Άρθρα Μουσικής

loogoo

Allab Out Concept: The House Of Atreus Act I

 
VIRGIN STEELE – “The House of Atreus Act I”
T&T / Noise: 16.11.1999

1. Kingdom Of The Fearless (The Destruction Of Troy)
2. Blaze Of Victory (The Watchman's Song)
3. Through The Ring Of Fire
4. Prelude In A Minor (The Voyage Home)
5. Death Darkly Closed Their Eyes (The Messenger's Song)
6. In Triumph Or Tragedy
7. Return Of The King
8. Flames Of The Black Star (The Arrows Of Herakles)
9. Narcissus
10. Αnd Hecate Smiled
11. A Song Of Prophecy
12. Child Of Desolation
13. G Minor Invention (Descent Into Death's Twilight Kingdom)
14. Day Of Wrath
15. Great Sword Of Flame
16. The Gift Of Tantalos
17. Iphigenia In Hades
18. The Fire God
19. Garden Of Lamentation
20. Agony And Shame
21. Gate Of Kings
22. Via Sacra
 
house2055
   Μία από τις μπάντες που αγαπά να δημιουργεί concept albums και το έχει αποδείξει περίτρανα, είναι σαφέστατα οι Virgin Steele. Από το 1994 έως και το 1998, μετά από τρία σερί concept albums (την τριλογία που συνθέτουν τα “The Marriage of Heaven and Hell Part I”, “The Marriage of Heaven and Hell Part II” και “Invictus”), τι άλλο θα μπορούσαν να κάνουν; Μα φυσικά ένα νέο concept δίσκο, o οποίος έμελλε να γίνει ό,τι πιο συγκλονιστικό, ολοκληρωμένο και σχεδόν (;) αριστουργηματικό θα μπορούσε να κυκλοφορήσει η μπάντα. Το “The House of Atreus Act I”. Στο παρόν κείμενο θα παραλείψω ηθελημένα να αναφερθώ στο sequel “The House of Atreus Act II”, μια και το “Act Ι” δεν κατάφερε καμία μετέπειτα κυκλοφορία της μπάντας να το ξεπεράσει ή καν να το φτάσει. Όπως το μαρτυρά ξεκάθαρα ο τίτλος, εδώ ο κύριος David DeFeis καταπιάστηκε με την ελληνική μυθολογία και συγκεκριμένα με την «Ορέστεια» του Αισχύλου. Το έναυσμα για τη δημιουργία ενός δίσκου βασισμένου στο μύθο του Οίκου των Ατρειδών δόθηκε όταν ο σκηνοθέτης του Θεάτρου του Memmingen στη Γερμανία ζήτησε από τον DeFeis να συνθέσει «κάτι σαν όπερα» και κάπως έτσι λοιπόν γεννήθηκε το μαγικό “The House of Atreus Act I”.

   Η ιστορία του δίσκου σίγουρα είναι λίγο πολύ γνωστή σε όλους μας. Ο βασιλιάς Αγαμέμνων επιστρέφει στις Μυκήνες, θριαμβευτής, κατακτητής της Τροίας, έχοντας μαζί του ως λάφυρο τη μάντισσα Κασσάνδρα. Κατά την επιστροφή του θα έρθει αντιμέτωπος με την απόλυτη προδοσία και εκδίκηση. Η σύζυγός του Κλυταιμνήστρα, ενώ τον υποδέχεται με τιμές, σχεδιάζει να πάρει εκδίκηση για τη θυσία της κόρης της Ιφιγένειας. Τελικά η Κλυταιμνήστρα το δολοφονεί, μαζί με την Κασσάνδρα, έχοντας στο πλευρό της τον εραστή της Αίγισθο, ο οποίος και κατακτά το παλάτι. Ο κύκλος του αίματος δεν θα σταματήσει εκεί, αφού η κόρη της Ηλέκτρα, θα επανενωθεί με τον εξόριστο αδερφό της Ορέστη, ο οποίος θα εκδικηθεί τη μητέρα τους και τον Αίγισθο για τον άδικο χαμό του πατέρα τους.
 
   Οι Virgin Steele και στην προκειμένη ο David DeFeis, δημιούργησαν ένα μνημειώδη δίσκο, στον οποίο σεβάστηκαν απόλυτα το κείμενο της Ορέστειας. Το “The House of Atreus Act I” δεν είναι ένας απλός concept δίσκος. Είναι μία ολόκληρη εμπειρία και έως τέτοια θα πρέπει να αντιμετωπίζεται. Τα έντονα συναισθήματα του πόνου, της οργής, της προδοσίας, της αδικίας παρελαύνουν με ένα μαγικό τρόπο και ντύνονται από συνθέσεις που μαγνητίζουν.
 
house2056
   Ενώ ο δίσκος είναι αρκετά μεγάλος σε χρονική διάρκεια (σχεδόν αγγίζει τα 75 λεπτά) και απαρτίζεται από 22 κομμάτια (εκ των οποίων πολλά είναι instrumental και λειτουργούν ως ιντερλούδια), όχι δεν κουράζει, όχι δεν κάνει κοιλιά, όχι δεν υπάρχουν fillers, αλλά δεν υπάρχει ούτε ένα κομμάτι, νότα ή στίχος μέσα που να μην προσδίδει το κάτι παραπάνω στην ατμόσφαιρα και να εξυπηρετεί απόλυτα το σκοπό του. Είναι από τις ελάχιστες έως σπάνιες φορές που δεν μπορώ και δε θέλω να αναφερθώ στα κομμάτια του δίσκου ξεχωριστά. Από το εναρκτήριο "Kingdom Of The Fearless (The Destruction Of Troy)" μέχρι το instrumental "Via Sacra", που κλείνει ονειρεμένα το δίσκο, το “The House of Atreus Act I” μπορεί με άνεση και του αξίζει να ακουστεί σαν μία ολότητα. Όπως δεν θα έβλεπε κάποιος τμηματικά μία ταινία ή δε θα διάβαζε ένα βιβλίο από τη μέση και μετά, το ίδιο ακριβώς πράγμα συμβαίνει και εδώ.

   Αν και σε γενικές γραμμές θα μπορούσε να χαρακτηριστεί ως μία epic/metal όπερα, νιώθω πως το “The House of Atreus Act I” δε μπορεί να καταταχθεί σε ένα είδος. Είναι τόσο μοναδικό και πολύπλευρο δημιούργημα που προσωπικά θεωρώ πως μπορεί να απευθυνθεί με άνεση σε οποιοδήποτε κοινό. Ο δε DeFeis είναι από μόνος του μία ολόκληρη χορωδία, αφού καλύπτει όλους τους ρόλους και όλων των ειδών τα φωνητικά με εκπληκτική μαεστρία και φοβερό συναίσθημα. Ξεκάθαρα εδώ μας χαρίζει τις πιο εκπληκτικές και συγκλονιστικές ερμηνείες που έχει δώσει ποτέ.
 

   Για να το ΒΙΩΣΕΙ (γιατί περί βιώματος έχουμε να κάνουμε) κάποιος αυτόν το δίσκο όπως πραγματικά του αξίζει, δεν αρκεί μόνο το να αφεθεί στη μελωδία του, αλλά πρέπει να χαθεί μέσα στους στίχους του και να οραματιστεί θεατρικά πως διαδραματίζεται η τραγωδία μπροστά του. Οι Virgin Steele αδιαμφισβήτητα μας χάρισαν ένα συγκλονιστικό έπος που δεν ξέρω αν θα καταφέρει ποτέ να δημιουργηθεί κάτι ισάξιό του.

Όπως λέει η Κασσάνδρα μετά τον άδικο χαμό της στο ανατριχιαστικό "Child of Desolation":
 
“Gods of the Dead bring me my Life back again
I'm fallin', I'm callin'
Gods of the Dead don't let me die unavenged
I'm fallin', I'm callin'
I won't be here to see them Mourning... Enter the Night...”
 
Εγώ απλώς θα συμπληρώσω… Enter “The House of Atreus”…

Τζοβάνα Σπήλιου

   Τέσσερα χρόνια πριν είχαμε φιλοξενήσει τον David DeFeis σε μία συνέντευξη, η οποία εννοείται πως περιστράφηκε και γύρω από το “The House Of Atreus”. O δημιουργός του απόλυτου επικού δίσκου μας είχε μιλήσει για το τότε και την ανταπόκριση. Μερικοί… δεν το κατάλαβαν! Ο DeFeis είχε απαντήσει με όλη του την ειλικρίνεια. Τα πολλά instrumental κομμάτια, οι αλλαγές φωνών και ρόλων και το μυστικιστικό μοτίβο είχαν μπερδέψει τους οπαδούς. Όταν μετά γράφω εγώ ότι το συντριπτικό ποσοστό των Αμερικανών που ακούνε Μέταλ είναι μπετόστοκος, γίνομαι κακός… Μπορεί να φταίει που γερνάω.
 
house2057
   Δεν νομίζω να ξαναβγεί τέτοιο επικό άλμπουμ. Οι Manowar έχουν παρουσιάσει θεόρατες δουλειές, όπως το υπέρ-αξεπέραστο “Sign Of The Hammer” και το μνημειώδες “Kings Of Metal”, αλλά αυτό εδώ δεν έχει αντίπαλο. Συνδυάζει στον υπέρτατο βαθμό λυρισμό και επικό στοιχείο, πατάει σε ένα λιμπρέτο που έχει εμπνευσθεί από τη μεγαλύτερη ιστορία εκδίκησης όλων των εποχών και διαθέτει ένα μπροστάρη που εξαντλεί εαυτόν σε ίστρο, δημιουργικότητα και ιδέες. Το άλμπουμ δείχνει τα δόντια του από την αρχή. Το “Kingdom Of The Fearless” είναι από μόνο του θέμα για τρίωρη συζήτηση. Απίστευτη εισαγωγή, μεγαλοπρεπής και λυρική, η οποία οδηγεί σε ένα βάρβαρο riff και μετά μπουκάρουν οι εκπληκτικές δίκασες του Frank Gilchriest, ο οποίος έχει παίξει στο άλμπουμ σαν να μην υπάρχει αύριο. Ο Edward Pursino σκοράρει από τη σέντρα σε κιθάρες και μπάσο, ενώ ο DeFeis δίνει ρέστα σε πλήκτρα και φωνές, έχοντας γράψει σχεδόν όλο το υλικό μόνος του. Ο Pursino έχει συνεισφέρει σε πέντε από τα τραγούδια του άλμπουμ.

   Στο “Kingdom Of The Fearless” o Αγαμέμνων απευθύνεται στον Πρίαμο. «Κανένα κράτος, κανένας νόμος, καμία θρησκεία» και η αλαζονεία του βασιλιά των βασιλιάδων, ο οποίος λιβανίζει με ξένα κόλλυβα, είναι ενοχλητική. Η Τροία παραδίδεται στις φλόγες και η ιστορία γράφεται καθ’ υπόδειξη των νικητών. Ο Πρίαμος είναι μεγάλος σε ηλικία και σαν πολεμιστής δεν λέει κάτι ιδιαίτερο. Αυτός όμως θα στεφανωθεί τον κότινο της νίκης. Αυτός θα πάει στο σπίτι του με το μεγαλύτερο λάφυρο. Εκείνη που βλέπει το μέλλον…

   Στο “Flames Of The Black Star” η μπάντα δίνει ρεσιτάλ επικής μελωδίας και ενορχήστρωσης. Μέσα από τα εντελώς πολεμικά τύμπανα του Gilchriest, η φωνή του DeFeis μιλάει ως Αγαμέμνων. «Επιστρέφω στη γη που γεννήθηκα και ευχαριστώ τους θεούς για την πίστη τους, με χρυσά τραγούδια και ιερούς όρκους. Μέσα από τους αιώνες σφυρηλατείται η χιλιετία». Ο ρυθμός είναι βαρβαρικός, είναι έντονα ρυθμικός και δεν είναι καθόλου τυχαία η ιδέα του δημιουργού να ονομάσει το έργο του αυτό “A Barbaric-Romantic Opera”. Ο υπότιτλος δηλώνει τα πάντα. Όσο για το τραγούδι αυτό, αλλάζει ταχύτητα και γίνεται ένας Μέταλ πύραυλος, καθώς, σύμφωνα με το λιμπρέτο, οι φλόγες του μαύρου άστρου καίνε στον Άδη… Ίσως το πιο μεγαλειώδες τραγούδι σε αυτό το άγιο μπουκέτο.
 
house2058

   Οι δίκασες διαλύουν χωριά στο δρόμο τους και το “Great Sword Of Flame” είναι ένα θαυμάσιο δείγμα Μέταλ καταιγισμού και γνήσιας δημιουργικής διάθεσης. Τύμπανα που οδηγούν, κιθάρες που παίζουν θέματα, power chord και διάφορα ακόμα πεντανόστιμα πράγματα, πιάνο που συνοδεύει μοναδικά το σόλο της κιθάρας, το οποίο είναι υπέροχα θεματικό… Πολλές στιγμές Μέταλ έκστασης. Και επιστροφή στην τρομερή μελωδία του “Agony And Shame”. Μετά τον έρωτα μεταμορφωμένο σε πλήκτρα, εισβάλει το κιθαριστικό και η φωνή μιλάει σαν Αίγισθος. «Είμαι ο βασιλιάς της φωτιάς, είμαι θυμός, είμαι πόνος. Γίνομαι βάρβαρος όταν οργίζομαι, γίνομαι ο κόσμος κάτω από τα πόδια σου». Τεράστια έπαρση από ένα δειλό, ο οποίος δολοφόνησε ένα βασιλιά, έστω και άθλιο σαν άνθρωπο, για τα θέλγητρα μίας γυναίκας και για το ίδιο το βασίλειο. Ένα από τα καλύτερα τραγούδια στο Μέταλ και μάλιστα πολύ πολύ άνετα.

   Καθώς παίζει το “Gate Of Kings” δεν είναι δυνατόν να μην παραδεχθείς ότι τέτοια άλμπουμ, δυστυχώς, είναι πολύ δύσκολο να ξαναβγούν. Η εποχή, η έμπνευση, η ευφυία, οι συνθήκες, οι τρόποι… Ο DeFeis είναι ένας δημιουργός που κατάφερε να μας συγκινήσει στο έπακρο, που τίμησε το αθάνατο έργο του Αισχύλου, που μας έκανε να αγαπήσουμε το Μέταλ ακόμα περισσότερο. Η Ηλέκτρα, μαζί με το Χορό, στο επιστέγασμα της όπερας αυτής, μας δείχνει το δρόμο. «Μας περιβάλλουν σιδερένιοι τοίχοι και αλυσίδες… Εμείς όμως στέκουμε υπερήφανοι και ελεύθεροι. Τίποτα δεν μπορεί να θανατώσει τους δεσμούς που μας ενώνουν. Θα σε συναντήσω στην Πύλη των Βασιλέων»!

Κώστας Κούλης
 
 

Άρθρα Μουσικής