Άρθρα Μουσικής

loogoo

Spάει vs Spάει: μία στείλει puta σπy - Zeppelin Who?

 
Spάει vs Spάει: μία στήλη που τα spάει (and the mother's lour)
 
   Ένα μήνυμα είναι πολλές φορές αρκετό. Ίσως και παραπάνω από αρκετό. Ο φίλος ή η φίλη «στην άλλη μεριά της γραμμής» έχει μια ιδέα. Εσύ παίρνεις αυτή την ιδέα και την κάνεις λύσσα. Ο τρίτος της παρέας έρχεται ως πεπεισμένος κανίβαλος και «εξαφανίζει» ό,τι έχει μείνει από το πτώμα. Κάτι σαν Carcass, πριν συνειδητοποιήσουν ότι μπορούν να παίξουν κι άλλα πράγματα πέρα από το θόρυβο που παρήγαγαν. Δανειστήκαμε ξεδιάντροπα τον τίτλο από το κόμικ, από το υπέροχο παιχνίδι στο Κομμοντοράκι – όσοι δεν είχαν πάρει Commodore και προτίμησαν Amstrad, να πάνε σε κάνα γιατρό – τον αλλάξαμε λίγο αυτό τον τίτλο, μπας και δεν μας προσέξουν… Μπα, να μας προσέξουν θέλαμε, μήπως και μας ζητήσουν να κάνουμε unboxing σε κάνα γλυκό του κουταλιού… Τον αλλάξαμε λίγο λοιπόν και κάθε φορά που θα βρισκόμαστε, θα μιλάμε για ένα θέμα, θα συγκρουόμαστε και καλά και θα προσπαθούμε να σας σπάμε τα νεύρα.

   Βασική αρχή της στήλης είναι η ακόλουθη. ΔΕΝ παίρνετε στα σοβαρά αυτά που γράφουμε. Σκοπός μας είναι να περάσουμε καλά και να σας ανεβάσουμε τη διάθεση. Ίσως να μας δείτε να θάβουμε τους Maiden (δεν θα γίνει ποτέ αυτό) ή να κακολογούμε τους Metallica (εννοείται πως θα γίνει αυτό), ίσως να μας δείτε να λασπολογούμε και να θίγουμε υπολήψεις μεγάλων «Ροκ δημοσιογράφων» και «μουσικοδιφών», σαν μια ψυχή, καλή της ώρα, εκεί στις ΗΠΑ. Η ουσία είναι πως ό,τι γράφουμε το ξεχνάμε. Θα προσπαθήσουμε να σας κάνουμε να σκάσει το χειλάκι σας για λίγη ώρα. Μόνο αυτό. Ελπίζουμε να σας αρέσει. Αν θέλετε να μας μηνύσετε, να μας το πείτε πρώτα, για να το προβάλουμε στα τσίρκο κοινωνικής δικτύωσης. Μπας και μας προσέξουν…

Στέλιος Παύλου, Δημήτρης Μπάρμπας, Κώστας Κούλης
 
zepwho2014
 
   Η κάμερα έρχεται από πάνω και το πλάνο “προσγειώνεται” σε κάποια random φυτεία ενός γαιοκτήμονα, που μοιάζει στο Fassbender (η παρούσα εισαγωγή είναι inspired by the multi-awarded movie “12 Years A Slave”) . Εκείνος φέρεται σκληρά στους σκλάβους του και τότε μια αφροαμερικάνα αρχίζει να τραγουδά μια σπαρακτική μελωδία, που φέρνει δάκρυα στο θεατή. Πριν προλάβει να τραγουδήσει τη δεύτερη στροφή, ο επιστάτης σηκώνει το μαστίγιο και τότε όλοι οι σκλάβοι της φυτείας αρχίζουν να χορεύουν. Αυτό θα μπορούσε να είναι μια οποιαδήποτε σκηνή ενός 70’s musical με συμβολικές αναφορές στην ανάγκη πλήρους απελευθέρωσης του τότε σύγχρονου ανθρώπου, αλλά θα μπορούσε επίσης να είναι ένας συμβολισμός-αναφορά στους Led Zeppelin. Προσγείωση στο θέμα μας…
 
   Jimmy Page, ο απόλυτος αγωγός των Blues στη μετά-rock n roll εποχή, ως άλλος Robert Johnson πουλάει την ψυχή του στο διάβολο (εδώ παρεμβάλλεται γέλιο των μελών των Burzum) και καταφέρνει να “κατοικήσει” στα ράφια των δισκοπωλείων κοντά στους “Who”. Μεγάλο επίτευγμα, αλλά μόνο σε δισκάδικα που τοποθετούσαν τα συγκροτήματα σα να είναι ονοματεπώνυμα. (Βλ. Zeppelin, Led). Δεν το λες και μικρή επιτυχία το να βρίσκεσαι τόσο κοντά στους μεγάλους Who.
 
zepwho2015   Κι έρχεται η συγκριτική διαμάχη που συγκλόνισε τα 70’s , τα 80’s και λίγο από τα 90’s. Τα “Υπερ Ατού”. Ναι, για τρίτο συνεχόμενο “Spaei Vs Spaei” θα αναφερθούμε σε ηλικίες. Θα δανειστώ λοιπόν αυτή την κοινή εμπειρία των υπογραφόντων στα νόμιμα παιχνίδια καρτών και θα επιλέξω τις δικές μου κάρτες. Πετάω στο τραπέζι τον Robert Plant και τότε είναι που ο Στέλιος απαντά με Roger Daltrey. Σκληρός παίχτης. Έχω όμως 90/100 στα vocals και αντιμετωπίζω μια κάρτα με 95/100 στο performance. Δύσκολη μάχη. Ευτυχώς για εμένα, το 94 στο Charming του Plant υπερτερεί του Rock Attitude στην κάρτα του Daltrey. Για να κλείσω ρίχνω κι ένα Lyric spell από May-Queen και κερδίζω τον πρώτο γύρο.
 
   Ήρθε και η ώρα των καρτών των τυμπανιστών. Πώς να διαχειριστώ τα off tempo χτυπήματα του Bonham, ενός ντράμερ εφάμιλλου των συνυπογραφόντων (σ.υ.υ.: έχεις μεγάλη πλάκα εσύ τελικά), ώστε να αντιμετωπίσω αυτό που ερχόταν; Η χρυσή κάρτα με το πρόσωπο του Keith Moon έπεσε στο τραπέζι. Επιλέγω το “πάσο” και πιάνω κουβέντα για το Neil Peart (Rush) για να αποσπάσω την προσοχή στους αντιπαλους. Τη σκαπουλάρω με μόνη υποχρέωση να μετρήσω σωστά τα 19/32.
 
   Και κάπως έτσι, σε ένα ισορροπημένο αγώνα, βγαίνουν τα strings (πονηρούλη, πάλι εδώ;) . Έχω Jimmy Page, παίδες, δεν φοβάμαι τίποτα. Riffs από άλλο πλανήτη. Το πρόβλημα βέβαια είναι ότι παίζουμε σε αυτόν τον πλανήτη και ο Pete Townsend έχει “γράψει” ένα “Tommy” και μάλιστα χωρίς τη “βοήθεια” ενός στοιχειωμένου σπιτιού. Όλες οι ελπίδες μου συνοψίζονται στην τελευταία κάρτα. John Paul Bassman (παραλλαγμένο το όνομα, γιατί ποτέ δεν τα βρήκε στα δικαιώματα). Η φιγούρα του John Entwistle, όσο σαρωτική και συλλεκτική να είναι, υποχωρεί μπροστά στο Bassman, που η ρυθμική σκιά του απλώνεται παντού.
 
Νικητής ουδείς. Για την χαρά του παιχνιδιού...

Δημούτρης
 
   Η αιώνια κόντρα… Ολυμπιακός-Παναθηναϊκός (Μη ρωτήσετε, Πειραιώτης κατά το ήμισυ!), φλώροι-μεταλλάδες (τρελό γέλιο για όποιον διάβαζε Μπλεκ και Αγόρι!), ποιος είναι ο Χάρης και ποιος ο Πάνος Κατσιμίχας, Πυξ εναντίον Λαξ και πάει λέγοντας…
 
zepwho2016
 
   Προσωπικά, μεγαλώνοντας με ροκ ακούσματα από το φάδερ, πέρα από τα κλασικά των Beatles, αυτά που κυριαρχόσαντο (σ.υ.υ.: εκατό φιλόλογοι αυτοπυρπολούνται έξω από τα γραφεία της πρεσβείας μας στην Τασμανία) στο σπίτι ήταν οι Led Zeppelin και οι The Who, με τους δεύτερους να με κερδίζουν κατά πολύ (ΟΚ… και πολύ Jethro Tull και είναι ακόμα Η μπάντα και Η λατρεία). Θες το ότι από μικρό τόσο δα (όσο είναι ο Μπάρμπας τώρα δηλαδή, που μπήκε στην εφηβεία, αλλά όχι στο εφηβαίο), είχα δείξει ότι θέλω να γίνω drummer, θες το πιο αφηνιασμένο τους… τεσπά, για πολλούς και διάφορους λόγοι πίστευα ότι καλοί οι Zeppelin, αλλά “Δε θα γίνετε The Who ποτέεεεεεεεεε, Τζίμι Πεεεεεε, Τζιμι Πεεεεεε”!
 
   Ακολουθεί το μεγαλύτερο και κυριότερο επιχείρημα. Επειδή το λέω εγώ και τέλος (εδώ κάποιος κύριος Κωνσταντίνος Κούλης φαίνεται να σηκώνει το χέρι ψηλά, να το κατεβάζει δείχνοντας τη γεννητική του περιοχή και να αναφωνεί “Λάβε εκ των τριών το μακρυτέρου μεγέθους»).
 
   Σοβαρά τώρα, πάντα πίστευα ότι πάνω, ΠΑΝΩ απ’ όλα είναι η μουσική, πριν την εμφάνιση και το show κτλ., κτλ. Οι Zeppelin είχαν ωραία τραγούδια (πολύ ωραία, η αλήθεια είναι), έναν καταπληκτικό drummer (λατρεία ο Bonham, αλλά είμαι Moonάκιας φανατικός! Ώπα, αυτό ακούστηκε λάθος…). Γούσταρα πολύ αυτό το αναρχικό στυλ, ρε αδερφέ, το “Παίζω σαν να μην υπάρχει αύριο”! Ενώ οι Zeps είχαν μια αναρχία κοντρολαρισμένη, μου έμοιαζε ότι πάνω που πάει να ξεφύγει προς κάτι άγνωστο (και ίσως όμορφο), το μάζευαν. Πώς κάνει ο Mangini - ένα πράγμα - στους Dream Theater, που αφαίρεσε κάθε ίχνος τεστοστερόνης που είχε και παίζει μόνο εκ του ασφαλούς; Ε, αυτό! Μιχαλιό Πορτνόη, λείπεις…
 
   Επίσης, σε ένα αγοράκι με φουλ ακμή και αφάνα μαλλί, με αμφίβολη επιτυχία στο αντίθετο φύλο, οι Who ήσαντο πιο κοντά (δε λες τον Townsend ομορφάντα, ούτε το Moon είδωλο του σεξ… Άντε, ο Daltrey περνάει!). Και τα τραγούδια τους μου μιλούσαν περισσότερο (ειδικά το «Behind Blue Eyes», που ένιωσα ότι γράφτηκε για μένα (σ.υ.υ.: γατάκια)… Άντε και για το Μπάρμπα (που εκεί βέβαια εννοεί “Behind blue eyes lies complete emptiness”).
 
zepwho2017
   Γυρίζοντας στο μουσικό κομμάτι, να πω την αλήθεια, ο Moon ήταν η αδυναμία μου! Αυτό το «Έχω σαράντα τεμάχια τύμπανα και ναι, θα τα παίξω όλα στο κομμάτι, ό,τι και να πείτε!» ήταν μοναδικό! Wild abandon, όπως έλεγε και ο μέγας Neil Peart (αιωνία η μνήμη…) και είχε απόλυτο δίκιο! Τι να κάνει ο Bonham μπροστά σε αυτό! Άλλο περιστατικό του ΘΕΟΥ Moon; Σε ποδοσφαιρικό αγώνα φιλικού επιπέδου, που παρευρίσκονταν οι Who, βλέπουν μια ροζουλλλλλλιιιιί Rolls Royce. Και ρωτάνε το Daltrey αν είναι δική του.

   Απάντηση: “Fuck, no! It’s Moonie’s”! Ο τύπος είχε δώσει ένα σκασμό λεφτά να την αγοράσει, και την έβαψε επίτηδες ροζ για να τσαντίσει τους εκπροσώπους της Rolls Royce! Τι να μας πουν οι Zeppelin μετά!
 
Μόνο The Who, παιδιά. Kαλοί οι Zeps, αλλά…

S-Τέλειος
 
   Μου αρέσουν πολύ τα τραγούδια από τα προσωπικά άλμπουμ του Robert Plant. Ιδίως το “Hurting Kind”… Αγαπημένο τουλάχιστον! Μου αρέσει πολύ και η φωνή του. Δυστυχώς, την εποχή που πήγαν να μου συστηθούν οι Zeppelin, έπεσαν πάνω στις εισόδους των Rainbow και των Purple και έφαγαν πόρτα από δω μέχρι το Τουβαλού. Πιτσιρικάς, παιδί μου, με απειροελάχιστες γνώσεις και μυαλό κουκούτσι, τι ψάχνεις τώρα; Κάποια στιγμή αυτομουτζώθηκα και έκατσα να ακούσω και να μάθω. Και κάποια στιγμή τσακώθηκα.

   Είχα διαβάσει πριν χρόνια για την κόντρα Plant – Coverdale. O μεν ενίστατο και γκάριζε «Θέλω τα λεφτά μου πίσω», αποκαλώντας τον τραγουδιστή των Whitesnake “Cover-version”, o δε πάλι… Μάλλον το απολάμβανε όλο αυτό ο Δαβίδ. Δεν είναι τυχαίο ότι στην πρώτη «κρούση» του Plant είχε πει «Εεε, μάλλον πρόκειται για ένα λάθος που έγινε στο κομμωτήριο». Στη συνέχεια μπήκαν στο παιχνίδι οι ατάκες για «γατοτροφή» και λοιπά κοκκινιστά και το θέαμα έγινε μάλλον φτωχό. Τα τελευταία χρόνια οι δύο μεγάλοι καλλιτέχνες έδειξαν μεταμέλεια και κατάλαβαν ότι όλα εκείνα ήταν μπαρμπούτσαλα. Ο Coverdale όμως, την εποχή που καλά κρατούσε το κατιναριό, είχε δηλώσει ότι οι Zep ήταν οι μεγαλύτερες καρακάξες του Ροκ. Και ότι μπροστά στους Who σκόνταφταν.
 
zepwho2018   Είχα ρίξει έναν απίστευτο τσακωμό με τον κουμπάρο μου για το θέμα Zep/Who. Υποστήριζα ότι οι Led Zeppelin ήταν «απλά» μία μπάντα που το πήγαινε να γίνει τόσο καλή όσο οι Who, αλλά δεν τα κατάφερε και πολύ καλά. Το τι βρισίδι είχα ακούσει... Η κουβέντα κράτησε κάνα τρίωρο, το λήξαμε κατά τη μία το πρωί, η παρέα μας κυριολεκτικά μας βαρέθηκε από την πρώτη μισή ώρα και ο διάλογος έληξε με την ατάκα του. «Θα σε πάρω αύριο τηλέφωνο. Για να σε βρίσω»…

   Τι να μας πουν οι Who, ρε μεγάλε; Οι Zeppelin είναι θεόρατοι, είναι τεράστιοι, είναι η μεγαλύτερη Ροκ μπάντα όλων των εποχών – το έχει πει δημόσια και ο Jack Black. Έχουν πουλήσει εκατομμύρια δίσκους. Στην Αμερική… Κάπως έτσι δεν το σκέφτεστε το λιμπρέτο για το μιούζικαλ; Θαυμάσια, πάμε να επαναστατήσουμε και να μας μισήσει το σύμπαν…

   Όπα, Χριστιανοί, όπα! Σταθείτε! Έχουν πουλήσει οι τυπάδες στην Αμερική; Έχουν πουλήσει εκατοντάδες εκατομμύρια; Και λοιπόν; Άλλα τόσα έχει πουλήσει και η Rihanna και μην με βάλετε να μιλήσω για τη μουσική της «Ομπρέλα, Έλα», απλά μην με βάλετε. Και μπορεί ο Jack Black να λέει και να κάνει, αλλά μπροστά του τους είχε, τη βραδιά εκείνη στο Κογκρέσο. Για ποιους θα μίλαγε δηλαδή; Καλές οι πωλήσεις, αλλά να κοιτάμε και λίγο την ουσία, ναι; Οι Zeppelin θα υπολείπονται πάντα των Who και αυτό δεν το παίρνω πίσω, που να ‘ρθει ο Steve Harris και να μου πει «Συνέντευξη σου δίνω εδώ και τώρα, αρκεί να σταματήσεις να παραληρείς»! Robert, σε πάω με χίλια, αλλά Daltrey δεν θα γίνεις ποτέ. Ποτέ όμως! Δεν έχεις το τσαγανό του, δεν έχεις τη χροιά του, δεν έχεις τη μαγεία του. Δεν, δεν, ΔΕΝ! Πάνε πιο πέρα τώρα και άσε τους άντρες να μιλήσουν.

   Jimmy Page. Μάλιστα… Αν εξαιρέσουμε την εμμονή σου να παίρνεις τραγούδια από περασμένες δεκαετίες, να τα παρουσιάζεις για δικά σου, ενώ ξέρεις ότι θα σε βρουν… Άστο, δεν θα την εξαιρέσουμε. Η εμμονή σου ήταν άραγε σημάδι έπαρσης; Και το ξέρεις ότι η έπαρση είναι ίδιον της βλακείας, έτσι; Δεν βγαίνουν όμως τα νούμερα. Είσαι πολύ γάτα για να χρεωθείς το ότι επαίρεσαι χωρίς να σε νοιάζει. Μάλλον το έκανες επίτηδες και αυτό σε κάνει αγνό κωλόπαιδο. Μαγκιά σου, αλλά δεν θα ακολουθήσω. Εσύ είχες το μάνατζερ που σε έκανε πλούσιο, σαράντα χρόνια πίσω και βάλε. Οι άλλοι έχουν το γνήσιο κωλόπαιδο. Ο Townshend έκανε φασαρίες που μόνο ο Spielberg θα μπορούσε να σκεφτεί. Και ευθύνεται για ΠΟΛΛΑ τραγούδια που πέρασαν στην ιστορία, χωρίς αμφισβητήσεις για «δανεισμό».

   Οι άλλοι δύο κύριοι των Zep δεν μας φταίνε σε τίποτα. Ο John Paul Jones είναι ένας εκπληκτικός μουσικός, ο οποίος όμως σίγουρα ζηλεύει τις μπασογραμμές του Τιτάνα John Entwistle, ενός μουσικού πραγματικά από άλλο πλανήτη. Στα τύμπανα πάλι συναντάμε δύο θρύλους, δύο απίστευτους καλλιτέχνες, που έφυγαν – δυστυχώς – αμφότεροι νωρίς. Δεν τολμάς να συγκρίνεις John Bonham με Keith Moon. O πρώτος μου αρέσει περισσότερο, αλλά το αν ήταν καλύτερος… Δεν θα το μάθουμε ποτέ και δεν έχει σημασία κιόλας. Όταν με άριστα το δέκα αυτοί οι δυο παίρνουν επτάμισι δις, τι να συζητάμε; Την κλητική προσφώνηση του χήνου;
 
zepwho2019
   Για τους Led Zeppelin έχει γραφτεί η φράση “The greatest cover band in Rock n’ Roll history”. Να μου κάνουν τη χάρη οι οπαδοί τους! Πολύ λίγο με νοιάζει εδώ το plagiarism. Εδώ έχουμε μία μπάντα που έγραψε εξωγήινο υλικό. Ναι, στους The Who αναφέρομαι. Τι, ξεκίνησε το παραλήρημα; Οι άνθρωποι μας έχουν μεταδώσει τόνους συγκίνησης, μας έχουν κάνει κοινωνούς της τετραφρένειας κι εγώ θα κάτσω να ασχοληθώ με μία μπάντα, επειδή με αναφέρει στου στίχους της; «Θέλεις Κούλη, μωρό μου, δεν είμαι η Φούλη». Ευχαριστώ πολύ για την τιμή, αλλά το πραγματικό εγώ μου – άλλως “The Real Me” – προσκυνάει το χώμα που πατούν αυτοί οι αρχιμάστορες από το Acton και χωρίς πολλά πολλά μάλιστα. Η Marshall τους χρωστά πολλά γι’ αυτό που είναι, το ίδιο και τα synth. Για να μην μιλήσω για τους μικροφωνισμούς και τα κόλπα στα ακόρντα…

   Κακά τα ψέματα, Jack μου. Zepathon και αηδίες τώρα… Κάτσε κάτω, πιάσε να κάνεις ένα Whorathon και μην μιλήσεις για τα επόμενα τρία χρόνια! Μπορεί να ήταν παραπάνω από δεικτικός ο Moon για τους Zep, αλλά τους βάφτισε – αφενός – και είχε καλύτερη μπάντα από κείνους – αφετέρου. Θα έγραφα κι άλλα, πολύ περισσότερα, αλλά χτυπάει το τηλέφωνο και είναι ο κουμπάρος. Ρε, μπας και δημοσίευσα ήδη και δεν το ξέρω;

Κούστας
 
zepwho2020
 

Άρθρα Μουσικής