Άρθρα Μουσικής

loogoo

Annihilator - Never, Neverland

 
Annihilator
Never, Neverland
Roadrunner Records, 1990
 
   Το ντεμπούτο τους, “Alice in Hell” (κυκλοφόρησε το 1989), είχε κάνει πάταγο. Οι διθυραμβικές κριτικές, το γεγονός ότι το “Alison Hell” ήταν (και παραμένει) μια απίστευτη κομματάρα, που έφερε έναν καινούργιο αέρα στο Μέταλ και η μουσική ιδιοφυΐα που ακούει στο όνομα Jeff Waters, συνέτειναν στο να αγαπήσει το κοινό τη μπάντα και να περιμένει όλο λαχτάρα το καινούργιο άλμπουμ. Ο Καναδός είναι μεγάλη γάτα, πλην όμως έπρεπε να αντιμετωπίσει ένα σημαντικό πρόβλημα. Ο τραγουδιστής στο πρώτο άλμπουμ, Randy Rampage, είχε θέματα και ο Waters τον έφυγε σε χρόνο dt. Ωραίααα… και τώρα τι κάνουμε; Η λύση ήλθε μάλλον γρήγορα και άκουγε στο όνομα Coburn Pharr. Είχα ακούσει τον συγκεκριμένο τραγουδιστή στο “Escape To Nowhere” των Omen. Φοβερή φωνή! Καθαρή, μεστή, με γρέζι εκεί που πρέπει… Είχα τόσο ενθουσιαστεί με τον Pharr, που θα τον ήθελα ακόμα και στους Maiden τότε! Όταν ανακοινώθηκε η μεταγραφή, ήμουν σίγουρος ότι το καινούργιο άλμπουμ θα ήταν διαμάντι.
 
neverland2054
   Κατά την προσωπική μου άποψη, η οποία βέβαια πολύ λίγο θα πρέπει να σας ενδιαφέρει, το “Never, Neverland” είναι άνετα καλύτερο από το “Alice in Hell”. Τόσο η ποιότητα των κομματιών, όσο και η φωνή και το όλο μοτίβο δείχνουν ότι πρόκειται για ένα τεράστιο βήμα μπροστά. Και επειδή η καλή μέρα φαίνεται από το πρωί, το εναρκτήριο τραγούδι μας πήρε και μας σήκωσε και μας πέταξε στον τοίχο και μας έκανε ταινία του Tarantino. To “The Fun Palace” είναι ΕΠΟΣ! Μιλάμε για ένα από τα καλύτερα κομμάτια στην ιστορία του ΜΕΤΑΛ και ένα τρελό κλωτσομπουνίδι στη μούρη εκείνων που πήγαν να ορθώσουν ανάστημα. Είμαι σίγουρος πως δεν θα πάψουμε ποτέ να χτυπιόμαστε όταν ακούμε το τραγούδι αυτό, ιδίως στο σημείο του σόλο, εκεί που η μαεστρία του Waters συναντά το τέλειο!

   H συνέχεια είναι επίσης εκρηκτική. Τα “Road To Ruin” και “Sixes And sevens” διέπονται από την ίδια αρτιότητα, με το Waters να έχει παίξει απίστευτα πράματα και το Pharr να τραγουδάει με μανία. Είναι τόσο γεμάτη η φωνή του που κάνει τα τραγούδια να ακούγονται ακόμα πιο απολαυστικά! Το επόμενο κομμάτι είναι το “Stonewall”, για το οποίο το συγκρότημα έκανε και video. Χαριτωμένο κομμάτι, ξεκίνημα με ρεφρέν, ωραία γέφυρα… Βέβαια, ποτέ δεν κατάλαβα γιατί επελέγη το συγκεκριμένο, αφού υπήρχαν τα θηρία… Παρεμπιπτόντως, το εν λόγω κάνει λόγο για τη μόλυνση του περιβάλλοντος.

   Ακολουθεί το ομώνυμο… Μια αληθινή ιστορία για ένα κοριτσάκι που η θεοπάλαβη γιαγιά και κηδεμόνας του είχε κλειδώσει στο δωμάτιό του για πέντε ολόκληρα χρόνια, επειδή κοίταξε ένα αγόρι όταν πήγε στο μανάβικο… Νομίζω ότι το καλύτερο σχόλιο για το κομμάτι αυτό το έχει κάνει ο ίδιος ο Pharr. «Όταν παίζουμε το τραγούδι ζωντανά στη σκηνή, παρακαλάω να μην τελειώσει ποτέ»! Δεν γίνεται να μην συμφωνήσουμε. Η εισαγωγή του, η κρυστάλλινη επάλειψη του κουπλέ, το ξαφνικό κτηνώδες “Get back, back, just leave us all alone” κτλ, το άψογο ιντερμέδιο και το μπάσιμο της φωνής “Blacking out, poisoned, colors now decay” είναι μεγαλείο! Θρίλερ καρά-θρίλερ! Το σόλο, φυσικά, έρχεται από το πουθενά και ο Waters παίζει πάλι παπάδες. Να σημειώσουμε επίσης τα άψογα τύμπανα του Ray Hartmann, ο άνθρωπος έχει κυριολεκτικά κουμπώσει πάνω στα θέματα του Waters, άλλωστε, όπως γράφει και στο sleeve του δίσκου, οι δυο τους έχουν συνεννοηθεί για το πώς και το τι των τυμπάνων.
 

   Η δεύτερη πλευρά του βινυλίου ή, αν προτιμάτε, τα υπόλοιπα πέντε κομμάτια, είναι πιο κάφρικα. Ο Waters τότε μιλούσε για μια πλευρά Μέταλ και μία πλευρά Thrash, εμείς απλά θεωρούμε ότι πρόκειται απλά για πιο επιθετικά τραγούδια – περίπου. Το “Kraf Dinner” είναι στην ουσία μια πλακατζίδικη ιστορία του Waters, για την εποχή που και το φαΐ ακόμα ήταν πολυτέλεια και η λύση ήταν – σχεδόν πάντα – μακαρόνια με τυρί… Οι στίχοι είναι αστείοι, προκαλούν το γέλιο, σκόπιμα φυσικά. Κι όμως η φωνή του Pharr τους κάνει να ακούγονται όπως πρέπει. Είναι να το ’χεις τελικά…

   Τα “Imperiled Eyes” και “Reduced To Ash” είναι speedάτοι κεραυνοί, με τσιμεντοκίθαρα και Aaaaaargggghhh στη φωνή. Τυπικά θέματα για ξύλο και moshing… Το “Phantasmagoria” είναι άλλος ένας Μέταλ καταρράκτης με Thrash θέματα. Το τραγούδι αυτό μάλιστα το είχε τραγουδήσει παλιότερα και ο ίδιος ο Waters και όταν τον ρωτούσαν πως ακουγόταν έλεγε «Άσε, σαν τον δολοφόνο με το πριόνι»! Το λούστραρε όμως και ο καινούργιος του τραγουδιστής το έκανε να λάμψει! Το “I Am In Command”, με το οποίο κλείνει και ο δίσκος, είναι άλλο ένα ThrashoΜεταλλάκι πρώτης ποιότητας. Δυνατό, βαρβάτο, πωρωτικό, τρεχάτο.

   Το άλμπουμ ξανακυκλοφόρησε το 1998, μαζί με τρία bonus κομμάτια και το 2003, παρέα με το “Alice in Hell”, σε διπλό CD. Αξίζει να σημειώσουμε εδώ ότι με το άλμπουμ αυτό οι Annihilator είχαν έλθει για πρώτη φορά στην Ελλάδα μας το 1991 για δύο βράδια στο Ρόδον… Εκείνη την εποχή έπαιζαν support στους Judas Priest, πήραν λοιπόν δύο «ρεπό» και ήλθαν κατά δώθε. Είχα βρεθεί εκεί την πρώτη βραδιά και είχα πάθει πλάκα με τη δύναμη και το πάθος τους. Κουαρτέτο κλασσικά, με τον Waters να παίζει όλες τις κιθάρες και το Wayne Darley στο μπάσο να συνεπικουρεί αριστουργηματικά. Αυτό που θυμάμαι χαρακτηριστικά είναι ότι στα διαλείμματα ανάμεσα στα κομμάτια ο Waters έπαιζε διάφορα ριφάκια AC/DC ή Metallica ή ό,τι του κατέβαινε και – εννοείται - προς το τέλος, όταν αναφέρθηκαν στους Priest, για τους οποίους άνοιγαν, έσκασαν κι ένα “Breaking the Law” για τελείωμα, προκαλώντας σοκ και δέος σε όλα τα παιδιά που είχαν μαζευτεί στο μαγαζί εκείνο το βράδυ. Αν θυμάμαι καλά, για τους Καναδούς είχαν ανοίξει τότε οι δικοί μας Nightstalker – της πρώτης περιόδου έτσι;
 
neverland2055
   Το “Never, Neverland” είναι πλέον κλασσικό άλμπουμ. Θεωρείται από πολύ κόσμο σημείο αναφοράς, όσον αφορά το Μέταλ. Εγώ απλά θεωρώ ότι πρόκειται για το αποτέλεσμα της τρομερής χημείας ανάμεσα σε κάποιους ανθρώπους και το αυταπόδεικτο για το τι μπορεί να κατεβάσει ένα τρομερό μυαλό στη μουσική. Jeff Waters, τα σέβη μας!
 
Κώστας Κούλης
 
Tracklist: The Fun Palace, Road To Ruin, Sixes And Sevens, Stonewall, Never, Neverland, Imperiled Eyes, Kraf Dinner, Phantasmagoria, Reduced To Ash, I Am In Command
 
Annihilator
Never, Neverland
Roadrunner Records, 1990
 
   Their debut, “Alice in Hell”, was released in 1989, creating total chaos and mayhem across the block. Praises instead of reviews, the fact that “Alison Hell” was and still is a ferocious monster track, bringing a whole new thing to Metal and the musical genius answering the name Jeff Waters. All that led to an album so much loved by the crowd. The latter was simply and anxiously waiting for the new attack. Canadian Jeff Waters is surely a brilliant mind, yet he had to deal with one hot potato here. Randy Rampage, singer for the first album, had certain issues and Waters had no other option but to point the exit sign. Okay... what now? Solution came kinda quickly and the new singer was no other than Coburn Pharr. I knew who he was as I had already listened to “Escape to Nowhere” by Omen, sometime ago. What a voice! Clean cut, solid, rough where it should… I was so excited about Pharr at the time, I would vote for him even to join Iron Maiden! When the “transfer” announcement was made, I was pretty sure next album would definitely be a diamond.
 
neverland2056
   In my opinion, which shouldn’t interest you much, “Never, Neverland” is way better than “Alice in Hell”. Songs quality, the voice and the whole image show that it was a huge step forward. Usually, in such albums, all tracks are pretty much thunderous and opening song is some sort of a storm! Speaking of which, opening track grabbed us, threw us to the wall, made a bleeding mess out of us and hooked us with certain excerpts from a Tarantino movie. “Fun Palace” is an EPIC! One of the best Metal songs ever as well as a massive jumping side kick to the faces of those who’ll dare to object. I’m sure we’ll never stop headbanging when listening to this one, especially the solo parts, where Waters’ master performance meets perfection!

   The rest is as impressive. “Road to ruin” and “Sixes and sevens” feature the same musical supremacy, with Waters playing amazing stuff and Pharr singing in menace. His voice makes these songs sound like a real treat! Next on the list is “Stonewall”; the band made a video for that song. Fine tune, opening with the chorus, charming bridge... To be honest with you, I never understood why they picked this particular one for the video, as they could easily pick one of the “monsters”… By the way, “Stonewall” is all about polluting the environment.

   Title track follows... Α true story about a lil’ girl which was imprisoned in her own room for five years by her lunatic grandmother/guardian, because she looked at a boy at a grocery store... I think Pharr had made the best comment on this one, back in the day. “When we are on stage, playing this song, I pray it never ends”! We couldn’t agree more. The intro, the crystal waxing, the enchanting verses, the sudden bestiality of “Get back, back, just leave us all alone” etc, the perfect intermission and that voice breaking on “Blacking out, poison, colors now decay”, they are all a blessing! This is a regular thriller in our stereo! Solo is probably alien, Waters is playing things others only dream about. Gotta note here that drummer Ray Hartmann, has literally “locked” Waters’ melodies and themes in his general playing, performing exceptionally throughout the entire album! The two of them spent quite some time to arrange drumming on the tracks.
 

   Vinyl second side, aka the next five tracks are more savage. Waters was talking about a Metal side (vinyl, remember?) and a Thrash side; we simply say those tracks are more “attacking” – well, almost. “Kraf Dinner” is actually a funny story by Waters, about the times food was something of a luxury and macaroni and cheese were saving the day… Lyrics are funny, that’s the intention tho... However, Pharr succeeds in making it sound like a Metal song! Yeah, you gotta have it, baby…

neverland2058   “Imperiled eyes” and “Reduced to ash” are basically speedy lightnings, featuring cement guitaring and Aaaaaargggghhh vocals. Typical OST for beat up movies and moshing… “Phantasmagoria” is another Metal cataract, with a Trashy twist. Waters himself has done lead vocals on this one in the past, during the demo day. When asked how he sounded he was replying “Like the chainsaw killer”! Yet, he really worked on it and the new singer made a star out of it! “I am in command”, the song which closes the album, is another ThrashMetal AAA stuff. Powerful, barbaric, vicious, darkening.

   The album was released twice. In 1998, along with three bonus tracks and in 2003, as a double CD, together with “Alice in Hell”. We should note here that “Never, Neverland” is the album which brought Annihilator to Greece in the first place, back in 1991; they came for two shows at the Rodon... They were opening for Judas Priest at the time, so they took two days off and... they reached the Parthenon! I was there, for the first gig, experiencing major shock off their passion and their technique and power! Four guys on stage, with Waters playing all guitar parts and bassist Wayne Darley giving a masterpiece-y helping hand. What I distinctively remember is that Waters was playing AC/DC, Metallica and such riffs for a few seconds among the songs. At the end, they mentioned their support thing with Priest and they slammed us all with “Breaking the Law”; it was the perfect epilogue that night. I also remember that Greek band Nightstalker had opened for them.

   “Never, Neverland” is a legendary album. It’s being considered as a Metal cornerstone... It is! It’s also the outcome of a fabulous chemistry between certain people and the best proof that a beautiful mind can and will come up with beautiful music. Hats off to Jeff Waters!
 
Costas Koulis
 
Tracklist: The Fun Palace, Road To Ruin, Sixes And Sevens, Stonewall, Never, Neverland, Imperiled Eyes, Kraf Dinner, Phantasmagoria, Reduced To Ash, I Am In Command
 

Άρθρα Μουσικής