Άρθρα Μουσικής

loogoo

Spάει vs Spάει: μία στείλει puta spάει - Tool

 
Spάει vs Spάει: μία στήλη που τα spάει
 
   Ένα μήνυμα είναι πολλές φορές αρκετό. Ίσως και παραπάνω από αρκετό. Ο φίλος ή η φίλη «στην άλλη μεριά της γραμμής» έχει μια ιδέα. Εσύ παίρνεις αυτή την ιδέα και την κάνεις λύσσα. Ο τρίτος της παρέας έρχεται ως πεπεισμένος κανίβαλος και «εξαφανίζει» ό,τι έχει μείνει από το πτώμα. Κάτι σαν Carcass, πριν συνειδητοποιήσουν ότι μπορούν να παίξουν κι άλλα πράγματα πέρα από το θόρυβο που παρήγαγαν. Δανειστήκαμε ξεδιάντροπα τον τίτλο από το κόμικ, από το υπέροχο παιχνίδι στο Κομμοντοράκι – όσοι δεν είχαν πάρει Commodore και προτίμησαν Amstrad, να πάνε σε κάνα γιατρό – τον αλλάξαμε λίγο αυτό τον τίτλο, μπας και δεν μας προσέξουν… Μπα, να μας προσέξουν θέλαμε, μήπως και μας ζητήσουν να κάνουμε unboxing σε κάνα γλυκό του κουταλιού… Τον αλλάξαμε λίγο λοιπόν και κάθε φορά που θα βρισκόμαστε, θα μιλάμε για ένα θέμα, θα συγκρουόμαστε και καλά και θα προσπαθούμε να σας σπάμε τα νεύρα.

   Βασική αρχή της στήλης είναι η ακόλουθη. ΔΕΝ παίρνετε στα σοβαρά αυτά που γράφουμε. Σκοπός μας είναι να περάσουμε καλά και να σας ανεβάσουμε τη διάθεση. Ίσως να μας δείτε να θάβουμε τους Maiden (δεν θα γίνει ποτέ αυτό) ή να κακολογούμε τους Metallica (εννοείται πως θα γίνει αυτό), ίσως να μας δείτε να λασπολογούμε και να θίγουμε υπολήψεις μεγάλων «Ροκ δημοσιογράφων» και «μουσικοδιφών», σαν μια ψυχή, καλή της ώρα, εκεί στις ΗΠΑ. Η ουσία είναι πως ό,τι γράφουμε το ξεχνάμε. Θα προσπαθήσουμε να σας κάνουμε να σκάσει το χειλάκι σας για λίγη ώρα. Μόνο αυτό. Ελπίζουμε να σας αρέσει. Αν θέλετε να μας μηνύσετε, να μας το πείτε πρώτα, για να το προβάλουμε στα τσίρκο κοινωνικής δικτύωσης. Μπας και μας προσέξουν…

Στέλιος Παύλου, Δημήτρης Μπάρμπας, Κώστας Κούλης
 
spytool2013

Eh-piss-ode one: Tool for your shoving

spytool2019   Όταν αγόρασα το “Lateralus”, πίστευα ότι ξόρκιζα ένα δαίμονα. Αυτόν που μου έλεγε ότι δεν άξιζε τον κόπο να ασχοληθώ με τούτη τη μπάντα. Καλά, όταν αγόραζα το δίσκο δεν ήξερα και πως οι Tool θα έβγαζαν ακόμα δύο δίσκους μέσα στα επόμενα δεκαεννέα χρόνια. Αυτό είναι μια άλλη ιστορία. Πήρα λοιπόν το άλμπουμ και μάλιστα με καλή διάθεση. Όχι, δεν είχα ακούσει τα προηγούμενα και όχι, δεν ντρεπόμουν γι’ αυτό. Η μουσική δεν είναι διαγωνισμός γνώσεων. Είναι απόλαυση. Απόλαυσα λοιπόν κι εγώ την εξωφυλλάρα του δίσκου και έπαθα σοκ με τη δουλειά του Alex Grey, αν και εκείνη την εποχή οι «ειδήμονες» έλεγαν ότι οι ίδιοι οι Tool είχαν δημιουργήσει το εξώφυλλο.

   Βάζοντας να ακούσω, διαπιστώνω ότι οι τυπάδες έχουν μελετήσει άψογα τα όργανά τους, ιδίως ο Danny Carey είναι ποταμός στο παίξιμό του. Η μπάντα παίζει καταπληκτικά, ο Keenan τραγουδά και ουρλιάζει υπέροχα και αν οι Black Sabbath είχαν σπουδάσει στο Berklee, θα ακούγονταν κάπως έτσι. Ώπα, ώπα! Τι είναι αυτό τώρα; Τι κακεντρέχειες είναι τούτες εδώ; Είναι δυνατό να κατηγορείς ένα συγκρότημα που κοπιάρει τους Black Sabbath ότι κοπιάρει τους Black Sabbath; Επειδή δηλαδή το “Schism” (το οποίο, παρεμπιπτόντως, κινείται σε ένα δίπολο 5/8-7/8, το οποίο θα μπορούσε να είναι μια χαρά δημοτικό τραγούδι), είναι οι Sabbath από το κόσκινο των Alice In Chains;
 
   Το ότι οι Tool έπαιξαν στη χώρα μας με το διπλάσιο εισιτήριο σε σχέση με τις υπόλοιπες Ευρωπαϊκές χώρες, έχει να κάνει με τη μαγκιά της φυλής μας. Τρεις μέρες πριν έπαιζαν στην Ελβετία, μπορεί και με τα ίδια λεφτά, αλλά μάλλον απέχουμε λιγάκι από αυτά που παίρνουν οι Ελβετοί. Το ένδεκα κομματιών setlist δεν ξέρω αν σας πείραξε. Το ότι όμως έρχονται αυτοί εδώ οι Γιάνκηδες και καμώνονται ότι «Ξεπουλήθηκαν επειδή πουλάνε οι δίσκοι τους». Ναι, ε; Τότε να μην ακούμε ξεπουλημένες μπάντες σαν τους Beatles, τους ABBA, τους Zeppelin...

   Οι Tool μου θυμίζουν πολύ τίποτα για το τίποτα. Δεν αρκεί να είσαι μουσικάρα για να βγάζεις σπουδαία άλμπουμ. Δεν βλέπετε τι τραβάνε τόσα χρόνια οι Theater, μέχρι – ευτυχώς – που κάτι εξερράγη στο κεφάλι τους και βγήκε ο “Distance Over Time”; Το επιτηδευμένο της σύνθεσης το έχουμε ξαναδεί, τη «διαφορετική χροιά» του τραγουδιστή την έχουμε ξανακούσει. Γενικά, οι Tool πάτησαν πάνω σε δικαστικές διαμάχες και σαπουνόπερες και στα visuals των συναυλιών τους, για κάτι που το είχαμε ξαναδεί. Αν οι Sabbath ήταν ο στόχος των Tool από την αρχή, είναι κάτι που δεν μας νοιάζει. Η μουσική μας νοιάζει. Και όσοι γουστάρετε τη μουσική των Tool, πολύ κάνετε και τη γουστάρετε. Αν όμως τη θεωρείτε κοσμογονία στη μουσική, κουνήστε καλά το κεφάλι σας. Αυτό που θα ακούσετε κουνώντας το, μάλλον σας εμποδίζει να ακούσετε όπως πρέπει.

   Κατά τα άλλα, οι Αμερικανοί είναι αξιοπρεπείς, με εξαίρεση εκείνο το εμετικό ιντεμέδιο που ο Keenan είχε πιάσει έναν οπαδό κεφαλοκλείδωμα και τραγούδησε ολόκληρο κομμάτι επάνω του. Είναι μια χαρά συγκρότημα και μέχρι εκεί. Όλα αυτά περί υπέρτατων και ανυπέρβλητων μου κάνουν σαν τις δηλώσεις του Lars ότι «Όλοι οι δίσκοι των Maiden είναι ίδιοι μεταξύ τους», κάτι που έκανε ακόμα και τους οπαδούς των Metallica στην άλλη άκρη του Milky Way να του τα χώνουν. Στο τέλος-τέλος, όλο αυτό το riffαριό μόνο και μόνο για το riffαριό, όλο αυτό το στήσιμο με μονούς χρόνους και περίεργα μετρήματα, μήπως πάει τη μουσική πίσω, επειδή η τεχνοδυναμική έχει τα δικά της πλάνα; Αντιγράφοντας τους Sabbath, μάλλον ξέχασαν ότι οι θεόρατοι Άγγλοι δεν έπαιζαν ποτέ 23/25,6. Πόνταραν περισσότερο στη δύναμη της μουσικής. Ακολουθούν οι δύο φίλτατοι, οι οποίοι θα προσπαθήσουν να σας πείσουν για το αντίθετο. Δεν θα καταφέρουν τίποτα, αλλά σας διαβεβαιώ ότι θα είναι διασκεδαστικοί.

Κούστας
 
   Νταξ, εγώ τώρα να κάτσω να σχολιάσω τον ορυμαγδό του Κώστα, σχετικά με τη μπαντάρα… και τόλμησε, ΤΟΛΜΗΣΕ, επαναλαμβάνω ΤΟΛΜΗΣΕ να θίξει και τους Dream Theater… ό,τι και να πει κανείς, είναι λίγο (σ.υ.υ.: σιγά τους ελαιοπώληδες).

   Καταρχάς, οι Tool ξέρεις ότι δε γράφουν μόνοι τους. Έχοντας κάνει τις τόσες επικλήσεις σε διάφορες θεότητες, κυρίως νότια του Παραδείσου, έχουν κάτι τρελές εμπνεύσεις. Όταν ο Danny ο Carey, βγαίνει από την κίτρινη Lamborghini του και παγαίνει στο στούντιο, βλέπεις ότι δεν παίζει σε απλά pads, αλλά σε σχέδια του Enoch και άλλων δαιμονικών θεοτήτων. Τι ήχο μετά να βγάλει το απλό το δερματάκι σου, Κωστή, σε ένα απλό tom, αν πρώτα δεν το ευλογήσει ο Εωσφόρος; Εδώ εγώ και σε κάθε recording κάνω επικλήσεις και ποτέ μα ποτέ δεν έχω βγάλει κάτι αξιόλογο. Φαντάσου πόσο δύσκολο είναι. Για αυτό και μόνο, θα έπρεπε να τους σέβεσαι. ΝΑ ΤΟΥΣ ΣΕΒΕΣΑΙ, επαναλαμβάνω! (σ.υ.υ.: βρε, δεν πέφτω από κάνα γκρεμό καλύτερα, να μην γλυτώσω κιόλας)
 
spytool2014
   Για να μην αναφέρω ότι ΜΟΝΟ οι Tool τόλμησαν και γέμισαν το στούντιο με ήλιο (το αέριο, όχι το γνωστό στο γαλαξία μας άστρο), ώστε να γράφουν καλύτερα τα πιατίνια! Πες μου εσύ αν έκαναν τέτοιο κολπάκι οι Black Sabbath (οι οποίοι φανερά αντιγράφουν τους Tool, αλλά δεν έχουν το τεχνικό τους μεγαλείο, οπότε τα τραγουδάκια τους περιορίζονται σε 2-3 λεπτά ανούσιων ακόρντων με ξεκούρδιστα όργανα). Το μόνο αέριο που είχαν οι Sabbath στο στούντιο, ήταν αυτό που έβγαινε από την καύση κάνναβης! Και τι έκαναν οι Sabbath δηλαδή, για να αξίζουν να τους αναφέρουμε; Επειδή, δηλαδή, είναι από τους πρωτοπόρους του metal ήχου, είχαν τραγουδάρες, είχαν στις τάξεις τους ένα Dio, τα τραγούδια τους έχουν παραμείνει αναλλοίωτα και θα ακούγονται μέχρι να σβήσει ο ήλιος, πρέπει δηλαδή να τους κάτσουμε κιόλας; Άντε, μην τα πάρω…

   Τώρα, για μένα τα τόσα χρόνια που έκαναν να βγάλουν νέο δίσκο, άξιζαν. Είναι σχεδιασμένο, φίλε μου. Αντί, όπως άλλες μπάντες, να βγάζεις δίσκους Laterίδιους, βγάζεις νέους, Laterάλλους. Το πιάσατε το υπονοούμενο, έτσι; Το τραγούδι έτσι μεστώνει, ωριμάζει, αναπτύσσεται. Ταξιδεύει το ίδιο, πριν ταξιδέψει εσένα. Γυρίζει πίσω στο δημιουργό, αλλάζει μορφή, αλλάζει οσμή, αλλάζει σασί. Και η ελπίδα μας έχει χαθεί… σόρυ, λάθος αναφορά. Το θέμα είναι ότι οι αναμονές αξίζουν. Ειδικά όταν πρόκειται για τους Tool. Να σου πω και κάτι; Και πενήντα έτη να έκαναν να βγάλουν δίσκο, εγώ πάλι θα περίμενα. Μη σου πω ότι επίτηδες, αφού τον αγόραζα, θα τον έβαζα στην άκρη και θα τον άκουγα ΜΕΤΑ από άλλα δέκα χρόνια, για να ωριμάσει ακόμα περισσότερο.
 
spytool2015
   Και μου λες για ακριβά εισιτήρια… είναι δυνατόν να λες τέτοια πράγματα; Έχεις αγοράσει ποτέ χρυσάφι και έχεις δώσει ψίχουλα; Οι Tool αξίζουν κάθε ευρώ που δίνεις για να τους ακούσεις. ΚΑΘΕ ευρώ. Και το σπίτι μου θα πουλούσα, προκειμένου να πάρω τα φτηνά εισιτήρια, πίσω στον εξώστη, μόνο και μόνο για να τους δω ζωντανά. Τι νόμιζες, ότι είναι συγκροτηματάκι της γειτονιάς, να παίξει στο γνωστό μαγαζί στην Ούλοφ Πάλμε στου Ζωγράφου, για να πιείς το ποτάκι σου; Οι Tool, φίλε μου, είναι για να ακούγονται από Πατούλη και πάνω, όχι για να τους θαυμάζουν απλοί καθημερινοί άφραγκοι τύποι. Και ναι ρε, μεγάλε! Και κεφαλοκλείδωμα κάνουμε άμα λάχει! Αν μου το έκανε εμένα αυτό ο Maynard, δε θα έπλενα ξανά το λαιμό μου. Ποτέ! Για να μην τονίσω το γεγονός ότι επειδή πήρε ένα φαν αγκαλιά λίγο άγαρμπα, πέσατε να τον φάτε τον άνθρωπο. Έχεις δει εμένα πώς αγκαλιάζω; Όχι, πες μου, με έχεις δει;

   Κι άμα θέλει κανείς, ας παίξει και σε 18.54353/32, να δω αν μπορεί! Οι Tool είναι ο Chuck Norris της μουσικής. Ακόμα κι όταν δεν παίζουν τίποτα, πάλι είναι σε 21/16 ρυθμό. Ακόμα και η ανάσα του Maynard ή η χωρίστρα του Danny, είναι σε 7/8!

S-Τέλειος
 
   Λοιπόν η αλήθεια βρίσκεται κάπου στη μέση. Απλά, άντε βρες ποια είναι η μέση στη μουσική των Tool. Εδώ δυσκολεύεσαι να καταλάβεις ποια είναι η αρχή και ποιο είναι το τέλος που δεν έρχεται ποτέ. Φήμες λένε ότι οπαδός των Tool είχε ξεχάσει πατημένο το repeat στο τελευταίο άλμπουμ και περιμένει ακόμα να τελειώσει.

   Όλες αυτές οι αναφορές των παραπάνω αγοριών στους Sabbath και τους Theater ως επιρροή, αλλά και “αντίπαλο” δέος, κρίνονται ως ακατάλληλες δια ενηλίκους πεπαλαιωμένους μουσικούς αρθρογράφους, που η μνήμη τους αρχίζει και βαδίζει τη δικιά της μέση ηλικία. Πού να το ήξερα ότι όταν έπεσε στα χέρια μου το “Lateralus” (2001) – ναι, είμαι μικρότερος από τους παππούδες από πάνω - αυτό που τότε μου φαινότανε σαν πιξελιασμένη και θορυβώδης ηχητική εικόνα των Pink Floyd, που είχαν ήδη κατασταλάξει μέσα μου, θα έφτανε να είναι οι τωρινοί Pink Floyd, όσον αφορά στις αντίστοιχες συγκριτικές προσπάθειες (σ.υ.υ.: σε οικτίρω).
 
spytool2016
   Είχα ακούσει το “Scenes From A Memory” (Dream Theater) και είχα αποκηρύξει οτιδήποτε έφερε μέσα του κάτι περισσότερο σκοτεινό και διαβολικό (όπως τα τύμπανα του Carey) από αυτό. Ναι, μέχρι εκεί άντεχε το μετεφηβικό μου, αθώο αυτί, που επί πολλά συναπτά έτη τραγούδαγε δυνατά στο διάλειμμα το “Hail And Kill” των Manowar. Αλλά το “Schism” ήταν, ρε παιδί μου, βάρβαρο, απάνθρωπο, παράξενο, ιδιαίτερο, ενδιαφέρον, σαγηνευτικό, ιδιαίτερο (δις), ιδιοφυΐες, λατρεμένο. Ναι, κάπως έτσι ήταν η πορεία μου απέναντι από τους Tool. Αυτά ήταν τα στάδια της εξέλιξης.
 
   Άρχισα να καταλαβαίνω ότι τα παράξενα μετρήματα δεν χρειάζεται να είναι αυτοσκοπός, αλλά μπορούν να είναι τρόπος έκφρασης. Λίγα χρόνια μετά γνώρισα και τους από πάνω τυμπανιστές και κατάλαβα ότι δεν χρειάζεται να κάνεις θυσίες στην πανσέληνο για να παίζεις και να αντιλαμβάνεσαι τέτοιες μουσικές. Όσον αφορά στους Sabbath, ναι, τους ακούς παντού στην δισκογραφία των Tool, όπως και σε χιλιάδες άλλες δισκογραφίες. Αλλά όταν η νότα του διαβόλου έκανε το “Black Sabbath” ανατριχιαστικό, έρχονται οι Tool να φιλτράρουν μία νότα, να την περάσουν μέσα από το distortion των 90’s και να παράγουν ένα προϊόν που παρόμοιό του υπήρξε. Αλλά όμοιο με αυτό… κανένα.
 
spytool2018
   Φίλοι μου Κώστα και Στέλιο, σταματήστε επιτέλους να μετράτε (σ.υ.υ.: δηλαδή να σταματήσουμε να αναπνέουμε), υπερεκτιμημένη αξία. Ελάτε στον κόσμο των τραγουδιστών που μπαίνουμε και βγαίνουμε όταν το “αισθανθούμε”. Αυτό έκανε ο Keenan και του πέσαν τα μαλλιά πριν μας πάρει τα μυαλά. Εκεί κρύβεται ο πυρήνας των Tool. Πολυρυθμικά παρέα με φωνητικά, που απλώνονται σε χώρο και χρόνο δεν είχαμε ζήσει σε τέτοιο επίπεδο και δεν είμαι σίγουρος ότι ζούμε ακόμα.
 
   Αυτή τη στιγμή που γράφεται η παρούσα πρόταση, παίζει στα αυτιά μου το “The Pot” και όσο το μπάσο riffάρει πάνω σε άλλα τέσσερα υποβόσκοντα riffs, κλαίω για τα χαμένα χρόνια μέχρι την συνειδητοποίηση ότι η πολυπλοκότητα αποτελεί κόλλημα κατανόησης μόνο όταν δεν έχει στόχο και υγιές περιβάλλον ανάπτυξης.

Δημούτρης
 
spytool2017
 

Άρθρα Μουσικής