Άρθρα Μουσικής

loogoo

Οι Jane Doe μας ξεναγούν στο ‘The Enormous Head Of King Splendid’

 JD
 
   Πάει καιρός από την πρώτη φορά που αναφέρθηκαν οι Jane Doe στο Noizy.gr. Το δεύτερο άλμπουμ τους με τίτλο ‘The Enormous Head Of King Splendid’ βρίσκεται από σήμερα στα ράφια των δισκοπωλείων και κατ’ επέκταση τα ράφια όσων αγαπούν την καλή μουσική και στηρίζουν τις προσπάθειες των τοπικών «ηρώων». Μετά κόπων και βασάνων, στη σύγχρονη αυτή εποχή που οι ακροατές μπορούν να βρουν σχεδόν τα πάντα στο διαδίκτυο και αρκετοί καλλιτέχνες δυσκολεύονται να βρουν σπίτι για τις δουλειές τους, η εταιρεία ‘Puzzlemusik’ προσφέρει στους Θεσσαλονικείς μουσικούς αυτό έψαχναν: μία φιλόξενη στέγη για τη δημιουργικότητά τους.
 
   Ξανακούω το δίσκο, λίγους μήνες μετά την πρώτη φορά, και εξακολουθούν να μου μένουν οι τόσο χαρακτηριστικοί στίχοι και η ενδιαφέρουσα μουσική επένδυση σ’ αυτούς. Θα ακούσετε πολλά στο ‘The Enormous Head Of King Splendid’, μπορείτε να διαβάσετε για μερικά απ’ αυτά στην παρουσίαση του δίσκου που ήδη υπάρχει. Πλέον όμως έχει έρθει η σειρά των Jane Doe να μας παρουσιάσουν τη δουλειά τους και να μας ξεναγήσουν μέσα σε λίγες γραμμές σε κάθε τραγούδι τους. Για δείτε τι λένε:

   Who Watches The Watchmen: Η κραυγή του Allan Moore, η κραυγή ενός ολόκληρου κόσμου που ακόμα ψάχνει την ελευθερία που θα του επιτρέψουν οι άλλοι. Όχι εκείνη που θα αποκτήσει μονάχος του.
 
   All The Poets Are Dead: Κάθε μέρα δολοφονούνται αγέννητοι ποιητές. Τα ευρύχωρα γραφεία, οι μικρές εξουσίες, ο αγώνας για επιβίωση, για ένα πακέτο τσιγάρα, για ένα καινούργιο αυτοκίνητο, δεκάωρες βάρδιες, ντελιβεράδες σε αγώνες δρόμου και μετά πρώτο στασίδι σε κάποιο γήπεδο. Αυτό το σύστημα πλάθει εργάτες και σκοτώνει ποιητές κάνοντας το να φανεί σαν ατύχημα.
 
   Small Talk With The Devil: Εκείνες τις μικρές ώρες που η λέξη «ύπνος» δεν υπάρχει στα λεξικά, που απουσιάζουν οι άγγελοι και στον μόνο που μπορείς να εξομολογηθείς είναι ένας κύριος που σου μοιάζει πολύ, που ήταν πάντοτε παρίας, που ζώστηκε τις αμαρτίες του κόσμου αυτοσχέδια βόμβα και ψάχνει τέμενος για να εκραγεί. Αυτό που θα καταλάβει στο τέλος είναι πως και πάλι ξεγελάστηκε… Το δικό του ναό μετατρέπει σε ερείπια. Ξανά και ξανά.
 
   Flesh Police: Όλοι έχουμε μέσα μας έναν αστυνόμο. Που λέει τα «μη», τα «απαγορεύεται», τα «δεν». Έναν αστυνόμο που τον θρέφει η οικογένεια σαν μυστικό παιδί, που τον κανακεύουν οι δάσκαλοι, που τον χτυπάνε φιλικά στην πλάτη οι φλεγόμενοι κήρυκες των παραδόσεων, των αξιών και όλων εκείνων που σε υποχρεώνουν να μισείς το σώμα σου και όλες τις σκέψεις που κάποιοι βάφτισαν βρώμικες γιατί η άλλη λέξη ήταν «Ελευθερία».
 
   My Closest Enemies: Τα συγκαταβατικά χαμόγελα, τα μειδιάματα όλο υποσχέσεις, τα επιφωνήματα της αρένας. Παντού φίλοι, όλο φίλοι, μόνο φίλοι. Μοναδική απόδραση η αναζήτηση του Εχθρού, του άλλου άκρου, εκείνου που θα με κάνει να καταλάβω σε ποια πλευρά της διελκυστίνδας βρίσκομαι.
 
   Manifesto Of An Ordinary Man: Γιατί υπάρχουν κι εκείνοι οι σιωπηλοί επαναστάτες που κάνουν τη ζωή τους έναν απέραντο αγώνα προς την Ουτοπία. Με λευκές φορεσιές, με αγαπημένες γυναίκες, με παιδιά, τριγυρίζουν τις ίδιες πλατείες, μακρινά ταξίδια μέχρι το αντικρινό περίπτερο, με μυωπικά γυαλιά ή πρώτα στάδια φαλάκρας, που όμως ερωτεύονται ακόμα, δεν ξεχωρίζουν χρώματα, σύνορα, ανυπομονούν για ένα χάδι, ξοδεύουν απλόχερα χαμόγελα, συνθέτουν μικρές ιστορίες ελπίδας.
 
   Made Of Glass: Γιατί στην πτώση μας, ενστικτωδώς σηκώνουμε το χέρι να γυρέψουμε ένα άλλο. Αυτό που θα μας γραπώσει, αυτό, αυτό που θα μας δείξει το δρόμο, αυτό, αυτό που θα τινάξει τη στάχτη από το σημείο στην πλάτη που κάποτε είχαμε φτερά, αυτό. Αυτό το χέρι θα λατρέψουμε.
 
   Everybody Has A Beautiful Story To Tell: Εγώ. Εσύ. Το αγόρι που το έριξαν κάτω και το χτύπησαν στα δόντια. Το κορίτσι που το έπιασαν από τα μαλλιά και το έσυραν έξω. Εκείνος. Εκείνη.
 
   A Leap Of Faith: Αθεράπευτα, άλογα, αναίτια, ξεδιάντροπα αισιόδοξος. Γιατί οι ονειροπόλοι θα επικρατήσουν. Γιατί ο χρόνος θα δείξει. Γιατί κάποια στιγμή δεν θα χρειάζεται να εξηγώ γιατί… απλά θα δείχνω τα πρόσωπα των ανθρώπων.
 
   Hate Song: Όλο το μίσος, πώς χωνεύεται σε μια κοιλιά; Πώς τα βγάζουμε πέρα με τη φρίκη; Χρειάζεται μια άμυνα, χρειάζεται να αλλάξουμε ρόλους, να αντικρίσουμε το μίσος, να γίνουμε ο δολοφόνος, να πιάσουμε το μαχαίρι και να αρνηθούμε για όσες φορές δεν αρνήθηκαν εκείνοι που γεύθηκαν το αίμα.
 
   This Is The Filth: Και κάποια στιγμή σου αποκαλύπτεται το μυστικό: δεν είσαι το εκλεκτό παιδί αυτού του κόσμου, δεν είσαι ο τυχερός, δεν είσαι εκείνος που στο διάβα του θα ανοίξουν όλοι οι δρόμοι. Σου είπαν ψέματα, σου είπαν πέτα κι εσύ κοίταξες το κλειδωμένο δωμάτιο. Τώρα ξέρεις. Τώρα κατάλαβες. Τι θα κάνεις γι’ αυτό;
 
   Killing Innocence: Το τελευταίο σύνορο είναι η απώλεια. Εκεί πεθαίνει η αθωότητα, εκεί σε περιμένει το όπλο που θα σου ανοίξει την κλειστή πόρτα. Υπάρχει μία στιγμή που συνειδητοποιείς τη μοναξιά. Μία στιγμή. Θα κάνεις πως δεν είδες; Δεν ένιωσες; Ή θα ανοίξεις τα παράθυρα στο ασφυκτικά άδειο σπίτι και θα δεχθείς τον κόσμο όπως είναι;
 
   Shine: Ένας πατέρας βλέπει το δολοφόνο του γιού του να δικάζεται. Παίρνει το νόμο στα χέρια του. Οφθαλμός αντί οφθαλμού και ζωή για μια άλλη ζωή. Πρωτοσέλιδα εφημερίδων. Χρόνια μετά μου διηγείται την ιστορία ο δικός μου πατέρας. «Τι θα έκανα; Τι θα έκανα; Θεέ μου ας μη μάθω ποτέ».
 
   The Road Less Traveled: Κανένα ταξίδι δεν είναι φτιαγμένο για έναν. Οι λεωφόροι, οι θάλασσες, οι πόλεις. Χρειάζονται τουλάχιστον δυο καρδιές για να διασχίσουν τα πιο άγρια τοπία και τους δρόμους τους λιγότερο ταξιδεμένους.
 
   A Man Named Freedom: Φόρεσα την κάπα του μικρού Πρίγκιπα και γράπωσα τις ουρές των πουλιών. Αληθινός είναι εκείνος ο κόσμος που μπορεί να με φιλοξενήσει γι’ αυτό που είμαι, έτσι πως είμαι, χωρίς ερωτήσεις, κρίσεις, επικρίσεις. Κι αληθινός είναι εκείνος ο κόσμος που καταστρέφω τα σύνορα για να δεχθώ εκείνους που με δέχθηκαν.
 
Δημήτρης Όρλης
 
Διαβάστε τη συνέντευξη που μας παραχώρησαν εδώ.
Διαβάστε τη δισκοπαρουσίαση εδώ.

Άρθρα Μουσικής

Facebook Comments