Άρθρα Μουσικής

loogoo

Spάει vs Spάει: μία στήλη puta spάει - Queen + Paul Rodgers

 
Spάει vs Spάει: μία στήλη που τα spάει (δις)

   Ένα μήνυμα είναι πολλές φορές αρκετό. Ίσως και παραπάνω από αρκετό. Ο φίλος ή η φίλη «στην άλλη μεριά της γραμμής» έχει μια ιδέα. Εσύ παίρνεις αυτή την ιδέα και την κάνεις λύσσα. Ο τρίτος της παρέας έρχεται ως πεπεισμένος κανίβαλος και «εξαφανίζει» ό,τι έχει μείνει από το πτώμα. Κάτι σαν Carcass, πριν συνειδητοποιήσουν ότι μπορούν να παίξουν κι άλλα πράγματα πέρα από το θόρυβο που παρήγαγαν. Δανειστήκαμε ξεδιάντροπα τον τίτλο από το κόμικ, από το υπέροχο παιχνίδι στο Κομμοντοράκι – όσοι δεν είχαν πάρει Commodore και προτίμησαν Amstrad, να πάνε σε κάνα γιατρό – τον αλλάξαμε λίγο αυτό τον τίτλο, μπας και δεν μας προσέξουν… Μπα, να μας προσέξουν θέλαμε, μήπως και μας ζητήσουν να κάνουμε unboxing σε κάνα γλυκό του κουταλιού… Τον αλλάξαμε λίγο λοιπόν και κάθε φορά που θα βρισκόμαστε, θα μιλάμε για ένα θέμα, θα συγκρουόμαστε και καλά και θα προσπαθούμε να σας σπάμε τα νεύρα.
 
   Βασική αρχή της στήλης είναι η ακόλουθη. ΔΕΝ παίρνετε στα σοβαρά αυτά που γράφουμε. Σκοπός μας είναι να περάσουμε καλά και να σας ανεβάσουμε τη διάθεση. Ίσως να μας δείτε να θάβουμε τους Maiden (δεν θα γίνει ποτέ αυτό) ή να κακολογούμε τους Metallica (εννοείται πως θα γίνει αυτό), ίσως να μας δείτε να λασπολογούμε και να θίγουμε υπολήψεις μεγάλων «Ροκ δημοσιογράφων» και «μουσικοδιφών», σαν μια ψυχή, καλή της ώρα, εκεί στις ΗΠΑ. Η ουσία είναι πως ό,τι γράφουμε το ξεχνάμε. Θα προσπαθήσουμε να σας κάνουμε να σκάσει το χειλάκι σας για λίγη ώρα. Μόνο αυτό. Ελπίζουμε να σας αρέσει. Αν θέλετε να μας μηνύσετε, να μας το πείτε πρώτα, για να το προβάλουμε στα τσίρκο κοινωνικής δικτύωσης. Μπας και μας προσέξουν…
 
Στέλιος Παύλου, Δημήτρης Μπάρμπας, Κώστας Κούλης
 
prueen2016
   Πάντα ήθελα να τραγουδήσω στις Tρύπες, αλλά όταν εκείνη η μπάντα μεσουρανούσε ήμουν δώδεκα χρονών. Φίλε Στέλιο, εσύ ήσουν ήδη στα τριάντα σου και προσπαθούσες να μετρήσεις το “Ytse Jam” των Dream Theater (σ.υ.υ.: το τέταρτο επεισόδιο μάλλον θα είναι και το τελευταίο μας, αφού δεν βλέπω να μένει κανένας στο τέλος. Ούτε καν…).
 
   Τα από πάνω καμία σχέση δεν έχουν με τους Queen, αλλά μεγάλη σχέση έχουν με τη στήλη μας και τους γέροντες που την υπογράφουν. Σε ανάπτυξη τώρα του θέματός μας, δυσκολεύομαι να ανατρέξω σε οποιαδήποτε μνήμη συσχετιζόμενη με το προϊόν “Queen and Paul Rodgers”, που θα μπορούσε να είναι ο τίτλος της συνέχειας του “Bohemian Rhapsody” με πρωταγωνιστή το Hugh Grant με συρρικνωμένο ύψος και μία μεγέθυνση σεξουαλικότητας (Ναι, το διάβασα πάλι, ξέρω πως ακούγεται).
 
   Aν ανατρέξουμε στο σοφό Τζόι Τριμπιάνι (σ.υ.υ.: Τζόι; Ντου δέι νόου γουί νόου δέι νόου γουί νόου; Τζόι;), τότε είναι σαφές ότι το σύνολο των επιμέρους στοιχείων ενός προϊόντος ισούται με το άθροισμα της ποιότητας αυτών των στοιχείων. Αν σας δυσκολέψει αυτή η πρόταση, τότε ανατρέξτε στη φράση ”Μαρμελάδα καλή, κρέας καλό, ΚΑΛΟ”! Και κάπως έτσι ερχόμαστε σε μία εξαίρεση του φαινομενικά απαράβατου κανόνα. Ο άμεμπτος Paul Rodgers, με μία χροιά που έχει χαρακτηρίσει μία ολόκληρη μουσική σκηνή, κλήθηκε να παίξει το ρόλο που ο Rami Malek έφερε εις πέρας χωρίς να τραγουδήσει ούτε μία νότα.
 
   Δεν έχει κανένα νόημα, φίλε Στέλιο, να αναπτύξουμε για άλλη μία φορά το μεγαλείο και τη μοναδικότητα του Freddie. Μίμοι υπήρξαν πολλοί, Μιμή όμως μία. Συγγνώμη, αλλά είμαι και παιδί της αλλαγής (σ.υ.υ.: ευτυχώς, γιατί για μια στιγμή νόμισα ότι μιλούσες για τη Ντενίση). Αλλά όχι μιας τόσο μεγάλης αλλαγής, όπως είναι η φωνή του Ρότζερς στους Queen. Εντάξει, μας έμεινε άλλο ένα κακό εξώφυλλο στην ιστορία της μουσικής και μερικές καλές live εκτελέσεις σε τραγούδια των Bad Company. Από το ίδιο το άλμπουμ μου έμεινε ένα όμορφο 7” picture disc, που πρόλαβα να υιοθετήσω τότε.
 
prueen2017
 
   Και εδώ έρχεται η μεγάλη μου ένσταση στον από πάνω, που ελπίζω να μην τον πάρει από κάτω. Adam-Αδάμ, στα εβραϊκά ------- (δεν έχω τέτοια γραμματοσειρά, γιατί είναι και παράξενες εποχές). Ο πρώτος άνθρωπος, σύμφωνα με τις αβρααμικές θρησκείες. Εκείνος που υπέκυψε στην Εύα, που είχε υποκύψει στο φίδι, που υπόκειται έτσι κι αλλιώς γιατί σέρνεται. Όπου Αδάμ, βάλε Adam Lambert, όπου Εύα, βάλε Queen και όπου φίδι βάλε τα φαγωμένα καλώδια της κιθάρας του May που κάνουν “φςςςςς”.
 
   Αν είναι να έχω ενεργούς Queen, τότε θέλω να τους έχω με το Lambert. Αν ζούσε ο Φρέντι θα τον λάτρευε σίγουρα, όπως τον λατρεύουν και όλοι οι υπόλοιποι (για τον John Deacon ακόμα ελπίζουμε σε νέα σεζόν του “Πάμε Πακέτο”). Ο Dr. Brian είναι ένα σχολιαρόπαιδο, που ενθουσιάζεται με το όργανο του (ναι, το διάβασα, πονηρούλη), που όπως αποδείχτηκε, αυτός του ο ενθουσιασμός τον κρατά ζωντανό και μουσικά και σωματικά και ψυχικά. Αν έπρεπε αυτό τον ενθουσιασμό να τον μεταφράσει ο Paul Rodgers, “It's All right now”. Αν αυτός ο ενθουσιασμός μεταφράζεται από τη δικιά του φωνή, πάλι έχει καλώς. Αν πάλι μεταφράζεται μέσω του Adam Lambert, τότε ο δικός μου ενθουσιασμός δεν μεταφράζεται με λόγια... Κώστα, “stop me now” .
 
Δημούτρης
 
   Οι 50 Αποχρώσεις του Γκρι… το βιβλίο και μετέπειτα η ταινία, που έφεραν την επανάσταση στις κρεβατοκάμαρες των απλών νοικοκυρών και απομυθοποίησαν πολλά ερωτικά παιχνίδια, που ίσως άλλοτε να φαίνονταν ταμπού για κάποιους, ίσως και απαγορευμένα, απλησίαστα…

   Με την έλευση όμως του παραπάνω βιβλίου, το απλό σεξ πλέον έγινε βαρετό για τον καθημερινό άνθρωπο, ο οποίος έψαχνε καιρό να ξεφύγει από τη ρουτίνα και την επανάληψη, κάνοντας κάθε άντρα να ονειρεύεται ότι είναι ο Christian Grey, κάθε κορίτσι να θέλει να γίνει η Anastasia Steele και να σαγηνεύσει αυτόν τον απλησίαστο άντρα, να τον κάνει να την ερωτευτεί, να τον κάνει να νιώσει κάτι πέρα από το σαρκικό πόθο που δημιουργούν δύο άτομα αντιθέτου (ή και του ιδίου) φύλου, όταν σμίξουν οι ανάσες τους.
 
 
   Τα παραπάνω είναι εντελώς άσχετα με τους Queen φυσικά (σ.υ.υ.: σε κάποιο παράλληλο σύμπαν το κεφάλι του Τζόι έχει ήδη εκραγεί). Οι Queen είναι αγαπημένη μπάντα, από εκείνες που ακούω καθημερινά, σημάδεψαν πολλές στιγμές της ανιαρής (τότε) ζωής ενός σχολιαρόπαιδου γεμάτου ακμή, ακόμα και όταν έβγαζαν τραγούδια τύπου «Γιατί ρε παιδιά, πώς σας ήρθε αυτό»; (βλ. Khashoggi’s Ship… αλήθεια, γιατί;).

   Όταν στις 24 Νοεμβρίου του 1991 ήρθε ο μυστακοφόρος πατήρ μου, μια μέρα αφού ανακοίνωσε ο Mercury ότι πάσχει από τη νόσο του AIDS και μου είπε ότι ο Mercury πέθανε, πραγματικά έβαλα τα κλάματα. Από τις φορές που έχω πραγματικά κλάψει για μουσικό, χωρίς να τον ξέρω… Πού να ‘ξερα ο έρμος ότι θα ακολουθούσαν κι άλλες φορές που θα έκλαιγα για αυτή τη μπάντα!

   Ας πάρουμε τα γεγονότα με τη σειρά. Ο Mercury, έχων σχεδόν τέσσερις οκτάβες φωνή, σκηνική παρουσία από άλλο πλανήτη και ένα χαρακτήρα πιο extravagant κι από τραγουδιστή σε poser metal μπάντα των 80’s, ήταν , που δύσκολα αντικαθίσταται. Επίσης, η μπάντα ήταν μαζί τόσα χρόνια, έχοντας φτιάξει συγκεκριμένο ήχο και χροιά και ύφος, το οποίο οφειλόταν κατά μεγάλο ποσοστό στον τραγουδιστή. Κι έπειτα ο τραγουδιστής αυτός πεθαίνει… Και κάνεις το αφιέρωμα σε εκείνον και φέρνεις καλεσμένους... Νταξ, δε λέω, πολύ καλό και απέδωσαν τα κομμάτια όσο καλύτερα μπορούσαν. Και σου έρχεται η φαεινή ιδέα… να κάνεις το George Michael τραγουδιστή σου… ευτυχώς ποτέ δεν έγινε αυτό, η ιδέα πέρασε γρηγορότερα κι από κόψιμο μετά από τυρόπιτα με Milko (σ.υ.υ.: δεν το έχω πάθει ποτέ, ούτε καν με Milko φράουλα, κατά συνέπεια, δεν σε αντιλαμβάνομαι)! Δηλαδή ήμαρτον… σαν να θες να συνεχίσεις τις Τρύπες βάζοντας στη φωνή το Στόκα ή το Δημήτρη Μπάρμπα (σ.υ.υ.: Άι σέκοντ δε μόσιον 4 Διμίτρις)! Έλεος και για τους δυο δηλαδή! Αλλά το θέμα είχε συνέχεια… και νομίζω ο John Deacon είδε το μέλλον και την έκανε με ελαφρά!
 
   Η ιδέα: πάρε ένα γνωστό ροκ τραγουδιστή, με φωνάρα (αντικειμενικά) και ας δούμε τι κάνουμε. Και εγένετο Queen & Paul Rodgers. Οι Queen όμως ήταν μόνο οι δύο, May και Taylor και αν και αξιοπρεπής προσπάθεια, που ακούγεται ευχάριστα (ΠΟΛΥ πιο ευχάριστα από τον Adam Lambert, αλλά περισσότερα για αυτόν μετά), μοιάζει λίγο με «Βρήκαμε παπά, να θάψουμε πέντ’ έξι». ΟΚ, βγάζεις ένα album, ΟΚ, κάνεις και μερικές συναυλίες να το προωθήσεις… αλλά όταν αρχίζεις να αρμέγεις το γελάδι μέχρι που πλέον δε βγάζει γάλα, αλλά αέρα, σαν βρύση που μόλις κόπηκε το νερό, ε… μπάστα (γειά σου Αναστασία!) μεγάλε! Κράτα και ένα χαρακτήρα, ένα όνομα! Από το ‘05 έως το ‘09 που το έληξαν (ευτυχώς, παναΐα μ’ Σουμελά), πόσο πια να αναμασάς την ίδια καραμέλα;
 
prueen2019
 
   Κάποια στιγμή έγινε ένα από τα πολλά Americal Idol (όσο κι αν έχω συνεργαστεί με αρκετούς από reality talent shows, το concept δεν το παλεύω) και βγήκε ο Adam ο Lambert… και έσκασε άλλη μια φαεινή ιδέα, να αρμέξουμε άλλη αγελάδα. ΓΟΥΑΤ ΔΕ ΦΑΚ ΡΕ; Όσο και καλή να είναι η φωνή, άστο το wahμημένο όσο είσαι ψηλά, τι το τραβάς και το τραβάς όσο δεν πάει; Αν ο Mercury ήταν μια καλογυαλισμένη κόκκινη LaFerrari, ο Lambert είναι, στην καλύτερη, ένα πολυτελές Lexus sedan. Και τα δυο θα σε πάνε εκεί που θες, αλλά άλλη αίσθηση η LaFerrari!
 
   Θα μου πεις, αν δεν ξέρεις τι άλλο να κάνεις εκτός από μουσική, δε θες να τα παρατήσεις, δεκτό. Αλλά ρε Brian, έχεις τόοοοοσα άλλα μουσικά να κάνεις, τι το τραβάς από τα μαλλιά (που αντικειμενικά, το ζηλεύω που έχει ακόμα όλη την αφάνα); Άστο όσο είσαι ψηλά, άσε και τον κακομοίρη τον Taylor να ηρεμήσει και ΜΗ, σε παρακαλώ ΜΗ, σε πιάνουν ιδέες για Marc Martel, όσο ίδιος κι αν ακούγεται!
 
S-τέλειος

   Στο “Smoke On The Water” στο Rock Aid Armenia (αρχή εξαπίνης το λες, παραλήρημα εν τη γενέσει του το λες, τι σκατά κουβαλάει στο κεφάλι του ο γέρος το λες), τύμπανα παίζει ο Roger Taylor. Ναι, στο τραγούδι εκείνο αναφέρομαι, στο οποίο τραγούδησαν πρώτο και δεύτερο κουπλεδορεφρέν οι Gillan και Dickinson, ως άλλος πατέρας και γιος… Και μετά ήλθε εκείνος ο τύπος, ο “It’s alright now”, o Paul Rodgers και του έσκισε τη μάνα ανάποδα! Τέτοια άνεση, τέτοια τσαχπινιά, τέτοια πρωτοτυπία σε κομμάτι που έχει χιλιοτραγουδηθεί… Ήταν απλά εκπληκτικός! Και φυσικά «ανταμείφθηκε» με το να ΜΗΝ υπάρχει το δικό του session στο άλμπουμ, όταν εκείνο κυκλοφόρησε ήτοι radio mix sucks κ.ο.κ. Υπάρχει μόνο στο single και – εννοείται – στο video. Παρεμπιπτόντως, το παίξιμο του Taylor, ιδίως η επική εισαγωγή, είναι ιδιοφυές και ελπίζω να είναι δική του ιδέα και όχι του Jon Dee.

   Roger Taylor και Paul Rodgers και Brian May. Μαζί. Στο ίδιο κομμάτι. Κάπου εκεί βγαίνει η ιδέα. Σαν κάλτσα από το πλυντήριο. Πέφτει δηλαδή στο πάτωμα πριν τη μαζέψεις και σκέφτεσαι αν πρέπει να την ξαναπλύνεις ή «Εντάξει, μωρέ… Και τι έπαθε δηλαδή» και πας να την απλώσεις με τα υπόλοιπα.
 

   Ο John Deacon είχε δηλώσει, μετά το χαμό του Freddie Mercury, πως «Αυτό ήταν». Όσον αφορούσε τον ίδιο, η μπάντα δεν μπορούσε να συνεχίσει. Όχι με άλλον τραγουδιστή. Το 1997 σταμάτησε να ασχολείται με τη μουσική ενεργά. Δεν ήταν καν παρών στην ένταξη των Queen στο Rock and Roll Hall of fame. Επειδή το Hall of fame είναι στην ουσία μια βλακεία και μισή και προκαλεί θυμηδία σε κάθε άνθρωπο που κάνει κέφι τη μουσική και δαπανά χρήματα για να αγοράσει δίσκους, ίσως να μην τον αδικήσουμε για εκείνη την απόφασή του, αν και σε τέτοιες περιπτώσεις… Ξέρω γω, μωρέ… Να μην μοιράζεσαι με τους συμπαίχτες σου κάτι; Μετά την εμφάνιση στο Παρίσι είπε να σταματήσει. Οι άλλοι δυο πάλι… Συνέχισαν. Και συνέχισαν σαν Queen. Θα μου πεις, το είχαν ανάγκη; Θα μου πεις, χρειαζόταν να κάνουν κάτι τέτοιο; Αν έβγαιναν να παίξουν σαν May, Taylor & Rodgers και έβαζαν μια ταμπέλα τύπου “On Queen songs”, πάλι δεν θα γέμιζαν τα γήπεδα;

   Το έχω γράψει και το έχω ξαναγράψει κατά καιρούς ότι η μουσική είναι για μένα η κορυφαία μορφή ψυχαγωγίας. Το πώς εμφανίζεται και πώς προμοτάρεται είναι ένα άλλο θέμα. Όταν έχεις να κάνεις με καλλιτέχνες και συγκροτήματα τεράστιου βεληνεκούς, που έχουν βγάλει ένα σκασμό λεφτά από τη μουσική και που έχουν κάνει πολύ πλούσιους ανθρώπους που είναι μεν στη μουσική βιομηχανία, αλλά ΔΕΝ ΕΧΟΥΝ ΙΔΕΑ ΑΠΟ ΜΟΥΣΙΚΗ, τότε όλα είναι υπό συζήτηση, μόνο και μόνο για να ανακαλύψουμε ότι τα πολλά λόγια είναι φτώχεια. Βάλε το δίσκο να παίζει και έλα να πούμε κάνα δυο κουβέντες. Έλα να διαφωνήσουμε. Έλα να ενταθούμε. Δεν είναι κακό. Ούτε να το βαφτίζεις Queen + Paul Rodgers είναι κακό. Είναι – απλά – λίγο. Είναι κάτι άλλο. Και με τον Adam Lambert καλά ήταν, αν εξαιρέσεις τα καρακίτς κοστούμια του τραγουδιστή, αλλά εδώ οι Maiden φορούσαν κολάν με κάθετες ρίγες και μπλουζάκια με οριζόντιες και θα μιλήσουμε για κιτς, επειδή ο άλλος πήγε κι έβαλε εκείνα τα σαπουνοπερέ; Εδώ ο May ντύθηκε σαν τον Eddie στο “Somewhere In Time”…

   Σαν φίλος της μουσικής έχω πάψει να ενοχλούμαι. Απλά το διασκεδάζω και μένω ή προσπερνώ. Ίσως το να εμφανίζονται οι Queen σαν Queen χωρίς το Mercury είναι σαν να παίζει η E Street Band χωρίς τον Αφεντικό. Σχολιασμοί μπορούν να γίνουν άπειροι, από κει και πέρα όμως, ό,τι γίνεται αφορά αυτούς που το κάνουν, με τους οπαδούς και τους ακροατές γενικά να αποφασίζουν μέσω του πορτοφολιού τους. Είναι περίεργο το πώς αντιλαμβανόμαστε εμείς οι άνθρωποι τη ματαιοδοξία. Κάποιοι παίζουν ημίγυμνοι στα χιόνια, με θερμοκρασία κάτω από το μηδέν και μετά παραπονιούνται για την ποιότητα των επικύψεών τους. Κάποιοι πάνε να βγάλουν δίσκο και τους παίρνει δεκαπέντε χρόνια. Κάποιοι πάλι βγάζουν ό,τι χειρότερο θα μπορούσαν, ενώ άνετα θα έκαναν κάτι της προκοπής (ναι, LULU, σε σένα αναφέρομαι. Θα φας ξεχωριστό επεισόδιο εσύ).
 

   Μεταξύ μας πάντα*, θα προτιμούσα να απέφευγαν να χρησιμοποιήσουν το όνομα Queen + kapoios allos. Θα προτιμούσα να έβαζαν τα ονόματά τους. Πόσα διαφυγόντα κέρδη πια να είχαν εξαιτίας της παράληψης του ονόματος Queen; Τέτοιοι τεράστιοι καλλιτέχνες, ακόμα κι αν έβγαιναν να παίξουν σαν The Entire Population Of Hackney, πάλι θ… Τι πράγμα; Έχουν βγει και έχουν παίξει άλλοι με αυτό το όνομα; Έλα!

Κούστας
 
*Ο Κούστας πάσχει από σύνδρομο «ΜεΤαξί μας» και δεν προβλέπεται να αναρρώσει πριν επανέλθει η κανονικότητα στα λεωφορεία. Είναι πιο κοντός από το S-Τέλειος και το Δημούτρης, ρουφιέται όταν το φωτογραφίζουν, παρακαλάει πάντα να του κόβουν το εισιτήριο συναυλίας «λίγο στην ακρούλα», νομίζει ότι και ο Blaze κρύβει ένα Paul κάπου στο όνομά του κι αγόραζε και ξαναγόραζε το “Queen Of The Reich” της 206 Records, γιατί βλακωδώς δεν καταλάβαινε τη διαφορά της έκδοσης BMI από την ASCAP. Και κάτσε καλά εσύ, βρε! Το "Khashoggi's Ship" είναι έπος! 
 

Άρθρα Μουσικής