Άρθρα Μουσικής

loogoo

Iron Maiden: The Book Of Souls Review

 
   Με αφορμή την κυκλοφορία του καινούργιου άλμπουμ των Iron Maiden, σκέφτηκα πως θα ήταν καλό να μην περιοριστούμε σε μια απλή κριτική, σε μια απλή αναφορά ή σε μια απλή εκδήλωση λατρείας. Έτσι, ζήτησα από δύο υπέροχους φίλους να γράψουν μερικές αράδες για το δίσκο. Φιλοξενούμε, με ιδιαίτερη τιμή και υπερηφάνεια, τον Paul Logue, το μπασίστα, βασικό συνθέτη και Mastermind των σπουδαίων Eden’s Curse, καθώς και έναν Έλληνα, ο οποίος αξίζει να αναφέρεται σαν ο γκουρού σε θέματα Maiden. Ο κύριος Γιώργος Ματσαγγούρας είναι ο άνθρωπος που έγραψε το θεόρατο «Τα Μυστικά Της Σιδηράς Παρθένου». Αφού συνέλθετε από το σοκ, μετά από όσα δείτε, μπορείτε να συρθείτε ως τα εδώ, να διαβάσετε και τα δικά μας. Τους ευχαριστώ και τους δύο θερμά, όπως και εσάς φυσικά. Είμαστε όλοι εδώ για Maiden; Τέλεια! Καλή ανάγνωση, Up The Books!
 
Κώστας Κούλης
 
book670
   Εννοείται πως, όπως στους περισσότερους από σας, οι Iron Maiden κατείχαν περίοπτη θέση στα νεανικά μου χρόνια που διαμόρφωνα το Μεταλλά μέσα μου. Είναι προφανώς "τούμπανο", πομπώδεις, εντελώς "όχι του συρμού" και - από την άλλη - εντελώς σαγηνευτικοί. Μια πραγματική μπάντα για τον κόσμο! Αν σας αρέσει το Μέταλ αλλά όχι οι Maiden, τότε ντροπή σας!
 
book671   Όσο κι αν αγαπώ τα πάντα γύρω από τους Maiden... δεν μπορώ να τα αγαπήσω όλα. Το παραδέχομαι, με την εξαίρεση του "Wicker Man", δεν είχα ξετρελαθεί με κάποια δουλειά τους μετά το 1992 και το "Fear Of The Dark". Μέχρι τώρα.
 
   Για να το πω απλά, το "The Book Of Souls" είναι ό,τι θα θέλατε να βρείτε σε ένα δίσκο των Ιron Maiden. Σίγουρα υπάρχουν και κάποια "κενά", πλην όμως, πρόκειται για την ελπίδα ότι η φλόγα της αναγέννησης, μιας αναγέννησης που συναντάται στις πρόσφατες κυκλοφορίες συγκροτημάτων όπως οι Accept, οι Magnum, οι Europe.
 
   Από το γεμάτο εκπλήξεις "Tony Carey vibe" στο εκρηκτικό εναρκτήριο κομμάτι, το "If Eternity Should Fail", στο ιπτάμενο single "Speed Of Light", στο πραγματικά λαμπρό "The Red Αnd The Black", αυτός ο δίσκος διαθέτει κάτι για κάθε Maiden οπαδό.
 
   Πολλά έχουν ειπωθεί για το επικό δεκαοκτάλεπτο "Empire Of Τhe Clouds"... Πολύ απλά, πρόκειται για ένα κομμάτι πραγματικά "πλούσιο". Ξεκινάει με πιάνο και τσέλο και "χτίζεται" με δυναμικές και διάφορα "γλυκίσματα" για τα αυτιά μας, βασισμένα σε μοτίβα στίχων που αποτελούν σήμα κατατεθέν της μπάντας. Φανταστείτε ότι οι Maiden κάνουν κάτι αλά Avantasia και αυτόματα θα καταλάβετε. Υπέροχο τραγούδι!
 
Turn UP the irons... Eddie and the boys are back!
 
Paul Logue
 
 
   Όταν γνώρισα τους Maiden, στα μέσα της δεκαετίας του ’90, βρισκόμενος στην αυγή της εφηβείας μου, η μεγαλειώδης μουσική τους, οι μεστοί στίχοι τους, η πλουσιότατη εικονογραφία τους, η μαχητική τους νοοτροπία, η ακτινοβολία της ομάδας που είναι ισχυρότερη από το άθροισμα των μελών της, ήταν τα χαρακτηριστικά εκείνα που με οδήγησαν να εξελιχθώ από έναν περιστασιακό ακροατή σε έναν ένθερμο φίλο του συγκροτήματος και φανατικό μελετητή του έργου τους.   

book667   Το πιο έντονο συναίσθημα που θυμάμαι από εκείνα τα χρόνια ήταν μια μύχια μελαγχολία πως τους γνώρισα πολύ αργά στην καριέρα τους και πως δεν θα προλάβαινα να βιώσω πολλά πράγματα την στιγμή που διαδραματίζονταν, παρά θα τα απολάμβανα σαν εκ των υστέρων παρατηρητής. Ευτυχώς, η πραγματικότητα με διέψευσε πέρα από κάθε μου φαντασία. Η μουσική τους επένδυσε την νεότητά μου και συνεχίζει να προσφέρει χρωματιστές πινελιές στην ενήλικο ζωή μου.

   Και τι πινελιές! Μετά από λίγες ακροάσεις του καινούργιου δίσκου, αν και θα περάσει αρκετός καιρός να κρυσταλλοποιηθεί η άποψή μου γι αυτόν, είναι εμφανές ότι το συγκρότημα είναι ακόμη ζωντανό και προσπαθεί, για μια ακόμη φορά, να επανεφεύρει τον εαυτό του, να διαφοροποιηθεί «κατά 5% από δίσκο σε δίσκο» όπως είχε πει κάποτε ο Harris, διατηρώντας, παράλληλα, αναλλοίωτα τα βασικά χαρακτηριστικά του ήχου τους.

book999   Το συγκρότημα ακούγεται πολύ φρέσκο. Η φωνή του Dickinson, σταθερή αξία, είναι άριστη στο μεγαλύτερο μέρος του άλμπουμ, αν και, αναμενόμενα, ζορίζεται σε κάποια σημεία. Αν και δεν αποφεύγεται η ευδιάκριτη ανακύκλωση κάποιων riff από προηγούμενους δίσκους, η κιθαριστική δουλεία σε αυτόν τον δίσκο είναι, κατά τη γνώμη μου, η πλουσιότερη όλων των δίσκων που ακολούθησαν την επανένωση. Ο Harris και ο McBrain, σε κάποια σημεία του δίσκου είναι στη ρελαντί “less is more” νοοτροπία τους, αλλά σε κάποια άλλα δίνουν ρέστα, θυμίζοντας το παίξιμό τους από άλλες εποχές, όπως στο ομώνυμο κομμάτι, όπου το παίξιμό τους είναι ισάξιο των πιο απαιτητικών σημείων δίσκων του ‘80! Ο δίσκος περιέχει αρκετά synth, τα οποία γλυκαίνουν τον ήχο του και, φυσικά, περιέχει και για πρώτη φορά πιάνο, στο κομμάτι που κλείνει τον δίσκο.

   Η παραγωγή του Shirley είναι η καλύτερή του έως τώρα σε studio δίσκο των Maiden. Η φωνή του Dickinson είναι επενδεδυμένη με τα κατάλληλα εφέ ώστε να μην ακούγεται «ξερή» όπως στις προηγούμενες δουλειές του Shirley, ενώ οι τρεις κιθάρες και το μπάσο είναι ευκολότερα διακριτά από άλλες φορές. Το σημαντικότερο όμως είναι πως ο Shirley έχει καταφέρει να «βγάλει» τη φωνή πάνω από τα όργανα, χωρίς να δημιουργεί ένα τοίχος ήχου (“wall of sound” που λένε και οι αγγλόφωνοι για τις μπουκωμένες παραγωγές).

   Οι Maiden για μια ακόμη φορά μας πρόσφεραν έναν ποιοτικότατο δίσκο. Δεν θα αλλάξει τη γνώμη αυτών που έχουν που το μυαλό τους έχει κολλήσει στο γήπεδο της ΑΕΚ και απορρίπτουν οτιδήποτε μετά το «Seventh Son...”, αλλά, να είστε σίγουροι, όταν έρθουν, πάλι οι πρώτες σειρές θα είναι γεμάτες πιτσιρίκια που θα ζήσουν να θυμούνται το δικό τους ‘88.  
 
Γιώργος Ματσαγγούρας
 
book668
 
   Δεν είναι υπέροχο πράγμα να γράφεις για ένα συγκρότημα που υπέρ-αγαπάς; Δεν είναι τροφή για την ψυχή να πληκτρολογείς τη λατρεία σου για ένα δίσκο που άκουσες λίγες μέρες πριν και σου έχει πάρει τα μυαλά; Δεν είναι μαγεία που η μπάντα που έμαθες από παιδί σε μεγαλώνει και σε κάνει να αισθάνεσαι καλά στα πόδια σου εδώ και χρόνια;

   Δεν χρειάζεται να απαντήσει κανείς... Δεν υπάρχει κανένας λόγος άλλωστε. Η επιστροφή των μικροκαμωμένων Εγγλέζων σηματοδοτεί μία νέα εποχή για το Μέταλ, έτσι όπως το μάθαμε και έτσι όπως συνεχίζουμε να το μαθαίνουμε. Ό,τι κι αν κάνουν οι Maiden είναι κοσμογονία για το ιδίωμα. Και αυτό το παραδέχονται ακόμα και οι πέτρες. Κάποτε διαβάζαμε στις πορτοκαλιές σελίδες των εφημερίδων ότι έγιναν ομόλογο. Κάποτε μαθαίναμε ότι έγιναν video game. Τις άλλες πάλι διαβάζαμε ότι όπου έβλεπαν «διαρροή» πωλήσεων πήγαιναν κι έπαιζαν Live και τα έπαιρναν πίσω διπλά και τρίδιπλα. Κι άλλα πολλά... Για να μην αρχίσω να λέω για το αεροπλάνο...

   Το καινούργιο άλμπουμ, πέντε χρόνια μετά το «The Final Frontier”, έκανε πολλές καρδιές να φτερουγήσουν από ευτυχία. Όταν το άλμπουμ «έφυγε» στο διαδίκτυο και το άκουσαν οι μάζες, μία σκέψη κυριαρχούσε. Πότε θα έλθει η τέταρτη μέρα του Σεπτεμβρίου, για να πάνε να το αγοράσουν! Το κλίμα στη μπάντα είναι απίστευτα καλό και η Maidenmania είναι στο ανώτατο σημείο της εδώ και χρόνια. Η δύναμη του Bruce Dickinson, η νίκη του με αντίπαλο τον καρκίνο, γέμισε όλους εμάς με δύναμη, πείσμα και το άγγιγμα του Μίδα. Οι Maiden δεν είναι μόνο ένα τεράστιο συγκρότημα με μεγαλύτερη ακόμα επιρροή. Είναι το λιμάνι μας, είναι το φιλαράκι μας, είναι ένας τρόπος να αγκαλιαστούμε όλοι μεταξύ μας.

   Το τραγούδι που ανοίγει το άλμπουμ, το «If Eternity Should Fail”, είναι ο καλύτερος τρόπος για να ξεκινήσει η επίθεση. Εισαγωγή που μας ταξιδεύει προς τις Πύλες της Βαβυλώνας, θεατράλε απόδοση στίχων από το Dickinson και σκάσιμο στο ταμπούρο για να εισβάλει μια θεσπέσια (και κατάτι ελληνική) μελωδία. Τακατάν-τακατάν το μπάσο και πελώρια τα τύμπανα. Χωρίς περιττάδια, χωρίς εξακόσιες πενήντα αξίες σε δεκαεννέα δεύτερα. Το τραγούδι ΔΕΝ είναι μουσική με στίχους, το τραγούδι είναι μια αγνή μίξη μελωδιών και λέξεων.
 
book669
   Το «Speed Of Light” κάτι μου θυμίζει, αλλά δεν μου έρχεται με τίποτα. Είναι μπιτάτο, είναι γρήγορο, είναι πολύ χαριτωμένο και είναι και το πρώτο single/video. Διάβασα ότι σε πολλούς φάνηκε λίγο, αλλά θεωρώ ότι απλά ειπώθηκε ή γράφτηκε μόνο και μόνο για να γίνει. Τι λέτε να επισκεφθούμε ένα νέο «Κόκκινο και μαύρο»; Σαν άλλος Σταντάλ ο Harris γράφει το «The Red And The Black”, ένα δεκατριάλεπτο έπος, το οποίο, κατά την προσφιλή τακτική του Καπετάνιου, ταλαιπωρεί τον τραγουδιστή, στην αρχή τουλάχιστον, αφού πολλές λέξεις πρέπει να «εξαπολυθούν» σε λίγο χρόνο. Γηπεδικό το κομμάτι, με πολλά «Ωώ-Ωώω» και μερικές τρομερές δισολίες. Μου θύμισε κάτι από τα παλιά τους («Sign Of The Cross“ - τα λέω καλά; Μπορεί...), μου έβγαλε ένα μάτσο όμορφες σκέψεις. Αλλάζει και μέτρο, καλπάζει... Ναι, ναι, έτσι εκφράζεται η μεγαλύτερη προσωπικότητα του Μέταλ.

   Το «When The River Runs Deep” είναι το «Man On The Edge” μιας άλλης εποχής. Διαθέτει και εκείνο το αργό σημείο στην κατά τα άλλη ταχεία δομή του... Power chords από τις κιθάρες και λυσσαλέο μπάσο. Η φωνή λίγο πιο πάνω από τα όργανα, πολύ φυσιολογικά θα έλεγα. Η παραγωγή είναι Live, ζεστή και μεστή. Όχι, δεν έχει καμία σχέση με τα αραβουργήματα του Martin Birch, δεν είναι δυνατόν άλλωστε... Είναι όμως μια παραγωγή που στέκεται περήφανα και θα πρέπει να αναγνωρίσουμε στον Kevin Shirley ότι παλεύει πραγματικά, όταν μάλιστα έχει και να αντιμετωπίσει και τα κολλήματα του Harris με την παραγωγή.

   Το ομώνυμο έπος ξεκινάει με ψήγματα σαν του «The Talisman”, αλλά και του θρυλικού «Somebody Called Me Sebastian” των Cockney Rebel. Για μερικές στιγμές όλα αυτά, μετά μπουκάρει η θεματάρα και τα ισοπεδώνει όλα. Δέκα λεπτά Μέταλ έκστασης και Η φωνάρα παίζει μπάλα στο δικό της γήπεδο. Πάρτε ρεφρέν και κρατήστε το δικό σας για πάντα!

   “Shadows Of The Valley’... Το για πάντα μοναδικό riff του «Wasted Years” είναι κι εδώ παρόν. Μου αρέσει πολύ που χρησιμοποίησαν το μοτίβο αυτό, δεν έχουν καμία ανάγκη να κρύψουν κάτι ή να παραστήσουν κάτι που δεν είναι. Δικό τους θέμα είναι, ό,τι θέλουν το κάνουν. Το κομμάτι αλλάζει μέτρο στο καπάκι, γίνεται 6/8 και εξαπολύει μερικά φοβερά riff, από τα καλύτερα που έχει γράψει ο Gers. Ακολουθεί το πιο αγαπημένο (μαζί με το εναρκτήριο, εντάξει!) μου κομμάτι στο δίσκο. «Tears Of A Clown” και η μεγαλοφυΐα του Adrian Smith είναι μόλις πιο μικρή από το σύμπαν! Όλοι πλέον γνωρίζετε ότι το τραγούδι αυτό έχει γραφτεί για το Robin Williams, κάτι που αυτόματα ανεβάζει τη συγκίνηση σε επικίνδυνα επίπεδα...

   Το «Empire Of The Clouds”, ο δεκαοκτάλεπτος επίλογος του δίσκου, είναι πλέον το μεγαλύτερο σε διάρκεια τραγούδι των Maiden και ένας ακόμα λόγος να δακρύσετε. Ευαισθησία, ενθουσιασμός, μεγαλείο... Όχι, μείνετε ήσυχοι, το «Rime...” παραμένει το απόλυτο έπος των επών, εδώ όμως μπορείτε να θαυμάσετε μια άλλη πτυχή των Αυτοκρατόρων του Μέταλ, αυτή του ανθρώπου που, συντροφιά με ένα πιάνο, κάνει μια έτσι με τα χέρια του και πιάνει κάτι από ουρανό.

   Ξημερώνει η τέταρτη μέρα του Σεπτεμβρίου... Δυο μέρες μετά τα τριακοστά πρώτα γενέθλια του «Powerslave”... Να τα χιλιάσεις, έρωτα! Καλώς ήλθες στην ψυχή μας, Βιβλίο Των Ψυχών! Καλή ακρόαση!
 
Κώστας Κούλης
 
Iron Maiden
The Book Of Souls
Parlophone, Sanctuary Copyrights/BMG (US)
 
1. If Eternity Should Fail
2. Speed Οf Light   
3. The Great Unknown
4. The Red Αnd Τhe Black
5. When Τhe River Runs Deep
6. The Book Οf Souls     
7. Death Οr Glory
8. Shadows Οf Τhe Valley
9. Tears Οf Α Clown
10. The Man Οf Sorrows
11. Empire Οf Τhe Clouds  
 

Άρθρα Μουσικής

Facebook Comments