Άρθρα Μουσικής

loogoo

The Devil Went Down To Georgia

 
(Σύνδεση με το “Crossroads”)

   Ο διάβολος όμως δεν είχε πει την τελευταία του λέξη. Βλέπετε, το χτύπημα που δέχτηκε στο σταυροδρόμι από τον Blind Dog και το Lightning Boy ήταν τόσο δυνατό, που δεν θα μπορούσε να το αφήσει αναπάντητο. Είχε χάσει μια ψυχή (σ.υ.υ.: ναι, αλλά κερδίσει πάνω από δέκα χιλιάδες με το “Spanish Train”)… και η λέξη χάνω δεν του ήταν ούτε τόσο γνωστή, ούτε και αρεστή. Οπότε έπρεπε να πάρει το αίμα του πίσω.
 
daniels2046
   Έτσι λοιπόν αποφάσισε να κατηφορίσει προς τη Georgia, ώστε να ξεπεράσει το αδιέξοδο στο οποίο βρισκόταν και να κλέψει άλλη ψυχή. Και πέρασε από μπροστά από ένα νέο που έπαιζε βιολί. Μη χάνοντας χρόνο, ο διάβολος προκάλεσε τον Johnny σε μονομαχία. Αν έχανε, θα του έδινε ένα χρυσό βιολί. Αν κέρδιζε, θα έπαιρνε την ψυχή του. Ο διάβολος ξεκίνησε πρώτος, το βιολί του έβγαζε φωτιές, ορχήστρα από δαίμονες το συνόδεψε στο σόλο του… Αλλά ο Johnny, αγέρωχος, του αποκρίθηκε. «Λοιπόν, είσαι αρκετά καλός γέρο, αλλά κάτσε τώρα εκεί, στην καρέκλα, να σου δείξω πως γίνεται»! Και άρχισε να παίζει μια εκπληκτική μελωδία… τόσο εκπληκτική, που ο διάβολος κούνησε το κεφάλι του, γνωρίζοντας πως είχε ηττηθεί ξανά! Ο Johnny τότε αποκρίθηκε «Διάβολε, έλα πάλι όταν θες να δοκιμάσεις ξανά. Στο είπα, μπάσταρδε, είμαι ο καλύτερος που υπήρξε ποτέ»!
 

   Άλλη μια ιστορία που ανακατεύει το διάβολο στα μουσικά δρώμενα. Αυτή τη φορά όμως, είναι η υπεροψία του ίδιου και όχι η ανθρώπινη αμετροέπεια που προκαλεί το διαγωνισμό. Και εδώ συμμετέχει ο ίδιος, όχι κάποιος υποτακτικός του. Το αποτέλεσμα βέβαια είναι πάλι το ίδιο. Τελικός νικητής είναι πάντα ο οργανοπαίκτης, του οποίου η ψυχή μεταφέρεται μέσω του οργάνου του, στο παίξιμο και εν κατακλείδι στη μελωδία του. Και το ηθικό δίδαγμα, ότι η μουσική σε κάθε μορφή της είναι το βάλσαμο της ψυχής, γράφεται με τεράστια γράμματα στον επίλογο. Αντί κιθάρας, τώρα έχουμε βιολί. Αντί της Rock, έχουμε την Country. Και στις δύο περιπτώσεις το ηχητικό αποτέλεσμα είναι εκπληκτικό, μαγικό, σε οδηγεί στα σκοτεινά μονοπάτια της μουσικής με ασφάλεια. Ακούμε ένα βιολί πραγματικά... δαιμονισμένο, ενώ ο ρυθμός σε αναγκάζει να σηκωθείς απ’ όπου κι αν βρίσκεσαι και να χτυπήσεις παλαμάκια. Αν και τολμώ να πω ότι από την πρώτη εκτέλεση των The Charlie Daniels Band, προτιμώ τη συνέχεια, στην οποία μεταξύ άλλων συμμετέχει και αυτός ο χάλιας, ο Johnny o Cash ντε… αλλά ο κ. διευθυντής έχει να σας πει περισσότερα. Ήταν βλέπετε εκεί όταν το έγραφαν…

Νάσος Κονίτσας

- Γιαγιάκα, δαγκώνει το σκυλί σου;
- Όχι, παιδί μου. Όχι…
 

   Όταν πρωτοείδα το “Urban Cowboy” ήμουν πιτσιρικάς. Το είχε βάλει στην τηλεόραση, δεν έχω ιδέα πόσο καιρό μετά την αρχική προβολή του στους κινηματογράφους και θα πρέπει να πω ότι δεν θυμάμαι σχεδόν τίποτα από την ταινία. Κάτι όμως έμεινε χαραγμένο στην κεφάλα μου. Κι αυτό ήταν η σκηνή στην οποία παίζεται τούτο το τραγούδι. Δεν πίστευα στ’ αυτιά μου. Αν και με τη μουσική δεν τα πήγαινα καθόλου καλά μέχρι τα δεκαπέντε-δεκάξι μου, το συγκεκριμένο κομμάτι με είχε ξετρελάνει. Μπορεί να έφταιγε η εκπληκτική ιστορία που εξιστορείται, μπορεί να είναι η εξωφρενική μελωδία του βιολιού, μπορεί να είχε να κάνει με το φρενήρη ρυθμό που κινείται όλο το τραγούδι.
 

daniels2044   Ό,τι και να ήταν, είχα πλέον φάει τη γλάστρα κατακούτελα και μάλιστα από τον έκτο όροφο. Κάποια στιγμή, που μου ήλθε η φλασιά και θυμήθηκα αυτό το περιστατικό, πήγα και πήρα το δίσκο. Και πρέπει εκείνη την ημέρα να άκουσα το εν λόγω κομμάτι πάνω από σαράντα φορές. Πίσω η βελόνα, μπροστά η βελόνα, ο διάβολος προκαλεί το Γιάννη, ο Γιάννης κερδίζει και το χρυσό βιολί γίνεται δικό του. Και κάποια στιγμή σκέφτηκα να ψάξω την ιστορία. Ο Charlie Daniels είχε ηχογραφήσει το “The Devil Went Down To Georgia” το 1978, για το άλμπουμ “Million Mile Reflections”, που βγήκε στις αγορές τον Απρίλη του 1979. Το τραγούδι έχει γίνει πλατινένιο σαν single και έχει σαρώσει τα πάντα – ακόμα και Grammy κέρδισε – ενώ το άλμπουμ πούλησε πάνω από τρία εκατομμύρια κόπιες, μόνο στις ΗΠΑ.

   Όταν το ρωτούσαν πώς το εμπνεύστηκε ο ίδιος απαντούσε πως στο γυμνάσιο είχε διδαχθεί ένα ποίημα με τίτλο “The Mountain Whippoorwill”. To είχε γράψει ο Stephen Vincent Benét το 1925. Όταν ο Charlie έπαιζε με το θρύλο Vassar Carlton Clements, ο τελευταίος είχε συνθέσει ένα instrumental με τίτλο “Lonesome Fiddle Blues”.

   Βρισκόμαστε στο 1975 και ο Daniels παίζει κιθάρα στο άλμπουμ. Ο ίδιος τρώγεται. Θέλει κάτι να κάνει με αυτή τη φοβερή μελωδία. Τσακώνει λοιπόν το θέμα, το ανεβάζει μία οκτάβα και κοτσάρει τους στίχους. Βασισμένους σε κείνο το ποίημα. Έχει γράψει κατεβατά όμως και αυτό το πράγμα δεν τραγουδιέται. Δεν μασεί μία και προχωρά με – σχεδόν – αφήγηση. Τα υπόλοιπα είναι ιστορία. Πρόκειται για το πιο γνωστό, το πιο πολύ-ακουσμένο, το πλέον ευπώλητο και το σήμα κατατεθέν του Charlie Daniels και της μπάντας του. Πρόκειται για ένα από τα καμάρια της Country και από τις πιο απολαυστικές κωμικές αποδόσεις μίας – κατά τα άλλα – σκοτεινής ιστορίας. Το έχουν διασκευάσει ένας σκασμός συγκροτήματα και καλλιτέχνες και η αξία του είναι αναμφισβήτητη.

   Από τους Adrenaline Mob και τους Steve Ouimette & Ed DeGenaro, με τις Μέταλ διασκευάρες, μέχρι τη δαιμονιώδη Natalie Stovall, τους τεράστιους Primus, ακόμα και τους, Folk μεν Άγγλους δε, Levellers, το κομμάτι λάμπει και συνεπαίρνει όλους εκείνους που έχουν εξιταριστεί με την ιστορία και το ρυθμό του κομματιού. Το υπεροχάκι αυτό έχει την τιμητική του ΚΑΙ στο The Muppet Show, με τον Kermit να πετάει, μετά το τελείωμα του τραγουδιού, την ατακάρα στο διάβολο. “Devil, you were good”! Για να αντιδράσει τίμια η φιγούρα του κερασφόρου Muppet. «Καλός; Δεν πρέπει να είμαι καλός εγώ»!
 

   Πέρα από το γεγονός ότι η εκφορά των στίχων αποτελεί φόβητρο και εφιαλτική εμπειρία για οποιονδήποτε δεν είναι Redneck (εξαιρείται ο Mark Chadwick των Levellers, που ακούγεται πιο καράβλαχος κι από Τεξανό πετρελαιά) και εγγυάται βέβαιο και αβίαστο στραμπούληγμα της γλώσσας, η πλάκα είναι ότι το σόλο του διαβόλου είναι πολύ καλύτερο από εκείνο του Johnny. O διάβολος παίζει παπάδες (ενδιαφέρουσα επιλογή λέξεων) και ο Γιαννάκης παίζει απλά την αρχική μελωδία. Στις διάφορες διασκευές προσέχτηκε αυτό και ο Johnny παίζει ένα θέμα που είναι κάτι περισσότερο και δικαιολογεί τη νίκη. Πάντως, για να ξηγιόμαστε, το σόλο του διαβόλου είναι εξωπραγματικό και υπάρχουν διασκευές που έχει διανθιστεί με πολύ νόστιμα πραγματάκια. Για παράδειγμα, στη διασκευή που έχει κάνει η Natalie Stovall, το θέμα στο σόλο του διαβόλου είναι το “Enter Sandman”! Την πρώτη φορά που το άκουσα, χαμογέλασα μέχρι το πάτωμα. Πολύ ενδιαφέρουσα είναι και η προσέγγιση των Horseshoe Road, οι οποίοι στο σόλο του Johnny πέρασαν ακόμα και το “Layla” – ναι, το ίδιο “Layla” που είχε βάλει και η BMW στις διαφημίσεις της. Οι τυπάδες έχουν επίσης περάσει ένα σωρό θέματα ακόμα, από 007 μέχρι Randy Rhoads!

   Οι Μέταλ διασκευές εννοείται πως έχουν αποδώσει τα σόλο με κιθάρες και εκεί γίνεται ο καλός χαμός, ενώ τα δικασίδια πέφτουν βροχή. Ο ίδιος ο Daniels έχει διαφωνήσει με τη Μέταλ διασκευή που φιλοξενείται στο “Guitar Hero III”, αλλά αυτό έχει να κάνει αποκλειστικά με την πεποίθησή του να κερδίζει μόνο ο Γιαννάκης στην κόντρα με τον κακομοίρη κοκκινοκέρατο. Μπορεί ακόμα να σας συγκινήσει η «έκδοση» των Blues Traveller, με τον John Popper να παίζει φυσαρμόνικα στα μέρη του βιολιού. Για τους οπαδούς του Jack Black… Τι, νομίζατε ότι θα του είχε γλυτώσει; Το τιμά και ο ίδιος και τολμώ ότι είναι τρισχαριτωμένη η δική του μουσική άποψη. Κλασσικά του αλλάζει τον αδόξαστο, αλλά είναι σε Live και είναι ο Black, ρε μάστορα…
 

   Τώρα, για τους φίλους που προτιμούν στιχουργικά το “You son of a gun” από το “You son of a bitch”, μια και ο Charlie Daniels το ηχογράφησε και με τις δύο οψιόν, αφού για να παιχτεί το τραγούδι στο ραδιόφωνο έπρεπε να μην έχει μέσα «κακές λέξεις», είμαστε μαζί τους. Το πρώτο παραπέμπει και στον ύμνο του Bruce Dickinson. Κατά τα άλλα, κάθεστε αναπαυτικά, απολαμβάνετε κάθε έκδοση για την οποία διαβάσατε πιο πάνω και βάζετε ξανά το βίντεο με την ορίτζιναλ βερσιόν. Για το δεύτερο μέρος του τραγουδιού, “The Devil Comes Back To Georgia”, που κυκλοφόρησε το 1993 και που σχολίασε πιο πάνω ο Νάσος… Χαριτωμένο, με έξυπνο λιμπρέτο, αλλά τίποτα ουσιαστικό. Ό,τι ήταν να ειπωθεί… ΟΛΑ τα πρόλαβε το πρώτο.

Κώστας Κούλης
 
daniels2045

Άρθρα Μουσικής