Άρθρα Μουσικής

loogoo

Hell Enic AOR

 
ΕΛΛΗΝΙΚΟ AOR. ΥΠΗΡΞΕ; ΚΙ ΑΝ ΝΑΙ, ΠΟΥ ΒΡΙΣΚΕΤΑΙ ΤΩΡΑ;

   Γνωρίζοντας πως αυτά που θα γράψω θα θεωρηθούν από πολλούς αιρετικά, βλάσφημα ή και άσχετα, δηλώνω εξαρχής πως δεν μου καίγεται καρφί. Με βάση τα δεδομένα που θα παραθέσω, το σκεπτικό μου είναι σωστότατο (να η μετριοφροσύνη). Επίσης έχω την απόλυτη στήριξη του κ. διευθυντή και της αρχισυντάκτριας (αυτά κάνουν κάμποσες κερασμένες κράκουλες), οπότε frankly my dear, I don’t give a damn!
 
   Επειδή όμως το άρθρο είναι σοβαρό, ας βάλουμε κάποια πράγματα σε μια βάση. Καταρχάς, τι σημαίνει AOR. Το ιντερνέτι μας λέει ότι είναι ένα αμερικάνικο ραδιοφωνικό format για τις μουσικές συλλογές με προσανατολισμό τη ροκ μουσική. (Album Oriented Rock). Εγώ βέβαια, απλά το αναγνώριζα όταν το άκουγα. Εμπορικά riff, γκόμενες στα video clips (σεξιστικό, το παίρνω απάνω μου), πολλή λακ στο μαλλί, κιθάρες που πετάνε φωτιές και πλήκτρα παντού! Όπως και να ‘χει, το πιάσατε. Για να συζητήσουμε λοιπόν κάτι τέτοιο για την Ελλάδα, θα πρέπει να έχει τα παραπάνω στοιχεία. Ροκ μουσική που να παίζεται στο ραδιόφωνο. Διότι, τη σήμερον ημέρα π.χ, αν πιάσουμε τα ξενόγλωσσα, υπάρχουν οι Noely Rayn και οι Hideaway, παιδιά που γνωρίζω προσωπικά και είμαι λάτρης της μουσικής τους, που πιάνουν το ένα σημείο, δηλαδή το μουσικό είδος. Για να παιχτείς στα ελληνικά ραδιόφωνα όμως (όχι ιντερνετικά), πρέπει να έχεις γκόμενο τον ιδιοκτήτη και τα παιδιά είναι σοβαρά. Θα κάνουμε λοιπόν ένα ταξιδάκι στη δεκαετία του ‘90, ώστε να δούμε αν υπήρχε κάτι τέτοιο στην Ελλάδα και να γνωρίσουμε ποιοι το υπηρέτησαν. Και ξεκινάω δίχως καμία σειρά.
 
hellenicaor20
Χρήστος Δάντης
Με το δίσκο του «4», σε συνεργασία με το Γιάννη Καραλή, μας παρουσιάζει κλιπάκια που θυμίζουν ξένα ροκ συγκροτήματα. Τα «Κάποιος σ’ αγαπάει» (σ.υ.υ.: ο Μπάρκουλης), «Ψάξε με» και «Το παιχνίδι παίζεται», αν ήταν από ξένους καλλιτέχνες, θα ήταν ακόμα σε πολλές playlist. Κιθάρες, εμπορικά ρεφραίν, μαλλιάδες που παίζουν σε βουνά και κάνουν κάτι από Χαϊλάντερ. Θα ακολουθήσουν αρκετοί δίσκοι με εμπορικές ροκ επιτυχίες και μια προσπάθεια του καλλιτέχνη να παντρέψει τη ροκ με τη δημοτική μουσική, κατ’ εμέ επιτυχημένη. Ακόμη και σήμερα βέβαια ο ίδιος δηλώνει «λαϊκός τραγουδιστής». Αλλά και οι Snake λαϊκά παίζουν, οπότε ο συγκεκριμένος μάλλον ταιριάζει στο όλο concept. Συνεργάστηκε και με το Γιώργο Θεοφάνους, που θα συναντήσουμε παρακάτω.
 

Κώστας Χαριτοδιπλωμένος
Ο Έλληνας συνθέτης, μουσικός και τραγουδιστής, το 1994 μας παρουσίασε το «Ψηλά τα χέρια έρωτα», με το τραγούδι «Ψηλά τα χέρια» να ξεχωρίζει με τη ροκ υφή του. Το συγκεκριμένο βέβαια το συναντάμε ως συνθέτη κυρίως, ο οποίος έγραψε τραγούδια για τη Μαντώ και την Αλέξια, μεταξύ άλλων. Νωρίτερα μας είχε χαρίσει τον «Ακαταμάχητο», διασκευή του πασίγνωστου τραγουδιού του Robert Palmer. Κινήθηκε σε πιο pop ακούσματα, αλλά μας χάρισε και ροκ στιγμές, κυρίως ως συνθέτης. Δύσκολα βέβαια ως παρουσία, αλλά εδώ απλά ακούμε.
 

Μαντώ
Γυναικάρα, φωνάρα. Αν και κατά βάση τραγουδάει pop, η Μαντώ μας έχει δώσει αρκετά τραγούδια που άνετα θα χαρακτηρίζονταν AOR. Τα «Στοιχηματίζω», «Ρούχο δανεικό», «Φυλάκισέ με», «Ερήμην μου» είναι τέτοια. Βέβαια από πίσω θα δούμε πάλι Χαριτοδιπλωμένο, αλλά και Κορκολή, ο οποίος είναι και ο επόμενος στη λίστα μας.
 

Στέφανος Κορκολής
Όταν άκουσα για πρώτη φορά «Το σημάδι του Σκορπιού», ήταν νομίζω σε μια τηλεοπτική σειρά, στην οποία πρωταγωνιστούσε ο Καφετζόπουλος. Είναι 1992 και η δική μου σχέση με την ελληνική μουσική είναι καθαρά Τρύπες, Σιδηρόπουλος, Αντίδραση, Νταλάρας, Μικρούτσικος και Πανούσης (μίξη για κρεατικά στην καλύτερη). Και μένω παγωτό! Ως τότε πίστευα ότι δεν υπάρχει περίπτωση να παράξουμε τέτοια μουσική. Αυτή η φάση πέρασε πολύ γρήγορα, όμως το 1993 τον ξανασυνάντησα για τα καλά. Βλέπετε, δίπλα στο μαγαζί που δούλευα στην μαγευτική Μονεμβάσια, υπήρχε ένα ανοιχτό μπαράκι που ξεκινούσε πρόγραμμα στις έξι το απόγευμα με ελληνικά «έντεχνα – ποπάκια». Οπότε και έμαθα πολλά από τα τραγούδια του. Τα περισσότερα βέβαια είναι pop, αλλά μόνο και μόνο για «το σημάδι του Σκορπιού», αλλά και το εξωφρενικό «Ξέσπασα», όπου έβαλε το μαγικό χεράκι της κι η κυρία Εύη Δρούτσα, μπαίνει στη λίστα μου.
 

Διονύσης Σχοινάς
Πρέπει να είναι ο μοναδικός στη λίστα που το κάνει ακόμα, ως άτομο. Ωραίο παιδί, αψηλό, πήρε τις κιθάρες του και έγραψε ροκιές, τις έντυσε με Ελληνικό στίχο, πήρε και την Καιτούλα για γυναίκα του. Γιασάν του μάγκα! Τον ανακάλυψα το 1996 και το ζηλεύω ακόμα και σήμερα. Όχι γιατί πήρε την Καιτούλα (και είναι ακόμα μαζί και να ζήσουν τα παιδιά), αλλά γιατί έκανε αυτό που ήθελα να κάνω εγώ και δεν πρόκειται. Έπαιξε εμπορικό ροκ με ελληνικό στίχο, και το έκανε πολύ καλά. Τα ραδιόφωνα ακόμα τον τιμούν. «Τι τρελά μου ζητάς», «Ποτέ», «Συγκοινωνούντα δοχεία», «Είμαι ακόμα παιδί». Έγιναν μεγάλες επιτυχίες και ακούστηκαν χιλιάδες φορές. Για μένα βέβαια το μεγαλύτερο aorιλικι του είναι το κάτωθι.
 

Joker
Μια μπάντα αυτή καθαυτή ταγμένη στο συγκεκριμένο είδος. Έκανε το μεγάλο μπαμ με την κυκλοφορία του σινγκλ «Πάρε με μακριά» το 1996 και μετέπειτα του δίσκου «Σκάνδαλο». Συμμετείχαν σε αρκετές συλλογές και κυκλοφορούν τραγούδια ακόμη και σήμερα, όχι βέβαια με την ίδια απήχηση.
 

Κώστας Τουρνάς
Ο Γερόλυκος της ελληνικής ροκ σκηνής, έχοντας πάνω από είκοσι δίσκους στο ενεργητικό του, αποφάσισε το 1990 να κάνει τις δικές του «Αλητείες». Πήρε λοιπόν την Ibanez του και εμάς μας πήρε και μας σήκωσε! «Είδες ο παππούς τραγούδια;» λέγαμε μεταξύ μας. Το cd live με το Δάντη είναι από τις αγαπημένες μου στιγμές του. Αλλά οι Αλητείες, είναι καθαρό aor. Σε όλα του!
 

Ευριδίκη
Όταν άκουσα για πρώτη φορά το «Πόσο λίγο με ξέρεις» χαμογέλασα. Και ποιος είναι αυτός ο Κύπριος που γράφει τέτοια μουσική και ποια είναι αυτή που νομίζει ότι με τέτοια τραγούδια θα κάνει καριέρα; Ακολούθησε το «Μίσησέ με» και όλοι καταλάβαμε ότι ξέρει πολύ καλά τι κάνει. Συνεργάστηκε με το Θεοφάνους αλλά και τον Κοργιαλά και θεωρείται μια από τις καλύτερες ελληνικές ροκ φωνές.
 

Μιχάλης Ρακιντζής
Ο δίσκος που έκανε το μεγάλο μπαμ και στην ελληνική μουσική κοινότητα, αλλά και σε μένα προσωπικά, ήταν το «Έτσι μ’ αρέσει» που κυκλοφόρησε το 1992. Έβλεπες μπροστά σου μια ροκ – γκλαμ μπάντα (ΟΚ, ήταν κι ο Μιχάλης εκεί), η οποία έσπερνε τον πανικό με τρελά σόλο, παπάδες, πλήκτρα που έδερναν (το πρώτο συνθετικό το ξεχνάω), δίκασες κι ένα Ρακιντζή με μια κιθάρα παραμάσχαλα να γρατζουνάει. Δεν έχω καταφέρει ακόμα να συνέλθω από αυτό το χτύπημα. Καθόρισε για πάντα τη μουσική που ήθελα να παίξω. Ελληνικό AOR! Έκτοτε όλα τα άλλα απλά δεν είχαν σημασία. Ένα line up που σκότωνε, κατάφερε να ακούγεται συνέχεια στα ραδιόφωνα της εποχής. Δίσκος – σταθμός, αν αναλογιστούμε και τη συνεργασία με τον Ian Gillan. Και για τους φαρμακόγλωσσους που έλεγαν και λένε ότι ήταν οι εποχή που μεγάλοι star έκαναν τέτοια για τα φράγκα, θα χαρώ να μου δείξουν και τις δικές τους συνεργασίες. Τα «Έτσι μ αρέσει», «Τι σου λείπει», «Ολόκληρο φεγγάρι» το «Get Away” παρέα με το μουγκό των Purple και φυσικά αυτό που με σημάδεψε βαθιά… το «Δαχτυλίδι»… Μουσικά διαμάντια. Εσείς ξέρω, θέτε μόνο ξενόφερτο. Αλλά το άρθρο είναι δικό μου!
 

Ριφιφί
Ο Δημήτρης Δημητράκας ήταν ντράμερ των Panx Romana. Όμως δεν έμεινε εκεί μουσικά. Συμμετείχε ταυτόχρονα και στους Ριφιφί, οι οποίοι κατά βάσιν έπαιζαν ποπ -ροκ. «Εξομολόγηση», «Αμετανόητα τρελός», αλλά κυρίως το «Αλήτικα», παίρνει επάξια τη θέση του στο αφιέρωμα.
 

15-50
Η μπάντα που ξεκίνησε να παίζει ελληνικό ροκ το 1998 και συνεχίζει είκοσι ένα χρόνια μετά. Ο καπετάν Ρουσσέτος κι η παρέα του ξεπερνούν κάθε εμπόδιο και συνεχίζουν να ροκάρουν την όμορφη ζωή μας, «γιατί όλα είναι δρόμος». Έχουν κάνει αρκετά ραδιοφωνικά χιτάκια, ξεκινώντας απ’ το «Ταξιδιώτης της ερήμου», χωρίς αυτό να σημαίνει ότι τους κατατάσσεις μόνο εκεί, καθώς έχουν διασκευάσει και Αλεξίου, Πρωτοψάλτη, Δάντη κτλ. Μέχρι το επόμενο, εδώ ακούμε το τελευταίο τους που ταιριάζει στο ύφος.
 

   Από ένα σημείο και μετά, οι περισσότεροι χάθηκαν. Άλλοι μεγάλωσαν, άλλοι άλλαξαν πορεία. Επίσης υπάρχουν πολλές μπάντες πλέον που το κάνουν, αλλά δεν ακούγονται στις λίστες των ραδιοφώνων. Μπορείτε όμως να τις ανακαλύψετε. Εγώ σας ανέφερα δυο πολύ πρόχειρα. Υπήρχαν κι άλλες εκείνης της εποχής που δεν κατάφεραν όμως να έχουν μεγάλο αντίκρισμα. Αλλά καλό θα ήταν γι’ αυτές να σας μιλήσει κάποιος άλλος, που τις ξέρει καλύτερα κι από κοντά. Τι λέτε κ. Διευθυντά μου; Κι εσείς τι λέτε τελικά, υπήρχε aor στην Ελλάδα ή όχι;

Για διαφωνίες - κριτική – κράξιμο, στο προφίλ μου.
Νάσος Κονίτσας

Εκ της διευθύνσεως/αρχισυνταξίας: Ουδέποτε – ουδέποτε όμως – έχουμε λάβει κράκουλες από το συντάκτη του εν λόγω άρθρου καθ’ οιαδήποτε μορφή/έκδοση/κατάσταση/νταλαμπαμπάουα. Επιφυλασσόμαστε παντός νομίμου δικαιώματός μας και θεωρούμε εαυτούς ακράκουλους λόγω ηθελημένης μεθόδευσης/κατεύθυνσης/ταλαμασάουα.
 

Άρθρα Μουσικής