Άρθρα Μουσικής

loogoo

Introducing The Walking Papers

 

250078 514682551892440 367657122 n

With friends like these
Who needs enemies?

   WalkingPapers-AlbumArtResizeMεσοβδόμαδα, βραδάκι, σερφάρω νωχελικά στο ίντερνετ σε μερικά από τα μουσικά forums, των οποίων είμαι συχνός επισκέπτης (= πελάτης) και εμπιστεύομαι. Τα ελέγχω κάθε 5 λεπτά για ανανεώσεις, αφού κατά τα ψέμματα, μου αρέσει να έχω κάτι στα χέρια μου την ώρα που θα είναι διαθέσιμο για το κοινό, πριν καν κυκλοφορήσει ... πριν το πάρει μυρωδιά ο μουσικός τύπος και πριν το γνωρίσει ο κόσμος.
 
   Βλέπω το όνομα Walking Papers και ένα εξώφυλλο, το οποίο σε εμένα προσωπικά φέρνει σε κάτι προς Pink Floyd ή και Rush ακόμη. Blues rock/hard rock γράφει χαρακτηριστικά η περιγραφή και το μάτι μου πέφτει απευθείας στο όνομα Duff McKagan : ο πρώην μπασίστας των Guns N' Roses, βασικότατο μέλος των Velvet Revolver, ηγέτης των Loaded και ένας από τους αγαπημένους μου μουσικούς. Θεωρητικά αυτό το όνομα από μόνο του πρέπει να είναι υπεραρκετό για να ενδιαφερθώ και να ακούσω το άλμπουμ. Κι όμως ... υπάρχει κάτι ακόμη εκεί που μου κεντρίζει το ενδιαφέρον. Δεν αναφέρομαι στον Mike McCready, κιθαρίστα των Pearl Jam, και μεγάλη μορφή της σκηνής του Seattle, ο οποίος προσφέρει ορισμένα εξαιρετικά solos στο άλμπουμ. Περισσότερο με τρελαίνει το όνομα Barrett Martin!
 
   0-6-walking-papersWEBΤον Barrett Μartin τον πρωτοάκουσα στους Screaming Trees. Ποτέ δεν υπήρξα ωστόσο μεγάλος φαν του ήχου τους. Το όνομά του ξαναβρέθηκε στο δρόμο μου πριν αρκετά χρόνια, όταν και ξεκίνησε ένα συναρπαστικότατο ethnic project, τους Lingua Franca. Μαζί του ήτανε ο Ιρακινός δεξιοτέχνης στο ούτι και σπουδαίος μουσικός, Rahim Alhaj, o δημιουργός του nuevo flamenco ήχου, κιθαρίστας Ottmar Liebert, και ο πιστός συνοδοιπόρος του τελευταίου, ο Αμερικανός jazz-μπασίστας Jon Gagan. Οι 4 τους ηχογράφησαν ένα άλμπουμ, το οποίο μπορεί κάποιος άνετα να βρει στο διαδίκτυο, αφού διατίθεται δωρεάν προς downloading, απίστευτης μουσικής μαγείας. Τέσσερις εντελώς διαφορετικοί κόσμοι μαζί τους συνδέονταν και γίνονταν ένα. Ο κόσμος της Ανατολής, με το μυστήριο και τις μυρωδιές του, εκφρασμένος μέσα από τις μελωδίες του Rahim Alhaj. Ο κόσμος της Μεσογείου με τη δροσιά και τον ήλιο του, όπως τον αντιλαμβάνεται και τον έχει διαμορφώσει ηχητικά ο Γερμανός Ottmar Liebert. Ο δυτικός πολιτισμός, με τον τρόπο που αυτός αναβλύζει από το άταστο μπάσο του Jon Gagan ... και ο εξωτισμός περιοχών της Γης όπως ο Αμαζόνιος και η Δυτική Αφρική, όπως τον αντιλήφθηκε ύστερα από χρόνια ταξιδιών και μελέτης ο σπουδαίος αυτός μουσικός, Barrett Martin.
 
   walkingduff2Ο Barrett Martin θήτευσε για πολλά χρόνια δίπλα στους κορυφαίους Βραζιλιάνους και Αφρικανούς percussion-ίστες. Μελέτησε τον πολιτισμό πολλών χωρών. Διόλου τυχαίο δεν θα πρέπει να θεωρηθεί το γεγονός, πως μόλις πρόσφατα πήρε το Master του στην Ανθρωπολογία και την Εθνομουσικολογία. Ακούστε τα παιξίματά του, ακούστε τους ήχους του ... πιστέψτε με, δεν έχετε ακούσει ποτέ μα ποτέ κάτι παρόμοιο. Λιτός, απέριττος, μα τόσο ... τόσο μαγευτικός και σαγηνευτικός.
 
   Αποκτώντας το άλμπουμ των Walking Papers αδημονούσα να το ακούσω. Δεν μπορούσα να φανταστώ τι να περιμένω και δεν μου αρέσει να μαντεύω. Προτιμώ να φοράω τα ακουστικά μου και να αφήνω τη μαγεία της μουσικής να σε συνεπαίρνει. Μετέφερα το άλμπουμ στο κινητό και έφυγα από το σπίτι. Ευρισκόμενος στην παραλία της Θεσσαλονίκης, αργά το βράδυ, και ξεκινώντας jogging κατά μήκος της, μπήκαν οι πρώτες νότες του "Already Dead" και ανατρίχιασα ... κυριολεκτικά πάγωσα! Κι όμως δεν έκανε κρύο. Ο καιρός ήταν υπέροχος και το βράδυ ιδανικό για βόλτα. Η φωνή του Jeff Angell με στοίχειωσε με τη μία : κάτι από Bob Dylan, Johnny Cash, Cat Stevens ίσως ακόμη και Lou Reed. Απίστευτος! Ο ρυθμός ήταν υπέροχος ... κολλητικός. Ένα μπάσο στιβαρό και δυνατό να "κρατάει" τη μπάντα και ο Jeff Angell να αφηγείται την ιστορία του. Τι στο διάολο;;; Δεν είχα ακούσει πιο εθιστικό κομμάτι εδώ και χρόνια. Δεν θυμόμουν άλλο τραγούδι να με αρπάξει με τη μία και να με βυθίσει τόσο γρήγορα μέσα στη γλυκιά μελαγχολία του όσο το "Already Dead". Έτρεχα ... δεν είχα καταλάβει τίποτα. Δεν είχα συνειδητοποιήσει για πόση ώρα έτρεχα ή πόσες φορές άκουσα το τραγούδι, μέχρι που μια στιγμή ένιωσα σαν να δέχτηκα μια σφαλιάρα στο πρόσωπο. Ξύπνησα! Αλλά όχι από όνειρο ... απλά ανακάλυψα ότι το "Already Dead" έπαιζε αλλεπάλληλα στο κινητό μου, χωρίς να έχω προγραμματίσει κάτι τέτοιο εγώ. Δυστυχώς στη βιασύνη μου να φύγω από το σπίτι είχα ξεσυνδέσει το κινητό μου πριν ολοκληρωθεί η μεταφορά των αρχείων και ήταν το μόνο κομμάτι που είχα μαζί μου. Φρίκαρα! Ο δρόμος της επιστροφής ήταν γεμάτος ερωτήματα, αλλά ένα ήταν αυτό που ήθελα περισσότερα απ' όλα να μάθω : πόσο καλό μπορεί να είναι αυτό το άλμπουμ;
 
   walkingduff1Πολύ καλό! Πάρα πολύ καλό! Απίστευτα σκοτεινό, αλλά ταυτόχρονα και αισιόδοξο. Ερωτικό και σεξιστικό ... μα πάνω απ' όλα εθιστικό. Είναι μακάβριο και γεμάτο αίμα ... σκοτεινές ιστορίες ... θανάτου, πόνου, μαυρίλας και σαπίλας. Είναι το άλμπουμ, που μπορεί να κάνει κάποιον να γίνει αλκοολικός ... να χωρίσει την κοπέλα του, επειδή του μιλάει την ώρα της ακρόασης και τον απασχολεί ... να διώξει τους γονείς του από το σπίτι ... να σπάσει τα μούτρα του μπάτσου, που θα του χτυπήσει την πόρτα και θα του ζητήσει να χαμηλώσει. Η ΕΝΤΑΣΗ ΔΕΝ ΧΑΜΗΛΩΝΕΙ ΠΟΤΕ!
 
   Walking20Papers2065020Jeff2020BarrettΤο "Walking Papers" είναι ένα άλμπουμ που παίζεται δυνατά! Στη διαπασών! Και αλλεπάλληλα ... ξανά και ξανά ... και ξανά ... μέχρι να γίνει τατουάζ στο μυαλό σας και αίμα στην καρδιά σας.
 
   Θα ακούσετε παλιομοδίτικο rock, παλιό καλό punk, στοιχεία από Velvet Revolver, λίγο Pearl Jam εδώ κι εκεί, αρκετό blues, ακόμη και post rock! Θα αναγνωρίσετε επιρροές από Pink Floyd, ήχους από αφρικανικές τάβλες, jazz επιρροές (Buddy Rich), μέχρι και REM. Είστε έτοιμοι για ένα πραγματικό ταξίδι στον κόσμο της μουσικής; Αν όχι, μείνετε μακριά. Το "Walking Papers" δεν είναι ένα δισκάκι για να αρέσει σε όλους, για να πουλήσει, για να δεχτεί διθυράμβους και να κερδίσει οπαδούς. Πρόκειται για μια εξομολόγηση ... ακούστε τους στίχους, παρακολουθήστε βημα προς βήμα τις "blues" ιστορίες του Jeff Angell και σκεπαστείτε μέχρι το λαιμό από φόβο και τρόμο. Και εκεί που θα πείτε : είναι αρκετά soft, δαγκώστε τη γλώσσα σας και ακούστε το σεξουλιάρικο "The Whole World's Watching" : ναρκωτικά, LSD, σεξ, σεξ, σεξ!
 
   iYπάρχει το "Leave Me In The Dark", ένα απίστευτης ομορφιάς και σύλληψης τραγούδι ... αν αυτό δεν σας μυρίζει κάτι από southern αισθητική, Cat Stevens, ίσως ακόμη και Willie Nelson, τότε κάτι δεν πάει καλά. Δώστε ιδιαίτερη έμφαση στα παιξίματα του Barrett Martin. Και εκεί που όλα δείχνουν να έχουν πάρει έναν συγκεκριμένο, ομαλό, δρόμο, έρχεται το κατάμαυρο "The Butcher" να τσαλακώσει κάθε σχέδιο στο χαρτί και να μας επαναφέρει στο μηδέν. Ναι, αυτός ο Jeff Angell είναι ένας απίστευτος ερμηνευτής. Και τίποτα δεν τελειώνει εδώ ... αφού ακολουθεί το σκληρό, άγριο και επιθετικό "Two Tickets And A Room", με μπασογραμμές που θα τρομοκρατήσουν και θα αποδείξουν με τον πλέον τρανό τρόπο, πόσο σημαντικό είναι για κάθε μπάντα να έχει μπασίστα με αρ*&^%)!!!
 
   Να διαλέξω μονάχα ένα κομμάτι; Η επιλογή μου θα είναι το πουτ***άρικο "I'll Stick Around" : μία μεγάλη δόση LA Guns (στο ύφος και τα φωνητικά), εθιστικό shuffle στα τύμπανα και ένα πιανάκι αλά The Doors! Δεν γίνεται να μην το ερωτευτεί κάποιος και να μην αισθανθεί την επιθυμία για λίγο ακόμη αλκοόλ ... άλλο ένα τσιγάρο, ένα βλοσυρό βλέμα στο δωμάτιο και ΣΤΟΠ! Σκασμός! Σιγή ... η μουσική ακόμη παίζει και μιλάει από μόνη της. Όταν ακούσετε το "Capital T" θα καταλάβετε. Ακούστε τους στίχους και δε σας πάρει πάνω από 1 λεπτό για να αντιληφθείτε σε τι αναφέρονται και τι "ωραία" πράγματα αφηγούνται. This is rock n' roll and it smokes.
 
   Καλή ακρόαση!
 
Μίλτος Λυμπιτσούνης
Walking20Papers20crowd206502020Jeff20Barrett20Duff2020Crowd

Άρθρα Μουσικής

Facebook Comments