Άρθρα Μουσικής

loogoo

Ottmar Liebert

ottmarliebertbanner

   Θα ξεκινήσω διηγούμενος μία σύντομη και πανέμορφη ιστορία. Χρόνια την έχω στο μυαλό μου και ακόμη περισσότερα θέλω να τη γράψω και να τη μοιραστώ με το αναγνωστικό κοινό, απλά περίμενα την κατάλληλη ευκαιρία. Θα μπορούσε να ήταν μία μοντέρνα έκδοση της Σταχτοπούτας, κι όμως δεν είναι. Σε μία εποχή, που οι όροι «τέχνη» και «καλλιτέχνης» αποτελούν είδος προς εξαφάνιση, έχει ενδιαφέρον να διαβάσει κανείς τις παρακάτω γραμμές. Σε χρόνια, που ακόμη κι ο πιο άσημος μουσικός απαιτεί χρήματα προκειμένου να πιάσει την κιθάρα στα χέρια του και να δώσει χαρά στον κόσμο, είναι σημαντικό να πληροφορηθούν άπαντες για την ύπαρξη κάποιου. Αυτό το πρόσωπο πολεμήθηκε όσο λίγα από τα πρώτα του, δειλά ακόμη βήματα. Πολεμήθηκε γιατί τόλμησε κάτι πρωτοποριακό και επαναστατικό. Τόλμησε να δημιουργήσει ένα νέο ύφος μουσικής, βασιζόμενο όμως στην παράδοση και σίγουρα τιμώντας την. Όλοι είναι συνηθισμένοι στην ανακύκλωση ιδεών και θεμάτων. Ουδείς προχωράει μπροστά. Ουδείς τολμεί να πορευτεί πρώτος και να ανοίξει το δρόμο. Οι άνθρωποι, χαμένοι στο μαύρο πέπλο της καθημερινότητας, μαστουρωμένοι από το υπερβολικό άγχος και το ατελείωτο κυνήγι χρήματος, δείχνουν ανήμποροι να δημιουργήσουν τις προϋποθέσεις προκειμένου να διευκολύνουν, να ομορφαίνουν την ίδια τους τη ζωή και πάνω απ' όλα να βοηθήσουν τους συνανθρώπους τους που το έχουν ανάγκη.
 
ottmar-liebert   Ο συγκεκριμένος μουσικός - παραγωγός, ζωγράφος, φωτογράφος, μάγειρας, διαλογιστής - επηρέασε τη metal, τη rock, την pop, την jazz και ethnic σκηνή. Ο ίδιος αχρήστεψε κάθε έννοια των όρων „new age" και „world music". Ξεκίνησε από το μηδέν, μελέτησε, διδάχτηκε, δούλεψε, εμπνεύστηκε, συνέθεσε και την κατάληλη στιγμή έπαιξε μαγευτική μουσική, ανεβαίνοντας αργά αλλά σταθερά τα σκαλιά της επιτυχίας. Έγραψε μουσική για παιδιά και ενήλικες. Έγραψε ολόκληρα τραγούδια, ηχογράφησε τους ήχους της φύσης, πειραματίστηκε με διάφορα όργανα (παραδοσιακά και μη) και προσπάθησε να απελευθερωθεί από τα δεσμά των δισκογραφικών εταιρειών, των συμφερόντων και όλων των «ιών», οι οποίοι σκοτώνουν την υγιή και πηγαία έμπνευση. Εμπνεύστηκε από τον έρωτα, τα Χριστούγεννα, τα πανέμορφα τοπία της αμερικανικής ηπείρου και των ερήμων της Μέσης Ανατολής, πάντρεψε τις αθάνατες μελωδίες του Τσαϊκόφσκι με τον μοναδικό ήχο της κιθάρας και πρόσφερε απλόχερα χαρά, χαμόγελο, ικανοποίηση και κυρίως υπέροχη μουσική. Προσέφερε τα έργα του δωρεάν σε νοσοκομεία και κλινικές, έχτισε τη δική του «φωλιά» δίπλα στο σπίτι του και συνδύασε τη μουσική με το καλό φαγητό. Απόλαυση χωρίς όρια. Ταξίδια σε όλα τα μήκη και πλάτη της γης, από τις βουνοκορφές των Ιμαλαϊων μέχρι τη Σιβηρία και τις Άνδεις, από την κοσμοπολίτικη Ρώμη μέχρι την ηλιόλουστη Σικελία, του προσέφεραν ανεκτίμητες εμπειρίες και γνώσεις.
otliebert4

   Γεννημένος στην Κολωνία της Γερμανίας, από Γερμανοκινέζο πατέρα και Ουγγαρέζα μητέρα, μυήθηκε από μικρός στον φανταστικό και πολύχρωμο κόσμο της τέχνης, πηγαίνοντας σε σχολείο καλών τεχνών. Κιθάρα έπιασε για πρώτη φορά στα χέρια του στα 11 του χρόνια και στη συνέχεια πήρε κλασσικά μαθήματα. Δεν άργησε να εξελιχθεί στον καλύτερο μουσικό του σχολείου του, αν και η τεχνική ουδέποτε έπαιξε σημαντικό ρόλο για τον ίδιο. Η κλασσική κατεύθυνση που ακολούθησε στα πρώτα του βήματα δικαιολογείται απολύτως από τη γερμανική του καταγωγή. Αυτό συνέβη ωστόσο εώς ότου άκουσε, ανακάλυψε και αγάπησε το rock. Ήρθε σε επαφή με ονόματα όπως οι LED ZEPPELIN του Jimmy Page, ο Carlos Santana των πρώτων του ημερών και ο Jimi Hendrix φυσικά. Ανήσυχο πνεύμα και χαρακτήρας, επιζητούσε περισσότερα και καινούργια πράγματα συνεχώς, νέες προκλήσεις και νέους καλλιτέχνες, οπότε δεν άργησε να γνωρίσει τη μουσική του John McLaughlin, του μεγάλου Miles Davis (μερικά χρόνια αργότερα, θα ανοίξει κιόλας συναυλία του στο San Fransisco) και του Paco DeLucia.
 
   Στα 18 του αποφάσισε να εγκαταλείψει τη Γερμανία. Κάνοντας autostop ταξίδεψε μέχρι το Παρίσι, όπου διέμεινε για μικρό χρονικό διάστημα. Στη συνέχεια, έφτασε με τρένο μέχρι τη ρωσική πρωτεύουσα, τη Μόσχα, κι από εκεί πορεύτηκε προς διάφορες ασιατικές χώρες. Κατέληξε το 1979 στη Βοστώνη, όπου και εγκαταστήθηκε για τα επόμενα 6-7 χρόνια. Τα πρωινά δούλευε ως τραπεζικός υπάλληλος, ταχυδρόμος ή έπλενε πιάτα σε εστιατόρια, ενώ τα βράδια έπαιζε μουσική σε rock clubs. Αδιαφορούσε για τα κοινά, αρνούμενος κάθε είδους «φυσιολογικής» ζωής και επέλεξε να ακολουθήσει το μοναχικό και μακρύ δρόμο των μουσικών.
 
otliebert6   Το 1986 αποφάσισε βοηθώντας έναν φίλο του, ο οποίος μετακόμιζε δυτικά, να αναζητήσει την τύχη του στο Los Angeles. Έκανε ένα διάλειμμα στη Santa Fe - η πόλη προορισμού του κολλητού του - και ξεκουράστηκε εκεί για κάτι περισσότερο από 2 εβδομάδες. Αυτό ήταν! Ποτέ δεν εγκατέλειψε την Santa Fe! Η αρμονική συνύπαρξη διαφορετικών μεταξύ τους πολιτισμών - ευρωπαϊκός, ινδιάνικος, αμερικάνικος, μεξικάνικος - τον ενθουσίασε, ενώ η συγκεκριμένη πόλη προσέφερε πρόσφορο έδαφος για τις μουσικές και υπαρξιακές του αναζητήσεις. Έπιασε δουλειά σε ένα cajun style restaurant παίζοντας μουσική για 20$ και ένα γεύμα κάθε μέρα. Αυτά αρκούσαν για τον ίδιο, από τη στιγμή που είχε βρει τον επίγειό του παράδεισο. Γαλήνεψε, ηρέμησε, εμπνεύστηκε, δημιούργησε! Γνωρίζε πως δεν παίζει μουσική μονάχα για τον ίδιο αλλά και για τον κόσμο, τους απλούς ανθρώπους που απλά περνάνε και τον ακούνε να γρατζουνάει την κιθάρα του αργά, μελωδικά μα τόσο σαγηνευτικά. Δεν έθεσε όρια στη φαντασία και το παίξιμο του, στη μουσική και τις συνθέσεις του. Άφησε την ψυχή του ελεύθερη να πορευτεί και να του δείξει την κατεύθυνση.
 
otliebert1   Στις αρχές του 1989 μπήκε επιτέλους στο στούντιο, μαζί με μια παρέα φίλων και έγραψε το πρώτο του demo CD. Στην ουσία όλα συνέβησαν εντελώς τυχαία και απροσδόκητα. Ένας τοπικός καλλιτέχνης, ζωγράφος, ο Frank Howell, επιθυμούσε να προσφέρει ένα μοναδικό δώρο στον κάθε επισκέπτη της ετήσιας έκθεσης πινάκων του. Ακούγοντας τυχαία τη μουσική του νεαρού και άγνωστου κιθαρίστα μαγεύτηκε και του πρότεινε να ηχογραφήσει τις ιδέες του. Ο Frank Howell θα πλήρωνε για τα πάντα, θα έκοβε μονάχα 1000 κόπιες σε CD για τις δικές του άναγκες και ο νεαρός απλά θα κρατούσε τα αποκλειστικά δικαιώματα τόσο των κομματιών του όσο και των ηχογραφήσεων από εκεί και πέρα. Το CD έλαβε τον τίτλο „Marita : Shadows and storms" και δεν άργησε με την διασημότερη μέθοδο όλων των εποχών - χέρι με χέρι - να φτάσει δυτικότερα, μέχρι το Los Angeles, το San Francisco, να πέσει στα κατάληλα χέρια και να αρχίσει να παίζει ασταμάτητα στους ραδιοφωνικούς σταθμούς. Όλα είναι ορισμένες φορές τόσο απλά και εύκολα.

otliebert5   Οι A&R των δισκογραφικών εταιρειών δεν υπήρχε περίπτωση να μην παρατηρούσαν τον ντόρο που είχε ήδη δημιουργηθεί και να άφηναν μία τέτοια ευκαιρία να περάσει ανεκμετάλλευτη. Το πρώτο του κιόλας άλμπουμ έμελε να γίνει ο πρώτος instrumental δίσκος σε πωλήσεις όλων των εποχών. Άγγιξε κυριολεκτικά απίστευτα νούμερα (2 φορές πλατινένιο στις ΗΠΑ, 10 φορές πλατινένιο στην Λατινική Αμερική, πλατινένιο σε Αυστραλία και Νέα Ζηλανδία, χρυσό σε Καναδά και Μεξικό). Μπορεί οι pure-ίστες να μην έκρυψαν τον σκεπτικισμό τους, το ευρύ κοινό όμως αγκάλιασε με αγάπη και πάθος τη δουλειά του νεαρού καλλιτέχνη. Το άλμπουμ συνεχίζει να πουλάει μέχρι τις ημέρες μας και καθιέρωσε ένα ολόκληρο νέο είδος μουσικής. Συνδυάζοντας την ένταση του flamenco με την τεχνοτροπία της jazz, το πάθος του rock και τις όμορφες μελωδίες της pop με bossa nova και rumba, παρουσίασε ένα εξολοκλήρου νέο ύφος μουσικής. Ένα αμάγαλμα διαφορετικών μεταξύ τους ήχων.  

otliebert3   Η συνέχεια υπήρξε εξίσου επιτυχημένη, ενώ το συμβόλαιο με την Sony Records του άνοιξε τις πόρτες για μεγαλύτερα και σπουδαιότερα πράγματα. Η μπάντα του από trio μεταλάχτηκε κι έγινε sextet, ενώ κατά περιόδους απέκτησε ακόμη κι εννέα μέλη (Luna Negra XL). Τρομεροί δίσκοι ακολούθησαν, συνεργασίες με μεγάλα ονόματα όπως οι Diana Ross, Kenny Loggins, Celine Dion, Leda Battisti, αλλά και περιοδείες σε ολόκληρο τον κόσμο. Αποκορύφωμα στην καριέρα του θεωρείται το „Leaning into the night/Inclinado en la noche" του 1997. Δοκιμάζοντας κάτι πρωτόγνωρο για τον ίδιο, συγκεντρώθηκε απλά και μόνο στη σύνθεση ρομαντικής μουσικής, έγινε περισσότερο προσωπικός, συνεργάστηκε με ορχήστρα και το τελικό αποτέλεσμα μονάχα ως εκστασιακό μπορεί να περιγραφεί. Αυτός ήταν ο πραγματικός του εαυτός. Απέδειξε στους πάντες ότι δεν ήταν απλά ένας καλός μουσικός, δεν ήταν απλά και μόνο ένας καλός κιθαρίστας, αλλά κάτι περισσότερο. Ήταν καλλιτέχνης! Ήταν άνθρωπος! Το μουσικό του μεγαλείο δεν γνωρίζει σύνορα και περιορισμούς. Οι μελωδίες των Ravel και Puccini έλαβαν νέο νόημα και χρώμα παιγμένες από την κιθάρα του και υπό το βλέμα και την καθοδήγηση του Oscar Castro-Neves. Η συμβολή του τελευταίου ήταν μάλιστα τεράστια. Ύστερα από μία δεκαετία κοινής πορείας, το „Little wing" αποτέλεσε την τελευταία του δουλειά υπό την καθοδήγηση της Sony Records. Επιθυμούσε να γυρίσει εκεί απ' όπου ξεκίνησε. Η ζωή ενός καλλιτέχνη είναι κατά βάση μοναχική και ο δρόμος πάντα ανηφορικός.

   Σήμερα ηχογραφεί μουσική στο στούντιό του και μέσα σε λίγες μόνο ώρες την προσφέρει στους φίλους του στο internet. Συνομιλεί μαζί τους, κρατάει online ημερολόγιο τα τελευταία 15 χρόνια, αναλύει τις μουσικές του ιδέες και σκέψεις, δέχεται προτάσεις, αφήνει τις συνθέσεις του «ελεύθερες» προς εκμετάλλευση από άλλους καλλιτέχνες, δεν χρησιμοποιεί τα απαράδεκτα copy control προγράμματα στα CDs που τυπώνει, αρκείται σε αυτά που ήδη έχει και συνεχίζει να γράφει εξαίσια μουσική. Επηρεάζει και επηρεάζεται. Ο Ottmar Liebert δεν είναι μονάχα μουσικός. Είναι καλλιτέχνης!

Μίλτος Λυμπιτσούνης

Άρθρα Μουσικής