Άρθρα Μουσικής

loogoo

Δέκα άλμπουμ Παντελής Κακαβάς

 
   Ξεκινάω με το κλασσικό disclaimer πως είναι απίθανο να καταφέρεις να χωρέσεις τα καλύτερα σε ένα top 100. Θα αφήσεις άλλα τόσα απέξω. Πόσο μάλλον σε ένα top 10. Παρόλα αυτά είναι μια πρώτης τάξεως ευκαιρία να ξεσκονίσουμε τα ράφια του μυαλού μας αλλά και της δισκοθήκης μας και να θυμηθούμε και να ξανακούσουμε για πολλοστή φορά album-ύμνους της παγκόσμιας ροκ μουσικής σκηνής. Albums που κατάφεραν να αντέξουν το στοίχημα με τον χρόνο και που μας έχουν συντροφέψει ουκ ολίγες φορές, στα εύκολα και στα δύσκολα. Πάντα εκεί.

Queen – A night at the opera (1975)
anight
Με τον τίτλο του εμπνευσμένο από την κλασσική ταινία των αδερφών Μαρξ το τέταρτο studio album των Queen ,αποτελεί την πιο ακριβή παραγωγή στην ιστορία της μουσικής (έως την στιγμή της κυκλοφορίας του). Κινείται σε μια πληθώρα μουσικών ειδών που δείχνει την ευρεία γκάμα που το Βρετανικό κουαρτέτο διέθετε στην συνθετική του φαρέτρα. Από το up tempo “Sweet Lady” και το ρομαντικό και πολυδιασκευασμένο “Love of my life” έως φυσικά τον γνωστό μουσικό ύμνο του “Bohemian Rhapsody”. Με οδηγό ίσως τον καλύτερο frontman όλων των εποχών, Freddie Mercury, οι Queen είναι prog, είναι rock, είναι pop, είναι οπερετικοί. Το “A night at the opera” έφτασε δικαιολογημένα στην κορυφή των Βρετανικών charts και μέχρι σήμερα αποτελεί μία από τις κορυφαίες στιγμές της παγκόσμιας rock σκηνής.

Rush - Moving pictures (1981)
moving
Το όγδοο album των Καναδών Rush αποτελεί ένα από τα ομορφότερα και αρτιότερα δείγματα του progressive rock. Κυκλοφόρησε τον Φεβρουάριο του 1981 και έφτασε στην κορυφή των Καναδικών τσαρτς και στο Νο 3 σε Βρετανία και Αμερική. Έχοντας πλέον βρει μια ιδανική ισορροπία ανάμεσα στο blues/hard rock ύφος των πρώτων albums αλλά και στα progressive στοιχεία τους παραδίδουν 40 λεπτά καθαρής απόλαυσης. Τα φουτουριστικά στοιχεία με την εκτενή χρήση του synth, οι συνεχείς εναλλαγές ρυθμικών, η χαρακτηριστική φωνή του Geddy Lee , τα εκπληκτικά γυρίσματα του Neil Peart όπως και οι μελωδικές γραμμές του Alex Lifeson βρίσκουν, στο album αυτό, την τέλεια χημεία.

Pink Floyd – The Dark Side of The Moon (1973)
darkside
Ηχογραφημένο στα θρυλικά studios της Abbey Road, με τη βοήθεια του Alan Parsons και γραμμένο εξολοκλήρου από το Roger Walters το “The Dark Side of The Moon” αποτελείται πραγματικά από συνεχόμενα μουσικά διαμάντια. Ο Βρετανός αντλώντας έμπνευση από τον τρόπο ζωής του σύγχρονου ανθρώπου γράφει για την επικοινωνία, την εργασία, το άγχος, τον χρόνο, τον θάνατο, την απληστία, τον πόλεμο, τις επιλογές, και την τρέλα. Εν συνεχεία  με την πολύτιμη βέβαια συμβολή και των David Gilmour, Richard Wright και Nick Mason δημιουργούν την γνωστή progressive, ηλεκτρονική, Φλοϋντική ψυχεδέλεια και μας αφήνουν απλά να απολαμβάνουμε, θαυμάζοντας το μεγαλείο τους εις τους αιώνες.

Neil Young – Harvest (1972)
harvest
Δυο χρόνια μετά το εξαιρετικά επιτυχημένο “After the Gold Rush” ο 27χρονος Neil  ηχογραφεί το Harvest. Το Harvest αποτελεί το 4ο album του πολυγραφότατου Καναδού τραγουδοποιού που μετρά πάνω από 35 studio albums στην καριέρα του χωρίς να μετράμε τα lives και compilations. Στην θέση του θα μπορούσαν κάλλιστα να μπουν τα υπέροχα “Rust Never Sleeps” ή “Tonight’s The Night”. Σίγουρα δύσκολη η επιλογή αλλά πολύ απλά το Harvest περιέχει το «Heart of Gold» και το «The Needle and the Damage Done»  και το «Old Man»… Με την κιθάρα του και την φυσαρμόνικα του για παρέα ο Young περιπλανιέται σε country / rock μονοπάτια, ταξιδεύει σε blues μελωδίες και ρυθμούς τόσο απλούς αλλά συνάμα τόσο αρμονικούς που το μόνο που μπορείς να κάνεις είναι να ταξιδέψεις μαζί του.

Metallica – Ride the Lightning (1984)
ride
Τι να πρωτοπεί κανείς γι΄ αυτόν το δίσκο που ήρθε το καλοκαίρι του 1984 για να σαρώσει τα πάντα στο πέρασμα του. Οι Metallica στα καλύτερα τους. Διατηρούν τις thrash καταβολές τους, ερχόμενοι εξάλλου από το δυναμικό και σπιντάτο “Kill’ em all” , με τα “Fight fire with fire” και “Creeping Death” να βαράνε ανελέητα αλλά παράλληλα ανοίγουν και πιο πολύπλοκες διαδρομές. Mε την καταλυτική συνεισφορά του Cliff Burton που βοηθάει στην αρμονική ωριμότητα του δίσκου καταλήγουν σε ένα πληθωρικό διαμάντι τόσο μουσικά όσο και στιχουργικά. Ο Hetfield καταπιάνεται με θέματα κοινωνικά, με προσωπικές του ανησυχίες και προβληματισμούς αλλά και με τη Βίβλο. Αποκορύφωμα φυσικά αυτής της δουλειάς αποτελεί το μοναδικό, χωρίς περαιτέρω συστάσεις και ευφημισμούς, “Fade to Black”.

Dream Theater - Metropolis pt.2: Scenes from a memory (1999)
metropolis2
Εφτά χρόνια μετά την κυκλοφορία του πραγματικά μοναδικού “Images and Words” οι Dream theater έδωσαν απλόχερα στο κοινό τους το δεύτερο μέρος του «Metropolis» με ένα concept album αριστουργηματικό. Οι μεγάλες και πολύπλοκες συνθέσεις, τα μακροσκελή solos και τα prog στοιχεία στα οποία μας είχαν συνηθίσει οι Αμερικανοί από τα πρώτα χρόνια της καριέρας τους έχουν και εδώ περίοπτη θέση λειτουργώντας  εξαιρετικά στην εξέλιξη του μύθου του Nickolas. Με τον Jordan Rudess πια στην σύνθεση τους πίσω από τα πλήκτρα να παίρνει την σκυτάλη από το Derek Sherinian και να οργιάζει, οι Dream Theater έβαλαν όχι απλά άλλο ένα λιθαράκι στον κόσμο του progressive metal αλλά μια ολόκληρη κοτρόνα, που είναι πολύ δύσκολο να μετακινηθεί, εκτοξεύοντας την φήμη και την καριέρα τους σε ακόμα υψηλότερα επίπεδα.

Rainbow – Rising (1976)
rising
Μετά και παρά, την πολύ δυναμική εισαγωγή που έκαναν οι Rainbow το 1975 με το “Ritchie Blackmore's Rainbow” ο ίδιος ο Blackmore αποφάσισε να απομακρύνει όλους τους μουσικούς που συνεργάστηκε στο album, εκτός από τον Ronnie James Dio και να ανανεώσει το «τόξο» του με τους Jimmy Bain (μπάσο), Tony Carey (πλήκτρα) και Cozy Powel (τύμπανα). Ως αποτέλεσμα αυτού, ο κόσμος είχε την ευλογία να απολαύσει το μοναδικό “Rising”. Με τα νεοκλασικά licks και arpeggios του Blackmore, με τα classic rock riffs του, με την απαράμιλλη χροιά του Dio. Όλα εκεί. Η συνθετική έμπνευση του πρώτου και ο στιχουργικός οίστρος του δεύτερου ταίριαξαν απόλυτα και στα έξι κομμάτια του άλμπουμ με αιχμή του δόρατος ασφαλώς το θρυλικό “Stargazer”. Οχτώ λεπτά και 26 δευτερόλεπτα επικής απόλαυσης με την πολύτιμη βοήθεια και της φιλαρμονικής ορχήστρας του Μονάχου.

Led Zeppelin -IV (1971)
led
Για το συγκεκριμένο album θα μπορούσαμε απλά να πούμε “Stairway to Heaven” και να πάμε παρακάτω. Θα αρκούσε. Αλλά θα αδικούσαμε τους υπόλοιπους rock οργασμούς που περιέχει. Θα αδικούσαμε το γκρουβάρισμα του “Black Dog”,  το folk ντουέτο του Plant με την Sandy Denny στο “The battle of Evermore” υπό το μαντολίνο του Page, το “Rock and Roll” που είναι όνομα και πράγμα. Εν γένει μια 70s χίπικη πανδαισία. Το IV ή “Four Symbols” από τα τέσσερα χαρακτηριστικά σύμβολα που εισήγαγαν  τα μέλη των Zeppelin σε αυτόν τον δίσκο ανέβηκε στο No 1 στο Ηνωμένο Βασίλειο και στο Νο 2 στο Billboard 200. 45 χρόνια μετά την κυκλοφορία του και έχοντας πουλήσει πάνω από 37 εκατομμύρια αντίτυπα βρίσκεται δικαίως στις λίστες των καλύτερων albums όλων των εποχών.

Savatage – Gutter Ballet (1989)
gutter
Στο νήμα κέρδισε το συγκεκριμένο άλμπουμ την θέση του στην δεκάδα από την επόμενη εξαιρετική δουλειά των αδερφών Oliva και του Paul O’Neill φυσικά, του “Streets: A rock opera” του 1991. Στο “Gutter Ballet” οι Savatage ανανεώνονται δημιουργώντας τη λυρικότητα, και το μελωδικό και ορχηστρικό ήχο (“When The Crowds Are Gone” , “Silk And Steel” , “ Summer’s Rain”) που θα χαρακτηρίσει και τις επόμενες δουλειές τους, κρατώντας παράλληλα τις metal ορμές τους και τον δυναμικό, power/heavy ήχο των πρώτων τους δίσκων (“Of Rage And War”, “The Unholy”). Αυτό φυσικά το καταφέρνουν χάρη στην διορατικότητα του Paul O’Neill που από το 1987 κατευθύνει τον ήχο των Savatage σε πιο συμφωνικά και σύνθετα μονοπάτια από το τιμόνι της παραγωγής, την εκτεταμένη χρήση των πλήκτρων από τον John Oliva και ασφαλώς από την συνθετική ικανότητα και μουσική κατάρτιση του αδικοχαμένου Criss. Κάθε στιγμή του δίσκου αυτού πραγματικά μοναδική.

Journey – Escape (1981)
escape
Ένας δίσκος που παρότι γράφτηκε στις αρχές της δεκαετίας, μυρίζει μια υπέροχη μουσική 80ίλα. Από πού να αρχίσει κανείς; Από τον Ross Valory που οι μπασογραμμές του δίνουν τον ρυθμό και  «δένουν» όλα τα κομμάτια του δίσκου, στις δυναμικές και τα γυρίσματα του Steve Smith (τύμπανα) και από τις μελωδικές γραμμές του Neal Schon (κιθάρα) και τον γεμάτο ήχο που βγάζουν τα πλήκτρα του Jonathan Cain στην φωτεινή, μία στο εκατομμύριο όπως έχει δηλώσει χαρακτηριστικά ο Brian May, φωνή του Steve Perry το album αποτελεί υπόδειγμα και χαρακτηρίζει μια ολόκληρη εποχή. Σημαντικό μέρος της επιτυχίας πιστώνονται και οι Mike Stone και Kevin Elson που έκαναν την παραγωγή του δίσκου στα Fantasy Studios στο Berkeley της California,. Το “Escape”, που αποτέλεσε το μουσικό Έβερεστ των Αμερικανών Journey, έφτασε στην κορυφή του Billboard 200 έχοντας μάλιστα 4 κομμάτια στο Billboard Hot 100 singles ("Don't Stop Believin'" #9, "Who's Crying Now" #4, "Still They Ride" #19 and "Open Arms" #2.).

Παντελής Κακαβάς
 

Άρθρα Μουσικής

Facebook Comments