Άρθρα Μουσικής

loogoo

IM7S33

 
33 ΧΡΟΝΙΑ ΦΑΓΟΥΡΑ…
 
Επτά θανάσιμες αμαρτίες, επτά τρόποι για να νικήσεις, επτά Άγια μονοπάτια προς την κόλαση, και το ταξίδι σου αρχινά…
 
   Όσοι δεν κατάλαβαν σε τι θα αναφερθεί το παρόν κείμενο, μπορούν άνετα να αποχωρήσουν από τον... πλανήτη! Σαν σήμερα, πριν από τριάντα τρία χρόνια, οι Iron Maiden κυκλοφόρησαν τον έβδομο δίσκο τους με τίτλο “Seventh Son Of A Seventh Son”. Μετά το πρωτοποριακό πείραμα με τον ήχο στις κιθάρες, πήγαν ένα βήμα παραπέρα. Ο ήχος γεμάτος, τα synth μόνα τους αυτή τη φορά, χωρίς guitar ή bass synth, να γεμίζουν τοn χώρο που - ίσως να - άφηνε το δαιμονισμένο μπάσο του Καπετάνιου, με τη συνδρομή του χταποδιού που λέγεται Nicko McBrain. Γενικά για μένα, ο πιο πλήρης ήχος που έβγαλε ποτέ η μπάντα, ταυτόχρονα metal και εμπορικός. Ίσως το απόγειο της μπάντας, αφού μετά ήρθε η πτώση, που κανείς μας δεν ήθελε, αλλά άμα φεύγει ο Smith, απλά επικρατεί το χάος. Πάλι καλά που το 2000 όλοι έβαλαν μυαλό και συνέχισαν να μας προσφέρουν στιγμές τελειότητας, δίχως όμως κατ’ εμέ να φτάσουν στο επίπεδο αυτού του δίσκου. Μην κοιτάτε που ο αγαπημένος μου είναι ο προηγούμενος, θεωρώ ότι σε παραγωγή υπολείπεται αυτού. Επίσης στις μνήμες μου ήταν ο δεύτερος που άκουσα, αλλά όντας παρών στη Ν. Φιλαδέλφεια, με στιγμάτισε για πάντα. Ναι, ξέρω, άρα είμαι σε ηλικία για το εμβόλιο. Σκάστε όμως, κακεντρεχείς, δεν είμαι και στην ηλικία του κ. διευθυντού (σ.υ.υ.: ΚΑΝΕΙΣ δεν είναι).
 
seventhson2157
 
   Η ιστορία αναφέρεται στη γέννηση ενός ξεχωριστού παιδιού, που για διάφορους λόγους το θέλουν στο πλευρό τους και ο Θεός, αλλά και ο σατανάς και στη μάχη τους για να το πάρουν με το μέρους τους. Αυτά όμως μπορείτε να τα διαβάσετε και αλλού, υπάρχουν πιο ειδικοί από μένα, ακόμα και σε αυτό το περιοδικό, για να σας τα πούνε. Εγώ θα σας μιλήσω για το συναίσθημα που μου έβγαλε το καθένα από τα οκτώ τραγούδια, όταν το άκουσα τις πρώτες φορές.
 
Moonchild
Η εισαγωγή σε παραξενεύει. Τι είναι αυτό καλέ, μια κιθάρα και φωνή; Σίγουρα έβαλα τον σωστό δίσκο; Παρόλα αυτά, ο Bruce ήθελε να μας μυήσει στη μυσταγωγία του αριθμού 7 ανά τους αιώνες. Άλλωστε αυτό κράτησε μόνο λίγα δεύτερα, καθώς μετά τα επιβλητικά πλήκτρα και τα σκασίματα στην εισαγωγή του τραγουδιού, μας πήγαν εκεί που έπρεπε. Στην ανατριχίλα! Το παθαίνω ακόμα και σήμερα (σ.υ.υ.: η ΚΑΛΥΤΕΡΗ εισαγωγή Μέταλ δίσκου ΟΛΩΝ των εποχών)
 
Infinite Dreams
Μελωδία, αρμονία, ρυθμός, πολυπλοκότητα. Πόσα ακόρντα μπορούν να αλλάξουν αυτοί, ρε παιδιά; Πόσους ρυθμούς; Πόσες εναλλαγές από το σκληρό στο μαλακό, από το αργό στο γρήγορο; Βοήθεια! Μάλλον είχαν βάλει κάποιο στοίχημα για το πόσα χωράνε σε ένα κομμάτι. Και το κέρδισαν. Αν και δεν το λες δυνατό από θέμα ρυθμού, είναι από τα καλύτερά τους. Μονές κιθάρες όταν πρέπει, δισολίες όταν γουστάρουν (δηλαδή συνέχεια), στίχοι φανταστικοί, που σου μένουν… “Help me to find my true self without seeing the future”… Έπος!
 
Can I Play With Madness
Το hitακι του δίσκου και το πρώτο maxi single. Αρκετά εμπορικό, τόσο όσο για να τοποθετήσει το συγκρότημα στον θρόνο που του άρμοζε. Τότε μας φαινόταν πολύ φλωρέ. Τώρα έχει πάρει τη θέση που του αξίζει στην πορεία του γκρουπ. Εμπορικό μεν, Maiden δε.
 
seventhson2160
 
The Evil That Men Do
Εισαγωγή ατμοσφαιρική, μέχρι ο Nicko αρχίσει τα οχταπέταλα. Πάμε από ΜΙ κι άγιος ο Θεός! “Love is a razor…”. Οι κιθάρες συνεχίζουν δαιμονισμένες και όλοι λέμε «Αυτά είναι ρε»! Ο δίσκος παίζει ασταμάτητα, δεν υπάρχει ψεγάδι πουθενά. Παύσεις, δισολίες, μελωδίες. Κι μόλις τελειώνει η πρώτη πλευρά του δίσκου… Ναι, ξέρω, Pfizer στα γρήγορα!
 
Seventh Son Of A Seventh Son
Το κλασικό κομμάτι σε δίσκο Maiden. Ομώνυμο, άρα και τεράστιο – στο δεκάλεπτο. Εισαγωγή επιβλητική, βαρύς ρυθμός, η φωνή του Bruce καθηλωτική, τα τύμπανα σπέρνουν, τα πλήκτρα γεμίζουν κάθε γωνιά του σπιτιού. Κλείνεις τα φώτα για να το νιώσεις καλύτερα. Το ρεφραίν  το ουρλιάζεις! Η κλασική παύση αλα Rime συνδέει τον δίσκο με το παρελθόν της μπάντας. Ναι μεν εξελίσσονται, αλλά πατάνε πάνω σε σταθερές, τουλάχιστον έτσι έδειχναν, μέχρι ο αρχηγός να κάνει τα δικά του. Ναι, είμαι με τον Bruce, κ. Διευθυντά. Βασικά με τον Adrian, απόλυσέ με! Πάλι πολλές αλλαγές στις μελωδίες και τους ρυθμούς, χωρίς να κουράζουν λεπτό. Αν πάλι σας κούρασαν, μάλλον ακούτε Metallica, οπότε σας κατανοώ.
 
The Prophecy
Σίγουρα το πιο αδιάφορο κομμάτι του δίσκου. Όχι ότι υπολείπεται από τεχνικής ή στιχουργικής απόψεως (στους επόμενους δίσκους θα ήταν από τα καλύτερα, να τα λέμε κι αυτά), αλλά στο αυτί μου δεν έκατσε καλά. Καλύτερο σημείο του το κλείσιμο με τις κλασικές κιθάρες – φόρος τιμής στο “Heaven And Hell” των Black Sabbath. Σκέτη μαγεία, από αυτή που μόνο οι Maiden μπορούν να βγάλουν.
 
seventhson2161
 
The Clairvoyant
Το πρώτο video clip που είδα και έμεινα ενεός! Το κλιπ που με παρέσυρε στον μαγικό τους κόσμο δίχως γυρισμό. I fell into the rabbit hall, I took the red pill. Δαιμονισμένο μπάσο στην εισαγωγή, ένας Dickinson να τρέχει πάνω κάτω και με ανοιγμένα πόδια να ουρλιάζει, ένας Smith καρφωμένος στην ίδια θέση να μαγεύει, ένας Murray να φουσκώνει μαγουλάκι παίζοντας τις αγαπημένες του φρασούλες, ένας McBrain να αλωνίζει. Ρυθμός φανταστικός, απίστευτα μετρήματα, ρεφραινάρα που μένει στο μυαλό. “There’s a time to live and a time to die, when it’s time to meet the Maker”; Πόσες αναζητήσεις μέσα σε έναν δίσκο; Πόση φιλοσοφία γεμάτη με metal ήχους; Αν και το solo κάτι από ελληνικό γλέντι θυμίζει στο 2.40.
 
Only The Good Die Young
Το κλείσιμο του δίσκου δεν θέλει εισαγωγές, δεν θέλει φιοριτούρες, δεν θέλει τίποτε. Ένα, δυο, τρία, πάρτα! Η ωδή στο Μι μινόρε συνεχίζεται, το δαιμονισμένο παίξιμο των McBrain και Harris το ίδιο. Η κατακλείδα του δίσκου αλλά και της ιστορίας, το ηθικό δίδαγμα που θέλει να αφήσει η μπάντα. Δεν είναι τυχαίο ότι το έγραψαν μαζί οι δυο τους. Ονειρικό σημείο στο 1.50, όπου ο Καπετάνιος δίνει ρέστα. Συναυλιακό κλείσιμο, λες και ήταν η τελευταία τους παράσταση όλοι μαζί. Δυστυχώς αυτό συνέβη, αφού μετά άρχισαν οι αποχωρήσεις. Το ευλογημένο 2000, όπου όλοι έβαλαν μυαλό και εμείς συνεχίζουμε να απολαμβάνουμε.
 
   Η τελευταία «έκπληξη» βέβαια ήταν ότι ο δίσκος έκλεισε όπως άνοιξε. Επτά είναι οι φωτιές σου που καίνε, επτά οι επιθυμίες σου… Αυτό το ταπεινό αφιέρωμα θα κλείσει με ένα τραγούδι του δίσκου, το οποίο δεν είναι το καλύτερο. Επειδή όμως όλοι μας χάσαμε κάποιον φίλο πρόσφατα, το αφιερώνω σε όλους αυτούς που έφυγαν γρήγορα, άδικα, πρόωρα.
 
Νάσος Κονίτσας
 
 
Αντί για επίλογο: Doris Stokes and other not-assorted stories
 
   O θάνατος του μέντιουμ και έβδομου τέκνου ενός έβδομου τέκνου, έβαλε τον Steve Harris σε σκέψεις. Ήταν το 1987 και οι Άγγλοι ετοίμαζαν τον διάδοχο του διαστημικού – κυριολεκτικά και μεταφορικά – “Somewhere In Time”. To βιβλίο “Seventh Son” του Orson Scott Card και το τηλεφώνημα στον Bruce Dickinson. Και η μηχανή είχε πάρει μπροστά για τα καλά…
 
seventhson2158   Δεν είναι η πρώτη φορά που φιλοξενούμε αυτό το αριστούργημα. Πριν μερικά χρόνια, με τον αδελφό Γιώργο Παπαντώνη, είχαμε γράψει για το έβδομο άλμπουμ των μικροκαμωμένων και είχαμε αναφερθεί στα έργα και τις ημέρες εκείνου του θρυλικού παρασκευάσματος. Ο Νάσος έρχεται να ενισχύσει, γράφοντας για το αντίκτυπο που είχε και έχει στον ίδιο αυτό το άλμπουμ. Τα πράγματα είναι απλά. Οι Maiden βούλωσαν όλα τα στόματα, καρφώνοντας τον δίσκο στο νούμερο ένα του U.K. Albums Chart, αν και για μένα κάθε άλμπουμ τους, εκείνης της δεκαετίας, θα έπρεπε να πηγαίνει στο νούμερο ένα από την πρώτη εβδομάδα. Τα περιοδικά έγραφαν ύμνους και όσοι πήγαν να θάψουν – βλ. “Can I play with lego” και λοιπές αηδίες Βρετανών ηλιθίων – μάλλον το έχουν μετανιώσει.
 
   Η καψούρα που έχω για τον “Powerslave”, δεν με αφήνει να πω ή να γράψω πως ο “Seventh Son…” είναι Ο δίσκος των Maiden. Ίσως γιατί ο Δυναμόσκλαβος διαθέτει το κορυφαίο τραγούδι Μέταλ ΟΛΩΝ των εποχών ήτοι “Rime…”, ίσως γιατί ΕΙΝΑΙ ο μπαμπάς του Power Metal και το κομψοτέχνημα του καλπασμού στη μουσική. Ίσως πάλι επειδή τα τύμπανα του McBrain δεν έχουν ηχήσει ποτέ τόσο ψαρωτικά, αν και ο διδάκτωρ των Maiden πάντα φροντίζει κάθε δίσκος που παίζει – εκτός συγκεκριμένου – να είναι σεμινάριο περί drums και άλλων δαιμονίων. Όμως – και το γράφω για πολλοστή φορά – ο “Seventh Son…” φιλοξενεί έναν Dickinson που δεν τραγούδησε ποτέ ξανά με αυτό τον τρόπο. Ποτέ όμως! Και ο τρόπος εκείνος ΔΕΝ περιγράφεται, απλά λατρεύεται.
 
seventhson2159
 
   Με άριστα το δέκα, ο εν λόγω λαμβάνει βαθμολογία επτά δισεκατομμύρια. Είναι ένας Canis Majoris στο σύμπαν του Μέταλ, ένα σημείο αναφοράς για όλους όσοι ασχολούνται σοβαρά με το ιδίωμα και η τρανή απόδειξη πως η μουσική δεν έχει όρια. Ούτε η βλακεία βέβαια, αλλά εννοείται πως προτιμάμε να μιλάμε για μουσική. Και όσοι θέλετε το κάτι παραπάνω γι’ αυτό τον υπέρ-δίσκο, ρίξτε μια ματιά εδώ. Θα μας αγαπήσετε έτι περισσότερον και θα ευχηθείτε τα καλύτερα για τον κ. Γιώργο Ματσαγγούρα, που σκέφτηκε αυτό το υπέροχο έργο. Καλές ακροάσεις, καλές αναγνώσεις!
 
Κώστας Κούλης
 
seventhson2156
 

Άρθρα Μουσικής