμερα τραγουδάρα και καλή ιδέα για τζαμάρισμα.

   Το είχα ακούσει λίγες μέρες μετά την κυκλοφορία του. Ο Ρούσσος, ένα φιλαράκι, που σήμερα απολαμβάνει την υπέροχη οικογένειά του και ένα εκπληκτικό σετ τύμπανα, είχε αγοράσει το άλμπουμ και πήγαμε σπίτι του να το ακούσουμε. Εννοείται πως η πρώτη κουβέντα ήταν «Συγγνώμη, ο Hetfield είναι αυτός που ακούγεται»; Βλέπετε, αγαπητές φίλες και φίλοι, μέχρι τότε ο μπροστάρης των Metallica γκάριζε και φώναζε και είχε καταφέρει να κερδίσει όλο το σύμπαν με αυτό τον τρόπο. «Μπάτερι; Εμείς θα το πούμε μπατορέ και σ’ όποιον αρέσει»! Όπως και «ΓΙΕΑ» και «ΟΥΑ» και “Κοντραδίκσο, Πρεμονίσο, Μογκαντίσο»… Ναι! Και η πρωτεύουσα της Σομαλίας μέσα! Με τον Bob Rock όμως δεν έχει τέτοια. «Ναι, γαμώ παίζετε, αλλά για να δοκιμάσουμε κι αυτόν τον Elton John εδώ»… Όταν είχε ερωτηθεί ο Dickinson για το θέμα, είχε απαντήσει «Ναι, το γνωρίζω, έχουν μάλιστα πάρει και τον Bob Rock για παραγωγό. Προς τα εκεί θέλουν να πάνε όμως»;
 
vlack2117

   Ίσως η μεγαλύτερη φασαρία για το Βλακ να έχει να κάνει με την παραγωγή του. Από ένα τεράστιο ποσοστό ακροατών Μέταλ, το “The Black Album" θεωρείται ως ο δίσκος με την καλύτερη παραγωγή όλων των εποχών. Απ’ όπου και να το ακούσεις, λέει, ακούγεται το ίδιο. Το κορυφαίο στερεοφωνικό συγκρότημα του κόσμου, ένα σκατοεμπιθρί, ένα discman, από τον υπολογιστή σου, από το youtube (όχι, αυτό ΔΕΝ γίνεται) και τα λοιπά και τα λοιπά. Ξέρω γω… Το “Parallels” μου φαίνεται ότι έχει ΠΟΛΥ καλύτερη παραγωγή. Για να μην μιλήσω για τους δίσκους των Kamelot, που εδώ και χρόνια είναι ταβάνι στην ποιότητα ηχογράφησης και απόδοσης στούντιο άλμπουμ. Βέβαια, οι Metallica τα ξεκίνησαν αυτά τριάντα χρόνια πριν. Και τριάντα χρόνια πριν οι Kamelot δεν είχαν καν κυκλοφορήσει τον πρώτο τους δίσκο.

   Η ουσία; Ότι οι Metallica ηχογραφούσαν αυτό το ρημάδι για περίπου δεκαοκτώ μήνες και όταν το έβγαλαν περιόδευαν για τρεις ντουζίνες μήνες, για να ξεχρεώσουν – ψέμα, εννοείται, με τόσες πλατίνες, θα είχαν ξεχρεώσει από τον πρώτο μήνα – και να βγάλουν στη συνέχεια τα εκατομμύρια της αρκούδας. Όταν είχε πρωτοβγεί, «περιοδικάρες» όπως το Q και το Select, έσπευσαν να γράψουν κάτι ομορφιές για το Μέταλ, όπως ήταν «πριν ερωτευθεί τα ίδια του τα κλισέ». Κι εγώ έχω μεγαλύτερη αντοχή στο αλκοόλ από Ιρλανδό διεθνή ποδοσφαιριστή. Φυσικά…

   Εξαίρετο δείγμα καλού μάρκετινγκ και αποτέλεσμα κινήσεων παραγωγού που αρέσκεται να κάνει εκείνος ό,τι θέλει στο στούντιο, το “The Black Album” παραμένει μία τρίχα από τα απαυτά του “Master Of Puppets” και δύο με τρεις τρίχες από τα αποτέτοια του “Ride The Lightning”. Και εννοείται πως θα πάω κι εγώ να υπογράψω εκείνη την αίτηση να μην ξανακάνει παραγωγή ο Rock σε άλμπουμ των Metallica. Δουλειές σαν αυτή του Atari 520 ST Anger τις κάνω κι εγώ και χωρίς λεφτά μάλιστα.

Κούστας
 
vlack2118
 

Άρθρα Μουσικής