Άρθρα Μουσικής

loogoo

Duanasere - Wasted Years

 
   Μέσα στο χρόνο (σ.υ.υ.: άλλως somewhere in time), προσπαθείς να ξεχωρίσεις τα τραγούδια που σε άγγιξαν. Αυτά, που ενώ μπορεί να μην ήταν τα μεγάλα hit του δίσκου ή γενικά της μπάντας, παρά ταύτα για σένα είχαν μια ιδιαίτερη σημασία, χωρίς καν να θυμάσαι ή και να ξέρεις το λόγο που αυτό συνέβη.
 
wasted2178

   Ένα από αυτά σίγουρα για μένα είναι το “Wasted Years” των… (κάντε μου τη χάρη). Σίγουρα παίζει ρόλο το γεγονός ότι είναι μέσα στον αγαπημένο μου δίσκο, αλλά δεν είναι μόνο αυτό. Το “Stranger In A Strange Land” ας πούμε, είναι πολύ πιο κομματάρα, το… γενικά όλο το “Somewhere In Time”, αφήστε με στην ησυχία μου. ΟΛΟ! Και τέρμα, Δημοκρατικά και όμορφα. Το μεγαλύτερο κομμάτι όμως το έπαιξε το video clip, όσο κι αν αυτό σας ακούγεται παράδοξο!

From the coast of gold, across the seven seas
Travelin' on, far and wide
But now it seems I'm just a stranger to myself
And all the things I sometimes do, it isn't me but someone else

   Βλέποντας το clip, συνειδητοποιείς ότι δεν έχει σχέση τόσο με το όλο concept του δίσκου, όσο με τη ζωή και την καθημερινότητα της ίδιας της μπάντας. Συναυλίες σε όλο τον κόσμο, συνεχόμενα ταξίδια, εμπειρίες που κρατάνε μέχρι την επόμενη, που έρχεται με κινηματογραφική ταχύτητα. Ένα βιογραφικό κομμάτι, που όμως θα μπορούσε κάλλιστα να είναι και προσωπικό μας. Να μιλάει για το ατομικό μας ταξίδι στη Γη, τις δικές μας εμπειρίες, τα δικά μας θέματα.

Too much time on my hands, I got you on my mind
Can't ease this pain so easily
When you can't find the words to say, hard to make it through another day
And it makes me wanna cry, throw my hands up to the sky
 

   Ποιος μπορεί να πει ότι αυτοί οι στίχοι δεν τον αφορούν; Ποιος μπορεί να πει με βεβαιότητα ότι δεν είναι ερωτικό; Ότι δεν μας αφορά; ΟK, μπορεί να μην είμαστε σε μπάντα που κάνει παγκόσμιες περιοδείες, αλλά μήπως κι εμείς δεν βλέπουμε τον χρόνο να περνά από μπροστά μας, έτσι απλά και γρήγορα; Μήπως δεν νιώθουμε τύψεις για όλα αυτά που χάνουμε; Μήπως τελικά σπαταλάμε περισσότερο χρόνο για να λυπόμαστε και να διορθώνουμε παρά για να ζούμε και να δημιουργούμε; Μήπως κάνουμε κάτι λάθος; Ή αυτό είναι σίγουρο και το χάσαμε; Και πόσες ευκαιρίες θα έχουμε να το διορθώσουμε; Ο χρόνος περνάει, είναι αμείλικτος, αφήνει τα σημάδια του και φεύγει, παρατώντας μας με τις εμμονές μας ή τις τύψεις μας. Κι εμείς έχουμε να διαλέξουμε μεταξύ της μιζέριας και της σωστής επιλογής. Κάποιοι έχουμε μάθει να ζούμε στη μιζέρια, στη μίρλα, στη γκρίνια, να κατηγορούμε πάντα τους άλλους. Κάποιοι άλλοι επιλέγουμε να κάνουμε αυτό.

So understand
Don't waste your time always searching for
Those wasted years
Face up... make your stand
And realise you're living in the golden years

   Να πω πως είναι τυχαίο που το τραγούδι είναι του Adrian Smith, δεν θα το πω. Διότι δεν είναι. Να πω ότι το έχω motto στη ζωή μου και ringtone στο κινητό μου, θα το πω. Αν λοιπόν αργώ να το σηκώσω, πολύ απλά σημαίνει ότι ακούω το τραγούδι, μην σας πιάνει πανικός, καλά είμαι.

Νάσος Κονίτσας

   Σε ένα τετράμηνο γιορτάζει τα τριάντα πέντε του χρόνια. Το πρώτο single του “Somewhere In Time”, με ένα εξώφυλλο αλληγορικό και μινιμάλ, μια και η μπάντα δεν ήθελε με τίποτα να αποκαλυφθεί ο φοβερός και τρομερός Cyber-Eddie του δίσκου από νωρίς, με τον Adrian Smith να υπογράφει στίχους και μουσική και τον Steve Harris να θυμάται. «Μου έπαιζε διάφορα σημεία και εγώ ήμουν ‘Ναι… ΟΚ’… Και στο τέλος της κασέτας ήταν αυτό. Του λέω ‘Τι είναι αυτό;’ Ήταν η εισαγωγή του “Wasted Years”. Του λέω ‘Αυτό είναι φοβερό!΄ και μου απαντά ‘Είναι κάπως εμπορικό’. Του λέω πως χέστηκα αν είναι εμπορικό ή όχι. Είναι φοβερό τραγούδι και τελικά το βάλαμε».
 
wasted2177

   Ο Adrian είχε να δώσει τρία ολόδικά του κομμάτια στο άλμπουμ. Τα δύο από αυτά έγιναν single και βίντεο. Ο Harris του έδωσε όλο το spotlight, όπως του άξιζε άλλωστε. Και όταν βγήκε το βίντεο για το “Wasted Years”, δάκρυσε όλος ο Μέταλ πλανήτης! Η μεγαλύτερη μπάντα του ιδιώματος κατάφερε να μας συγκινήσει. Ήταν η πρώτη φορά και δεν το ξεχάσαμε ποτέ. Για το “Wasted Years” θα μπορούσα να γράφω σελίδες επί σελίδων. Προτιμώ, για τώρα, όμως να εστιάσω σε μία συγκεκριμένη διασκευή του.

   Στη συλλογάρα “Numbers From The Beast (An All Star Salute To Iron Maiden)”, στην οποία συμμετέχουν σχεδόν όλοι οι υπέρ-παίχτες του Ροκ στερεώματος, φιλοξενείται και μία διασκευή στο εν λόγω τραγούδι. Αρχικά, πάρτε ομάδα που διασκευάζει. Dee Snider (Twisted Sister), George Lynch (Dokken, Lynch Mob), Bob Kulick (Paul Stanley Band, Meatloaf), Jeff Pilson (Dokken, Dio, Foreigner), Jason Bonham (UFO, Bonham). Όλοι μαζί!
 

   Δεν ξέρω πως… αυτή η διασκευή όμως… Δεν θα τρελαθείτε με τον τρόπο που μπαίνει, δεν θα δηλώσετε οπαδός. Έχει όμως κάτι η ερμηνεία του Dee. Έχει μία πολύ γλυκιά μελαγχολία. Έχει αυτό το «Αχ και να το είχα γράψει εγώ» στη φωνή του. Υπάρχουν πολλές διασκευές στον ύμνο των Maiden. Υπάρχουν οι εκτελέσεις με την Anneke, που απλά μιλάνε στην καρδιά. Στην ουσία είναι μια προέκταση της μαγείας του “H”. Γι’ αυτό λοιπόν, κατάλαβέ το, μην χάνεις τον χρόνο σου με βλακείες, κοίτα μπροστά και ζήσε!

Κώστας Κούλης

Άρθρα Μουσικής