Άρθρα Μουσικής

loogoo

Δέκα άλμπουμ Δημήτρης Μπάρμπας

 
Pink Floyd - The Wall (1979)
thewall
Ίσως για του περισσότερους μουσικόφιλους το The Wall αποτελεί το σπουδαιότερο album του προηγούμενου αιώνα. Ο Roger Waters, που κρύβεται πίσω από αυτή την άρτια δημιουργία, έσπευσε να θυμίσει στην ανθρώπινη φυλή όλα εκείνα που την κρατούν εγκλωβισμένη. Ο τοίχος υψώθηκε τόσο ψηλά που η μουσική βιομηχανία μάλλον δεν τον ξεπέρασε ποτέ.
 
Pink Floyd - Dark Side Of The Moon (1973)
darkside
Λίγα χρόνια πριν το χτίσιμο του τοίχους ο Waters και οι Pink Floyd καταργούν τον κανόνα που θέλει τον καλλιτέχνη μετά το απόγειό του να γνωρίζει την πτώση. Οι ατελείωτες ώρες δουλειάς και περιοδειών τα έξι χρόνια που μεσολάβησαν ανάμεσα στα δύο album είχαν ως αποτέλεσμα την οριστικοποίηση των Pink Floyd ως την σπουδαιότερη prog μπάντα που πάτησε στον πλανήτη. Το The Wall περιέγραψε την κοινωνική παθογένεια και το Dark Side Of The Moon είχε, προκαταβολικά, εκφράσει την σκέψη των δημιουργών του φωτίζοντας το ασυνείδητο.
 
Rainbow-Rising (1976)
rising
To album που έφερε στον κόσμο του Metal το Ronnie James Dio είναι μια από τις επιδραστικότερες στιγμές στην ιστορία της μουσικής. Ο Ritchie Blackmore με το πρώτο album των Rainbow περιέγραφε μια fantasy και μεσαιωνική πλευρά που θα ‘θελε να είχαν οι Deep Purple και η όλο και πιο ενεργή παρουσία του Dio στους στίχους και τις φωνητικές γραμμές επέφεραν τον επόμενο χρόνο (1976) το Rising. Οι Rainbow εκείνη την εποχή είχαν στις τάξεις τους ένα rhythm section (Jimmy Bain-Bass και Cozy Powell-Drums) που θα μπορούσε να κοιτάξει κατάματα ακόμα κι αυτό των Led Zeppelin. Το αποτέλεσμα της συνεργασίας αυτών των ανθρώπων δεν θα μπορούσε παρά να είναι επικών διαστάσεων, θεματικά και μεταφορικά.
 
Ayreon-The Human Equation (2004)
human
O Arjen Lucassen, ιθύνοντας νους πίσω από το project των Ayreon, αποτελεί έναν καθρέφτη για το σημερινό progressive. Τραγουδιστές που μεσουρανούν στον χώρο τους και εκτελεστές που διαλέχτηκαν ώστε να εκφράζουν απόλυτα την “αφήγηση” του Lucassen πλάθουν μια ιστορία αγάπης με την απόλυτα “προοδευτική” της έννοια. Ο James Labrie των Dream Theater, μετά από μια εποχή έντονων αμφισβητήσεων προς το πρόσωπό του, λειτουργεί ιδανικά ως μέρος ενός ιδιαίτερα εσωστρεφούς concept, που αφήνει δημιουργικό χώρο στη φωνή και κερδίζει εκ νέου την εκτίμηση των συναδέλφων του πρωτίστως και κατ’ επέκταση ολόκληρης της Metal Κοινότητας.
 
Toto-IV (1982)
totoiv
Πόσο δύσκολο φαινόταν αλήθεια να γίνει μια ομαλή μετάβαση ενός πολυσύνθετου μουσικού προς τον κόσμο των 80’s, όταν όλα έμοιαζαν φιλτραρισμένα από την ανάγκη του κοινού για απλότητα και χορευτική διάθεση, που είχε έρθει με κεκτημένη ταχύτητα από την Disco εποχή που προηγήθηκε. Οι Toto αποτέλεσαν την απόλυτη prog/pop/rock μπάντα των 80’s. Σημαντικότατο ρόλο σε αυτή την σχεδόν κοινώς αποδεκτή άποψη έπαιξε η κυκλοφορία του IV που γέννησε δυο ύμνους των 80’s όπως είναι το Africa και το Rosanna και φώτισε τους μουσικούς που κρύβονταν πίσω από το Thriller του MIchael Jackson.

Queen-Innuendo (1991)
innuendo
To Innuendo είναι κάτι πολύ παραπάνω από ένα κύκνειο άσμα. Ο Freddie Mercury δεν είχε μια τέτοια πορεία άλλωστε. Ήταν πάντα αυτό το ασχημόπαπο με την αυτοπεποίθηση του κύκνου που άλλαξε μια για πάντα τον κόσμο της μουσικής. Λίγους μήνες πριν το οριστικό αντίο του Freddie οι Queen εξέδωσαν το επιστέγασμα της καλλιτεχνικής τους πορείας. Ένα album που μπορείς να διακρίνεις όλα εκείνα τα στοιχεία που έκαναν τους Queen αυτό που είναι μέχρι σήμερα. Η ερμηνεία του Mercury, εμποτισμένη από την αρρώστια του, καθρεφτίζει τις καλύτερες και τις χειρότερες στιγμές της ζωής του, που έφτανε στο τέλος της. Οι ψηλές νότες του album θα μπορούσαν να είναι ένα από τα πιο μνημειώδη στοιχεία στην ιστορία της μουσικής και η απόδειξη ότι ο ανθρώπινος πόνος μπορεί να είναι φορέας ύψιστης καλλιτεχνικής έκφρασης.

Beatles-Abbey Road (1969)
abbey
To να διαλέξεις το “καλύτερο” album των Beatles είναι μια από τις πιο ανούσιες διαδικασίες στην ιστορία των “Best Of…” στηλών. Οι Beatles δημιούργησαν μια νέα σχολή με κάθε τους δισκογραφική δουλειά, με κάθε τους κουβέντα, με κάθε τους ανάσα. Το quarteto που δημιούργησε, για πολλούς, την rock μουσική, πέρασε από άπειρα στάδια ωρίμανσης, προσωπικά και συνολικά καταλήγοντας εκεί που ξεκίνησε. Η απλότητα και η ανάγκη εξωτερίκευσης όλου αυτού που έκρυβαν μέσα τους,  o John και ο Paul, τους οδήγησε σε πολύ πρωτόγνωρα για την εποχή, μουσικά και πνευματικά μονοπάτια. Το Abbey Road ήταν ο πρόλογος του τέλους. Το studio έμελλε να στιγματιστεί στους αιώνες από αυτές τις προσωπικότητες και τραγούδια όπως το “Come Together”, “Something” και “I Want you So Bad (She’s So Heavy)” έμελλαν να ορίσουν ένα μεγάλο μέρος των ίδιων αλλά και όσων ανθρώπων ερωτεύτηκαν το φαινόμενο Beatles.
 
Dream Theater -Scenes From A Memory (1999)
metropolis2
Τα μεγαθήρια του progressive των 70’s γέννησαν μπάντες που ενσωμάτωσαν έναν πιο σκληρό ήχο στις “παράξενες” φόρμες του είδους. Οι Dream Theater είναι ένα από τα πιο ξεκάθαρα παραδείγματα μετουσίωσης του prog rock σε prog metal, με μια ομάδα από εξαιρετικούς ατομικά εκτελεστές αλλά και υψηλότατου επιπέδου γνώστες της μουσικής θεωρίας να αποτελούν φορείς ενός ιδιώματος που λίγοι πίστεψαν στην διαχρονικότητά του, λόγω της πολυπλοκότητας που το διακρίνει. Οι Dream Theater είναι απο κείνες τις μπάντες που δεν χαρακτηρίζονται από ένα masterpiece album. Είναι μια μπάντα που προσφέρει κάτι στον εαυτό της και κατ’ επέκταση στους fans με κάθε ευκαιρία. To “Scenes From A Memory” αποτελεί μουσικά και νοηματικά ένα spinoff του εκπληκτικού “Images And Words” που δεν θα περίμενες ποτέ ότι θα ξεπερνούσαν οι Theater. Μια ιστορία εμπνευσμένη από τις horror movies των 70’s με σαφείς αναφορές σε κοινωνικές αλλά και μεταφυσικές έννοιες αποτελεί μια αναζωπύρωση στην δισκογραφία των concept albums. Οι συνθέσεις και το επίπεδο των εκτελέσεων αυτών θα αποτελούν για πάντα σημείο αναφοράς για την μπάντα, για το είδος και για τον κάθε ενσυνείδητο ακροατή.
 
Journey-Escape (1981)
escape
Ο Frontman των Journey, Steve Perry αποτελεί γνώριμη φιγούρα στις λίστες με τους καλύτερους τραγουδιστές της ροκ μουσικής. Αυτό από μόνο του βέβαια δεν θα αρκούσε για να έχουν οι Journey παρουσία στις περισσότερες λίστες με τα καλύτερα album του προηγούμενου αιώνα. Ο λόγος που οδήγησε τους Αμερικάνους στην παγκόσμια καταξίωση είναι η αρμονικότητα. Εξαιρετικές φωνητικές μελωδίες που συνυπάρχουν με τις αντίστοιχες κιθαριστικές γραμμές του Neal Schon και μεγαλουργούν εντός ενός πλαισίου τραγουδιών που καρφώνονται στο μυαλό σου και δεν σου δίνουν κανένα δικαίωμα άρνησης αυτού. Το “Don’t Stop Believing” γνώρισε μια δεύτερη πρόσφατη νιότη μετά την επίσημη κυκλοφορία του το 1981 μέσω της τηλεοπτικής σειράς Glee. Οι Journey άδραξαν την ευκαιρία και το “Escape” αισθάνθηκε και πάλι τον τεράστιο προβολέα της ροκ ιστορίας να πέφτει πάνω του. Ο ορισμός της rock μπαλάντας με την εμπορική της διάσταση οφείλει πάρα πολλά στους Journey, οι οποίοι στο συγκεκριμένο album απέδειξαν ότι ένα καλλιτεχνικό δημιούργημα μπορεί να φτάσει στην αρτιότητα ακόμα και μέσα από απλές και πλήρως αναγνωρίσιμες φόρμες. Η εκπληκτική ερμηνεία του Perry στο αυτοβιογραφικό “Mother, Father” είναι αυτή που έκανε το “Escape” κάτι πολύ περισσότερο από ένα σπουδαίο aor δίσκο.
 
Blackmore’s Night-Shadow Of The Moon (1997)
shadowmoon
Η πρώτη φυγή του Ritchie Blackmore από τους Deep Purple  έμελλε να δημιουργήσει τις συνθήκες για την δημιουργία των Rainbow, με τα γνωστά αποτελέσματα. Η δεύτερη φυγή του “ιδιόρρυθμου” κιθαρίστα από τους Purple έμελλε να δημιουργήσει κάτι πιο αιθέριο αλλά με την ίδια βασική αισθητική. Πλάσματα του δάσους, νεράιδες και δράκοι ήταν ανέκαθεν στοιχεία (και στοιχειά) που γοήτευαν τον Blackmore. Αρχικά ήταν η γραφή και η φωνή του Ronnie James Dio που τα ζωντάνεψε για χάρη του και το 1997 ήταν η κατά μία έννοια θελκτικότερη Candice Night που φωτοδότησε μια σκοτεινή φιγούρα που βρισκόταν πλάι της. Το “Shadow Of The Moon” πολεμήθηκε πολύ από τους φανατικούς οπαδούς του σκληρότερου ήχου που χρωστάει τόσα στον Blackmore. Αυτός ο πόλεμος όμως κρίθηκε νωρίς. Ο απόηχος του “Shadow Of The Moon” παραμένει ασίγαστος 20 χρόνια μετά με την folk/renaissance ματιά του να μην αποτελεί τίποτα το νεωτεριστικό, ούτε καν κάτι το εξαιρετικά δοσμένο σε σχέση με την δισκογραφία της Loreena Mckennitt, αλλά οι συνθέσεις του είχαν κάτι το άμεσο και προσβάσιμο ακόμα και για τον πιο δύσπιστο ακροατή. Για το ελληνικό κοινό και τον υπογράφοντα το “Shadow Of The Moon” και τα τραγούδια του αποτελούν ένα από τα σημαντικότερα στοιχεία στην συναυλιακή ιστορία του τόπου. Ήταν το 1998 στο ειδυλλιακό background του Αθηναϊκού φεγγαριού, στο θέατρο του Λυκαβηττού που η Candice και o Ritchie έδωσαν μια ζωντανή εικόνα στον κόσμο του φανταστικού.
 
Δημήτρης Μπάρμπας
 

Άρθρα Μουσικής

Facebook Comments