Άρθρα Μουσικής

loogoo

Backview: Lethal - Programmed

 
Today’s episode: LETHAL – Programmed
Κυκλοφόρησε το 1990 από τη Metal Blade

   Σωτήριον έτος 1982. Ενώ το NWOBHM έχει δρέψει δάφνες την προηγούμενη τριετία και το Heavy Metal διανύει μία από τις πιο σημαντικές και δημιουργικές περιόδους του, στο μακρινό Hebron του Kentucky τα αδέρφια Eric και Glen Cook ιδρύουν τους Lethal. Τους πήρε πέντε ολόκληρα χρόνια και αρκετές αλλαγές στο line up τους μέχρι να μας συστηθούν επίσημα το 1987 με το demo τους “The Arrival”, το οποίο κυκλοφόρησαν ανεξάρτητα. Κι ενώ τα πρώτα δείγματα που μας έδωσαν ήταν άκρως ελπιδοφόρα και εντυπωσιακά, έπρεπε να περάσουν άλλα τρία χρόνια μέχρι να κυκλοφορήσουν μέσω της Metal Blade τον πρώτο full length δίσκο τους - ο οποίος και έμελλε να αποτελέσει ορόσημό τους – με τίτλο “Programmed”, το 1990. Ο ήχος της μπάντας κινούνταν σε power/progressive μονοπάτια και θα έλεγε κανείς πως φλέρταρε επικίνδυνα με εκείνον των Queensrÿche και Crimson Glory. Τι το ιδιαίτερο είχε όμως αυτή η μπάντα και συγκεκριμένα αυτός ο δίσκος που μας κάνει να το μνημονεύουμε τριάντα ολόκληρα χρόνια μετά την κυκλοφορία του;
 
programmed2018
   Το “Programmed” ήταν και εξακολουθεί να είναι ένα σοκ για τα αυτιά. Τα δέκα κομμάτια του δίσκου αποτελούν ένα εξαιρετικό δείγμα αμερικάνικου progressive/power metal. Οι κιθαρίστες Eric Cook (πέθανε το 2012 από καρκίνο) και Dell Hull συνέθεταν ένα εκπληκτικό δίδυμο, χαρίζοντάς μας riffs και μελωδίες που στοιχειώνουν μέχρι και σήμερα τα αυτιά μας. Το rhythm section των Glen Cook στο μπάσο και Jerry Hartman στα drums ήταν στιβαρό και γκρουβάτο, αποτελώντας μια εξαιρετική βάση για τα τραγούδια. Αυτό πάντως που για μένα έκανε τη μπάντα να ξεχωρίζει ακόμα περισσότερο ήταν ο τραγουδιστής της Tom Mallicoat. Η συγκλονιστική φωνή του ήταν τόσο χαρακτηριστική που άνετα θα μπορούσε να κονταροχτυπηθεί με εκείνη του Geoff Tate. Κι αν αυτό που γράφω ακούγεται σαν «ιεροσυλία», μια ακρόαση του “Programmed” θα πείσει και τον πιο δύσκολο ακροατή για το τι εστί Tom Mallicoat και τι ήταν ικανή εκείνη η φωνή να κάνει.

   Στο “Programmed” το ένα διαμάντι διαδέχεται το άλλο. Η εισαγωγή του δίσκου με το “Fire in Your Skin” βάζει φωτιές με το δυναμισμό της. Κομμάτια όπως το ομώνυμο “Programmed” και το “Plan Of Peace” μας χαρίζουν ατελείωτα riffs και ερμηνείες από άλλο πλανήτη. Το μπαλαντοειδές “Another Day” είναι από τα τραγούδια που σε κάθε του ακρόαση με διαπερνάει ανατριχίλα. Κάθε φορά που ακούω την εισαγωγή του νιώθω σαν να ακούω των Tate να τραγουδά “As you woke this morning and opened up your eyes… did you notice the tear-stains lining your face were mine?” στο λατρεμένο “I Dream in Infrared”. Αν ένας τραγουδιστής μπορεί να φτάσει σε αυτό το σημείο ερμηνείας… ε, δεν το λες και λίγο. Το “Arrival” είναι το μόνο κομμάτι που βρήκε τον δρόμο του από το demo της μπάντας στο δίσκο, αναγεννημένο και καταιγιστικό. Το “What They've Done” είναι ένα από τα πιο τα πιο συγκλονιστικά τραγούδια του δίσκου και όχι μόνο. Eδώ η ερμηνεία του Tom Mallicoat είναι αξεπέραστη. Με το “Obscure The Sky” αναρωτιέμαι γιατί αυτό το κομμάτι να μην συγκαταλέγεται στα κλασικά της δεκαετίας του ’80, με αυτή την ασύλληπτη refrain-άρα του; Το δε “Immune” αποτελεί ξεκάθαρα την πιο επική στιγμή του δίσκου. Το εν λόγω τραγούδι αποτέλεσε μάλιστα και το μοναδικό video clip της μπάντας. Το “Pray For Me” αναλαμβάνει να παίξει το ρόλο της μπαλάντας του δίσκου, υπό τους ήχους τις ακουστικής κιθάρας. Κομμάτι γεμάτο συναίσθημα και ατμοσφαιρικότητα. Οι Lethal μας αποτελειώνουν με το “Killing Machine”, κλείνοντας με τον πιο δυναμικό τρόπο ένα δίσκο που είναι γεμάτος highlights. Δεν υπάρχουν fillers, δεν υπάρχουν σημεία που θα μπορούσαν να παραληφθούν. Το “Programmed” «προγραμματίστηκε» μέχρι και την τελευταία λεπτομέρεια για να πάρει κεφάλια και ίσως να αποτελεί ένα από τα τελευταία σημαντικά δείγματα που είχε να επιδείξει το αμερικάνικο progressive/power metal.

   Η πορεία της μπάντας δυστυχώς δεν ήταν αυτή που όλοι θα θέλαμε ή θα περιμέναμε. Μέσα στα πέντε ολόκληρα χρόνια που μεσολάβησαν ανάμεσα στο “Programmed” και το EP “Your Favorite God” (1995), η μπάντα έχασε το συμβόλαιο της με τη Metal Blade και άλλαξαν κιθαρίστα (ο David McElfresh αντικατέστησε τον Dell Hull). Το “Your Favorite God” δε θύμιζε καθόλου την μπάντα που μας έκανε να μείνουμε με ανοιχτό το στόμα το 1990, αφού ο ήχος εδώ έφερνε λίγο σε Pantera. Ένα χρόνο μετά (1996), η μπάντα θα κυκλοφορήσει το κύκνειο άσμα της, “Poison Seed”. Οι Lethal μας παρουσιάστηκαν και εδώ με διαφορετικό ύφος, σαν να προσπάθησαν απεγνωσμένα να ακολουθήσουν την εποχή που ήδη είχε κατακλιστεί από το grunge. Όπως ήταν μάλλον αναμενόμενο κάπου εκεί ήρθε και το άδοξο τέλος τους.
 

   Σαφέστατα έχουμε να κάνουμε με μία από τις πιο υποτιμημένες μπάντες που πέρασαν από το χώρο και οφείλω να ομολογήσω πως μέχρι τώρα δεν έχω καταλάβει για ποιο λόγο οι Lethal δεν έφτασαν εκεί που όλοι φανταστήκαμε πως θα φτάσουν μετά από το “Programmed”. Κακό timing; Κακοί χειρισμοί; Ήταν χρονικά μεγάλο το κενό ανάμεσα στις κυκλοφορίες τους, με αποτέλεσμα να χαθεί το momentum; Σίγουρα και οι όποιες συγκρίσεις με τους Queensrÿche και τους Crimson Glory να έπαιξαν κι εκείνες τον αρνητικό ρόλο τους στην πορεία της μπάντας. Ακόμα μεγαλύτερη όμως είναι η απορία μου σχετικά με την πορεία του Tom Mallicoat. Πώς είναι δυνατόν μία τέτοια φωνάρα να μην «γραπωθεί» απευθείας μετά τη διάλυση των Lethal από κάποια άλλη μπάντα; Για την ιστορία, οι Lethal επανασυνδέθηκαν το 2006, δίχως τελικά να κυκλοφορήσουν νέα μουσική.

   Επειδή πολλά come back έχουν δει τα μάτια μας και έχουν ακούσει τα αυτιά μας μετά από αρκετά χρόνια, δεν ξέρουμε τι μπορεί να επιφυλάσσει τελικά το μέλλον για τη μπάντα. Αυτό που μετράει είναι πως οι Lethal μας έδωσαν το «θανατηφόρο» χτύπημά τους με το “Programmed”. Ένα δίσκο που με τα δέκα ηχητικά διαμάντια και τις συγκλονιστικές ερμηνείες του Tom Mallicoat, αξίζει ξεκάθαρα μια θέση ανάμεσα στις κλασικές κυκλοφορίες του είδους.

Τζοβάνα Σπήλιου

programmed2019   Αντί για επίλογο: στις 2 Ιανουαρίου 2009 πραγματοποίησα συνέντευξη με τον Tom Mallicoat. Ήταν για το Rockpages.gr και όταν μίλησα με τα παιδιά του περιοδικού και ενημέρωσα ότι ξετρύπωσα το «Θυμωμένο Tate” (προσωνύμιο της εποχής), μου έριξαν μια ματιά λες και είχα δυο κεφάλια. Ο ίδιος ο Tate είχε πει «Πολύ ενδιαφέρουσα περίπτωση τραγουδιστή», για να αστειευτεί μετά. «Λες κι έχει σνιφάρει αέριο γέλιου! Πιστεύεις πως ακούγεται σαν εμένα»; Η ουσία είναι πως αυτός ο καταπληκτικός τραγουδιστής είχε αφήσει ηχηρά το αποτύπωμά του στο “Programmed”. Απόλυτος διαφεντευτής των υψηλών συχνοτήτων και θεαματικά θεατρικός στις χαμηλές, ο τραγουδιστής των Lethal έχει συναρπάσει πολύ λαό με τις φωνητικές ακροβασίες του. Έπαιζα μουσική σε ένα μαγαζί, πετούσα και το “Immune” και πάντα κάποιος θα ερχόταν να μου πει «Ρε φίλε… ΠΟΙΟΣ είναι αυτός ο απίστευτος τραγουδιστής»;

   Η Τζοβάνα γράφει για ένα δίσκο που, για μένα τουλάχιστον, είναι φετίχ. Είναι αγαπημένο κομμάτι της δισκοθήκης μου, μάλλον έχει στομώσει και στραμπουλήξει τα αυλάκια του από τα πολλά παιξίματα, αλλά αυτό δεν έχει καμία σημασία. Οι συνθέσεις, το ύφος και Η ΦΩΝΗ δεν θα σταματήσουν να βρίσκονται εδώ. Στο μυαλό, στην καρδιά, στην ψυχή. Ο “Programmed” είναι ένας δίσκος που θα είναι καλό να προσέξουν όλοι όσοι ασχολούνται με το Μέταλ. Είναι ένας προορισμός με πολλά αξιοθέατα. Αποτελεί σημείο καμπής για ένα ολόκληρο ρεύμα μουσικών αναζητήσεων, με μελωδικές θεματικές και λαρύγγια από πλατίνα. Αν δεν έχετε ακούσει, προσεγγίστε χωρίς φόβο. Είναι μια καλή ευκαιρία να αγαπήσετε το Μέταλ ακόμα περισσότερο…

Κώστας Κούλης
 
1. Fire In Your Skin
2. Programmed
3. Plan Of Peace
4. Another Day
5. Arrival
6. What They've Done
7. Obscure the Sky
8. Immune
9. Pray For Me
10. Killing Machine
 
 programmed2017
 

Άρθρα Μουσικής