Άρθρα Μουσικής

loogoo

Δέκα άλμπουμ Άννα Καστόρη

Lateralus- TOOL (2001)
tool
Είναι από τους δίσκους που αισθάνομαι πολύ "λίγη" και "μικρή" για να κάνω και κριτική. Μάλιστα σηκώνω και το φρύδι σε όποιον τολμήσει να τον πιάσει στο στόμα του. Περιττή η παράγραφος αυτή, μιας και αν τον ακούσετε θα αντιληφθείτε ότι η μουσική των Tool μιλάει και τα λέει όλα από μόνη της. Περίπλοκος για τους πολλούς, εξαιρετικός στη σύνθεση και με απίστευτη ροή στη μουσική, είναι μακράν ο καλύτερος δίσκος που έχω ακούσει ποτέ. Μια πληθώρα από νοήματα, μουσικές φράσεις, ήχους, που σου αρκούν ακόμη και χωρίς τις απίστευτες βιντεάρες και γενικό γραφιστικό τρόπο παρουσίασης, που ούτως ή άλλως χαρακτηρίζει τη μπάντα.

Abattoir Blues/The Lyre of Orpheus (2004)
cave
Άλλοι χαίρονταν για το Euro, άλλοι για τους Ολυμπιακούς της Αθήνας, άλλοι για τη Eurovision, εγώ το 2004 χαιρόμουν για την πρώτη χρονιά που έφυγα φοιτήτρια και για την κυκλοφορία αυτού του δίσκου, που συνοδεύτηκε από την συναυλία στη Θεσσαλονίκη. Εκεί ξεκίνησε ο έρωτας με τον Nick Cave και έκτοτε δεν έπαψε. Είναι πάντα δύσκολο να διαλέξεις έναν μόνο δίσκο από τον σπουδαίο αυτό καλλιτέχνη. Το δέκατο τρίτο άλμπουμ του μουσικού ποιητή Nick Cave και της μπάντας του The Bad Seeds είναι ένα από τα πιο αφηγηματικά σε στίχους. Λυρικό και ταξιδιάρικο, να είναι καλά η ψηφιακή τεχνολογία γιατί αν το είχα σε κασέτα θα είχε λιώσει από το παίξιμο.

S&M - Metallica &San Francisco Symphony (cond. Michael Kamen) (1999)
sandm
Για όσους δεν το έχουν αντιληφθεί, είμαι φλώρος. Αυτό σημαίνει ότι στο γυμνάσιo και λύκειο έκανα γαλλικά και έπαιζα πιάνο. Από Metallica δεν ήξερα την τύφλα μου, οπότε το πήρα λίγο ανάποδα και πήρα το δίσκο για το "S" της υπόθεσης, και  γιατί πάντα με τραβούσε o συνδυασμός διαφορετικών ειδών πραγμάτων, γεύσεων και μουσικής. Ειδικά στη μουσική τη λέξη "είδος" τη σιχαίνομαι. Μιλάμε να έχω φάει τέτοιο κόλλημα με το δίσκο που ήξερα σαν κάθε καλή μαθήτρια Solfege να μουρμουράω απ' έξω όλα τα συμφωνικά μέρη. Το πρόβλημα άρχισε όταν έμαθα και τα μέρη της μπάντας μέχρι το τελευταίο σόλο. Αυτό ήταν. Από κει και πέρα ήταν ζήτημα χρόνου να αναζητήσω τις αρχικές "καθαρές" εκδόσεις τους, ομολογώντας όμως ότι κανένα άλμπουμ των Metallica (άντε, ίσως να πλησίασε το Black Album) δεν έφτασε τον αντίκτυπο που είχε τον S&M, σε εμένα πάντα.

Reise, Reise - Rammstein (2004)
ramstein
Για τη θέση αυτή φυλούσα το "Appetite for Destruction" των Guns and Roses, αλλά όταν μας ζητήθηκε να κάνουμε ένα τοπ-10 από τα δέκα καλύτερα μουσικά άλμπουμ όλων των εποχών, θεώρησα ότι θα ήταν πιο ενδιαφέρον να βάλω τα καλύτερα την ΔΙΚΗΣ μου εποχής. Οπότε, bye bye GnR, Queen, Pink Floyd και Doors. Ακόμη και τους Nirvana έκοψα. Τη θέση θα πάρει ένας δίσκος που με έκανε να ψάχνω και να μαθαίνω τους στίχους απ' έξω, στα γερμανικά μαζί με τη μετάφραση, με τέτοια αφοσίωση που θα έκανε τη Γερμανικού μου στο γυμνάσιο να αναριγεί από συγκίνηση. Το Ohne Dich σου το απαγγέλω και τώρα αν θες. Ακόμη δεν έχω πάει σε Live. Το μετανιώνω...

The Deep End - Madrugada (2005)
deepend
Όσοι με ξέρετε, θα απορείτε που συγκρατήθηκα και δεν έβαλα τους Madrugada απευθείας στην κορυφή της λίστας. Τους αγαπάω, τους λατρεύω, έχω όλους τους δίσκους τους αλλά έχω και τσίπα. Από τους δικούς τους δίσκους πάντως επάξια μπαίνει ο συγκεκριμένος, και μάλιστα με το δεξί, την τραγουδάρα The kids are on High Street. Σαν σύνολο νομίζω είναι από τους πιο ισορροπημένους τους αφήνοντας την υπέροχη φωνή του Sivert Hoyem να σε αποκοιμη... εεε... συνεπαίρνει και ξεσηκώνει σε καλή αναλογία. Αγαπώ (Και γι αυτό τους πειράζω καλέ).

Próxima Estación Esperanza - Manu Chao (2001)
esperanza
Δεν το είδατε αυτό να σας έρχεται, ε; Κι όμως είναι ένας από τους αγαπημένους μου δίσκους. Είναι τόσο αγαπημένος που τον δανείστηκα από τον αδερφό μου και τον έχω κρατήσει πια δέκα χρόνια. Ο αδελφός ακόμη ψάχνει κι εγώ ακόμη τον βάζω να παίζει όποτε έχει βροχερή μέρα, ή μέρα με ήλιο, ή κάνω δουλειές στο σπίτι ή...βασικά...συνέχεια. Ήρεμος αλλά και ξεσηκωτικός, η επιτυχία του είναι η απλότητα του και η δυνατότητα να σε ταξιδεύει μέσα από την άνεση του σπιτιού σου. Απλά κλείνεις τα μάτια και ακούς. Τέλειο!

Origins of Symmetry - Muse (2001)
muse
Όταν κυκλοφόρησε ο συγκεκριμένος δίσκος, όσους από τη γενιά μου μας άρεσε να αποκαλούμε τα ακούσματα μας "progressive ή alternative rock ή metal" (σε οποιοδήποτε συνδυασμό, είπαμε δεν μου αρέσουν τα "είδη") δεν ξέραμε από που μας ήρθε και τι μας χτύπησε. Θυμάστε που σας είπαμε ότι έχω μία μικρή αδυναμία ή έστω μια μικρή αναγνώριση και κατανόηση της κλασικής μουσικής. Ε, όταν αντιλαμβάνομαι επίπεδο σύνθεσης που να πλησιάζει τέτοια πρότυπα, απλά γονατίζω και προσκυνώ. Δίσκος που πήρα αντίγραφο, με φωτοτυπία έγχρωμη πιξελιασμένη για εξώφυλλο, και πήγα αμέσως να πάρω τον γνήσιο. Σε περιόδους που ήθελε να κερδίσεις το λαχείο για να πάρεις τα γνήσια CD από όλους όσους ήθελες, αν θυμάστε. Τελικά αυτό που μας χτύπησε ήταν ο Bellamy, με ένα διάφανες πιάνο στο κεφάλι. Ομολογώ ότι ακόμη να συνέλθω και συνεχίζω να παρακολουθώ με απίστευτη λαχτάρα ότι βγάζουν οι μικροί θεούληδες.

Californication - Red Hot Chili Peppers (1999)
red
Πόσα βράδια μπορεί να τραγουδούσαμε το Otherside και σε πόσες εκδρομές; Προσωπικά τον θεωρώ τον καλύτερο δίσκο των Red Hot Chili Peppers μέχρι σήμερα. Μετά το χαμό που είχε γίνει με την τότε κυκλοφορία του, είχα σιγά σιγά αποκτήσει σχεδόν όλη την δισκογραφία τους. Κανένας ποτέ δεν μου φάνηκε τόσο μουσικά πλήρης όσο ο συγκεκριμένος. Με αφορμή το άρθρο αυτό, έβαλα το χιλιοπαιγμένο CD άλλη μία φορά, και μπορώ να πω ότι ακούγεται ακόμη φρέσκος, δεκαέξι χρόνια μετά!

Κεφάλι Γεμάτο Χρυσάφι-Τρύπες (1991)
trypes
Τώρα θα μου πείτε ότι το 1991 ήμουν πέντε χρονών και συνεπώς αμοιβάδα μπροστά στο ελληνικό ροκ. Το θέμα είναι ότι κουφή δεν ήμουν και όταν έγινα δεκαπέντε αυτός ο δίσκος δεν είχε παλιώσει. Βασικά αυτός ο δίσκος δεν παίζει να παλιώσει ποτέ. Ο Γιάννης Αγγελάκας είναι ακόμη ένα σύγχρονος ποιητής. Θα μπορούσα να βάλω τον καινούριο του δίσκο, που είναι εκπληκτικός και έχω ερωτευτεί. Αλλά ο έρωτας δεν νικάει ούτε την αγάπη ούτε ένα κεφάλι γεμάτο χρυσάφι.

Ένας κύκλος στον αέρα - Ξύλινα Σπαθιά (2000)
xylina
Για αυτήν τη θέση πάλεψα πολύ με τον αν θα βάλω Ξύλινα Σπαθιά ή Διάφανα Κρίνα. Δυστυχώς τα κρίνα είναι πολύ... ευαίσθητα απέναντι στα σπαθιά, και θα θυσιάσω μεγάλο κομμάτι των ακουσμάτων μου παραλείποντας τα από τη λίστα. Όμως και ο "κύκλος στον αέρα" γέμισε πολλά εφηβικά βράδια, ίσως από τις τελευταίες αναλαμπές του ελληνικού ροκ. Πριν σβήσει για αρκετά στεγνά χρόνια περιμένοντας για ακόμη μια φορά έναν Αγγελάκα, έναν Παυλίδη και έναν Ανεστόπουλο να μας το θυμίσουν.

ΥΓ.: Θέλω να βάλω στο τέλος της λίστας ένα δίσκο που κανονικά δεν πληροί τα  κριτήρια για να μπει, αλλά λειτούργησε σαν οδηγός για τα μουσικά μου ακούσματα έκτοτε. Είναι το soundtrack του πρώτου Matrix. Μια ματιά στη λίστα του θα σας πείσει.
 
Άννα Καστόρη
 

Άρθρα Μουσικής