Άρθρα Μουσικής

loogoo

Μουσικός Ρατσισμός


musicracism02   Χρησιμοποίησα τη λέξη ''ρατσισμός'' για να περιγράψω αυτή τη φτήνια που επικρατεί σε τούτο τον κόσμο. Αφορμή του συγκεκριμένου κειμένου στάθηκε ένα άρθρο που διάβασα κάπου στο διαδίκτυο. Ήταν ένα καλογραμμένο, βαρύ, κείμενο, το οποίο δόξαζε τη Metal, χρησιμοποιώντας βαρύγδουπα λόγια εντυπωσιασμού. Ο συντάκτης προσπάθησε να κλέψει τις εντυπώσεις - και εν μέρει το κατάφερε - με επιχειρήματα και ελιγμούς διαφυγής. Ήταν εκείνο το «Αρσενική μουσική» που με έκανε να αναρωτηθώ, να προσπαθήσω να καταλάβω τι τον ώθησε να πει κάτι τόσο ανόητο; Δηλαδή οι Iron Maiden είναι για άντρες ενώ η Lady Gaga για γυναίκες; Φυσικά, κατάλαβα τι εννοούσε, όμως αισθάνθηκα μια περίεργη ανάγκη να μιλήσω κι εγώ γι' αυτό το θέμα, να τοποθετηθώ και να θέσω τον δάχτυλον εις τον τύπο των ήλων. Η μουσική δεν είναι ρούχο, κόσμημα, αξεσουάρ, ακολουθεί τις τάσεις της μόδας μόνο όταν το επιβάλουν οι δισκογραφικές εταιρίες για να πουλήσουν. Ο Pyotr Ilyich Tchaikovsky, ένας τεράστιος συνθέτης κλασικής μουσικής, δεν απευθύνεται σε γυναίκες και ευαίσθητες ψυχές. Η λυρικότητα και η γλυκύτητα που ξεχειλίζει από τα κομμάτια του, είναι ένα όργιο αισθήσεων που μαγεύει την ψυχοσύνθεση κάθε ανθρώπου που μπορεί να σεβαστεί τις διαφορετικές επιλογές του διπλανού του. Σαφώς και ο καθένας έχει δικαίωμα να ακούει ότι θέλει, ότι κεντρίζει τα μουσικά ακούσματα του, όμως ποιος ο λόγος να μειώνει, προβάλει κάποιον που έχει διαφορετικό γούστο στη μουσική; Προσωπικά, δεν πιστεύω ότι υπάρχει ποιοτική/έντεχνη και μη ποιοτική/άτεχνη μουσική, πιστεύω ότι αυτές οι ταμπέλες μπαίνουν για το θεαθήναι. Διότι, αν δεχτούμε ότι υπάρχει ποιοτική και κακή μουσική, τότε, θα πρέπει να δεχτούμε ότι όλοι οι άνθρωποι δεν είναι το ίδιο. Θα πρέπει να τους ξεχωρίσουμε σε ανθρώπους καλλιεργημένους, με βάθος, ποιότητα και ανθρώπους ακαλλιέργητους, ρηχούς, χωρίς ποιότητα. Αν αυτό δεν είναι ρατσισμός, τότε τι είναι; Μου έρχονται στο μυαλό κάποιοι καλλιτέχνες. Michael Jackson, Miles Davis, Στέλιος Καζαντζίδης, Jean Michel Jarre, Wolfgang Amadeus Mozart, Elvis Presley, Diana Ross, Βασίλης Παπακωνσταντίνου, Tom Jones, Luciano Pavarotti, Bruno Mars, John Williams, Kenny Rogers, Ελευθερία Αρβανιτάκη, Alice Cooper, Phil Collins, Louis Armstrong, Enya, Ronnie James Dio, Nina Simone, Chris Isaak, Άντζελα Δημητρίου, Loreena McKennitt, Lang Lang. και αναρωτιέμαι, ποιος απ' όλους αυτούς (και γιατί) είναι σπουδαίος, ποιοτικός, άμωμος;

musicracism03   Τι είναι η μουσική για τον κάθε ένα από εμάς; Διασκέδαση, τρόπος ζωής, επάγγελμα, εκτόνωση, δημιουργικότητα; Την παίρνουμε στα σοβαρά, τη χρησιμοποιούμε για να ερωτευθούμε, να ξεσπάσουμε τον πόνο ή την αγανάκτηση μας; Για εμένα η μουσική είναι έμπνευση, συντροφιά, δημιουργικότητα... Δεν μπορώ να φανταστώ τη ζωή μου χωρίς μουσική, χωρίς τους υπέροχους δίσκους μου. Από πολύ παλιά με θυμάμαι να ψάχνομαι για καινούρια ακούσματα, να προσπαθώ να γνωρίσω όλα τα είδη της μουσικής. Υπήρχαν πολλά που δεν μου άρεσαν, δεν κολλούσαν στη δική μου ιδιοσυγκρασία, ωστόσο ΠΟΤΕ μου δεν σνόμπαρα, δεν χλεύασα όλα αυτά που δεν μπορούσα να ακούσω με ευχαρίστηση. Σέβομαι οτιδήποτε έχει το δικό του κοινό και διοχετεύει συναισθήματα στους ακροατές. Από την άγρια black metal μέχρι τα σκυλάδικα πίστας. Δεν υπάρχουν όρια στη μουσική φίλοι μου, ούτε ποιότητες και βαθμίδες. Ο κάθε ένας ακούει αυτό που τον εκφράζει, είτε είναι Γιάννης Πλούταρχος είτε Bob Dylan. Μεγάλωσα με ιδιαίτερα ακούσματα και όταν λέω ιδιαίτερα, εννοώ ότι η κλασική μουσική, new age, κινηματογραφική, jazz, είναι ''δυσκολοχώνευτες'' από το ευρύ κοινό. Δεν κρύβομαι, άκουσα και Madonna, Καζαντζίδη, Νότη Σφακιανάκη, Modern Talking, Bryan Adams, Prodigy, σε μια προσπάθεια να μάθω, να γνωρίσω τη μουσική καλύτερα και πιο αντικειμενικά. Όμως, όσο κι αν προσπάθησα να πειραματιστώ, να δαμάσω τα γούστα μου, ανακάλυψα ότι έχω ροπή στην ορχηστρική μουσική και καταστάλαξα. Αγαπώ πολύ τις απαλές θωπείες του πιάνου, του σαξόφωνου, του βιολιού, λατρεύω τις πλούσιες χορωδίες και οτιδήποτε αγκαλιάζει την ψυχή μου. Ωστόσο, ακόμα και σήμερα ψάχνω, μελετώ οτιδήποτε πέσει στην αντίληψή μου  και χαίρομαι να βιώνω νέα συναισθήματα, μέσα από αυτό που τόσα χρόνια ήταν για εμένα τρόπος ζωής, έκφρασης, αντίληψης. Αν και είμαστε από διαφορετικούς (μουσικούς) κόσμους, μπορώ να κατανοήσω την ανάγκη κάποιου να ακούσει ένα καψουροτράγουδο και να μεθύσει από το ποτό. Να  χτυπηθεί υπό τις προσταγές της δίκασης, να χορεύει με τσαμπουκά στα club κομμάτια των πιο κουλ DJ, να θέλει να αφιερώσει ένα τραγούδι αγάπης στον άνθρωπό του.  Ποιος στ' αλήθεια είναι σε θέση να κρίνει τι είναι καλό και τι κακό; Ο Ροκάς, ο σκύλας, ο μεταλλάς, ο χιπ χοπας; Μήπως ο επαγγελματίας συνθέτης, ο τραγουδιστής, ο απλός ακροατής, ο ιδιοκτήτης δισκογραφικής εταιρίας;

musicracism04   Απευθύνομαι σε εκείνους που θεωρούν ότι υπάρχει καλή και κακή μουσική. «Μπορείς να πείσεις με σοβαρά επιχειρήματα κάποιον που ακούει ελαφρολαικά τσιφτετέλια ότι η Amy Winehouse είναι καλύτερη και πιο ποιοτική από την Πάολα; Ότι ο Richard Wagner  είναι καλύτερος και πιο ποιοτικός συνθέτης από τον Νίκο Καρβέλα; Όχι, δεν μπορείς! Και ξέρεις γιατί; Γιατί είναι σα να προσπαθείς να τον πείσεις ότι το παστίτσιο είναι πιο νόστιμο από το φρικασέ, την στιγμή που εκείνος σιχαίνεται τη γεύση της μπεσαμέλ με τα μακαρόνια και τον κιμά» Συχνά στον κύκλο μου ακούω υποτιμητικά σχόλια για τραγουδιστές - τραγουδίστριες ελληνικής ποπ, λαϊκής κουλτούρας. Θυμώνω όχι για τα κακεντρεχή σχόλια, αλλά για τον λαϊκισμό των ίδιων που με σθένος ταΐζουν το κόμπλεξ και την υπεροψία τους. Είναι απαράδεκτο για ένα μουσικό (είτε τραγουδιστή, είτε συνθέτη, οργανοπαίκτη κλπ) να έχει κολλήματα και να περιορίζει τους μουσικούς ορίζοντές του. Οφείλει να ακούει σχεδόν τα πάντα, να έχει άποψη (αρνητική / θετική) και να σέβεται. «Άσε μας, ρε συ, με τον τάδε σκυλά που λέει εκείνο το κομμάτι!», είπε ο φίλος μου ο  Χάρης (της ποιοτικής rock, soul) και δε διαφωνώ ότι το συγκεκριμένο κομμάτι είναι χάλια, αλλά στο ότι κι ο ίδιος κρυφά ακούει και πωρώνεται με έναν από δαύτους τους «σαχλούς» τραγουδιστές που κράζει. Τι υποκρισία! Πως φτάσαμε στο σημείο να νιώθουμε ρατσισμό ακόμη και για τη μουσική; Τι είμαστε τελικά; Ντρεπόμαστε που ακούμε ελληνικά λαϊκά, λες και είναι ταμπού, γι' αυτό και σαν ασπίδα προσπαθείς να πείσεις τους άλλους ότι δεν ακούς  Πέγκυ Ζήνα,  Νίκο Βέρτη, Άντζελα Δημητρίου. Δεν είσαι κατώτερος άνθρωπος επειδή ακούς τραγούδια που μιλάνε για αγάπη, έρωτα και ζωή, είσαι κατώτερος επειδή θεωρείς τη δική σου μουσική επιλογή καλύτερη, κομψότερη και σωστή. Ναι! Για εμένα προσωπικά τα σκυλάδικα είναι κουραστικά και «άγρια» στ' αυτιά μου, ωστόσο με ποιο δικαίωμα θα πω ότι είναι βλακείες και θα ακυρώσω μια μεγάλη μερίδα του κοινού; Όταν ένας συνθέτης αφιερώνει χρόνο και μέσα από τη δουλειά του προσφέρει ευχαρίστηση, ερωτισμό, εκτόνωση κλπ, σημαίνει ότι κάτι κάνει καλά. Μπορεί να μην εκφράζει εσένα, εκφράζει όμως το διπλανό σου και οφείλεις να σεβαστείς το γούστο του, όπως κι εκείνος σέβεται το δικό σου. Πριν από αρκετό καιρό, έτυχε να παρευρεθώ σε μια εκδήλωση και ένιωσα εκείνο το άσχημο συναίσθημα του μουσικού ρατσισμού. Ήταν μια παρέα παιδιών που χλεύασε, ειρωνεύτηκε τα μουσικά ακούσματα μου αδυνατώντας να τα κατανοήσει. Ομολογώ πως τότε με είχε ενοχλήσει αρκετά, κυρίως η λέξη «κουλτουριάρης ή ψευτοκουλτουριάρης». Σήμερα όμως, έχοντας ανακαλύψει ποιος είμαι και φιλοσοφήσει τον κόσμο μέσα από τα μαθήματα της ζωής, τους κατανοώ. Ότι δεν μπορούμε να κατανοήσουμε, να το ερμηνεύσουμε, το θεωρούμε αλλόκοτο, παρείσακτο.
 
musicracism06   Αν τα λαϊκά τραγούδια σας μοιάζουν «φτηνά» και η ποπ «χαζοχαρούμενη», ας δούμε με τα μάτια όλων αυτών που μειώνετε με υπεροψία, τα δικά σας ακούσματα. Το «έντεχνο» ελληνικό δεν είναι τίποτα παραπάνω από στίχους που προσπαθούν να εντυπωσιάσουν με λέξεις και φράσεις που όταν τις κολλάς μεταξύ τους δεν βγαίνει νόημα. Η κλασική μουσική είναι ένα υπερβολικά βαρετό και μονότονο αποτέλεσμα που δεν μπορείς να ακούσεις για πάνω από μισή ώρα. Κόβεις τις φλέβες σου από την αποπνικτική ατμόσφαιρα που δημιουργεί η ορχήστρα. Η μέταλ δεν έχει πρωτοτυπία, όλα τα κομμάτια μοιάζουν το ίδιο (όπως και οι μαλλιάδες που τραγουδάνε). Γρατζουνάν μια κιθάρα και όταν το συγκρότημα είναι black ακούς ρεψίματα, μουγκρητά και οτιδήποτε άλλο δεν θυμίζει στίχους, φωνή. Η ηλεκτρονική, dance, house, Progressive κ.α είναι ένα μονότονο συνεχόμενο τέμπο που δεν έχει να προσφέρει τίποτα παραπάνω από πονοκέφαλο. Φτωχές συνθέσεις βγαλμένες από κομπιούτερ κάνουν τους ανθρώπους υπνωτισμένα ζόμπι και χορεύουν στα club μέχρι τελικής πτώσης. Η jazz είναι αχώνευτη, εκνευριστική και σε τσατίζει αυτή η βαριά φωνή που συνοδεύει το τραγούδι. Το σαξόφωνο τρυπάει τα τύμπανα των αυτιών και χαλάει την ηρεμία σου. Κλείσε το ρημάδι τώρα! Η όπερα πνίγει τον ακροατή, τον τραβάει στα βάθη του ωκεανού και εκείνη η τσιριχτή φωνή των τραγουδιστών κουράζει. Τα Hip Hop, Rap είναι ένας ρυθμός χωρίς μουσική. Πολλές φορές ο ερμηνευτής «τα λέει» με τσαμπουκά και φωνάζει. Δεν τραγουδάει, μιλάει γρήγορα! ΟK, τα είπες. Να χειροκροτήσω τώρα; Υπάρχουν τόσα πολλά είδη μουσικής εκεί έξω, φίλοι μου, δεν μπορεί μόνο το «δικό μας» να είναι το καλύτερο (και αν είναι, γιατί να το φωνάζουμε, να γινόμαστε εριστικοί;). Πειραματιστείτε, διαλέξτε κάτι νέο για εσάς ανάμεσα σε Jazz, Pop, Rap, Blues, Metal, Indie, Folk, Classic, Reggae, New Age, Hip Hop, Electronic, Rock, Punk, R'n'B, Ambient, ή και γιατί όχι δικά μας εγχώρια προϊόντα, Ελληνικό λαϊκό, έντεχνο, δημοτικό, ρεμπέτικο  κ.α. Σκοπός της μουσικής είναι να μας φέρει κοντά κι όχι να μας κάνει εχθρούς. Οι νότες δεν ακολουθούν εθνικότητες, χρώματα, γλώσσες, ενώνονται για να δημιουργήσουν τέχνη και στην τέχνη δεν υπάρχει ρατσισμός.

musicracism07
 

John Emmans
 

Άρθρα Μουσικής

Facebook Comments