Άρθρα Μουσικής

loogoo

Κυκλοφορίες Οκτωβρίου 2012 - Με Μια Ματιά

 
00logo53   00tumblr m3w1zmekvo1qkjnzao1 500Κάθε χρόνο τον Οκτώβριο οι νέες κυκλοφορίες είναι τόσες πολλές, που σχεδόν αδυνατούμε να τις καλύψουμε και παρουσιάσουμε όλες όπως πρέπει και όπως αρμόζει. Επειδή όμως δεν είναι σωστό να δώσουμε την εντύπωση, πως είμαστε άκρως επιλεκτικοί, αγνοώντας παντελώς ορισμένα (αξιόλογα ή μη) άλμπουμς, μπορείτε να διαβάσετε παρακάτω τις εντυπώσεις μας από ένα μέρος μονάχα του βουνού από CDs που καλύπτει το γραφείο μας και μας κρύβει τη θέα στο μπαλκόνι.
 
Frei.Wild "Feinde Deiner Feinde"
   "Οι εχθροί των εχθρών σου" επέστρεψαν με νέο δισκάκι ... και τι δισκάκι; Κρατάω στα χέρια μου την ειδική έκδοση, η οποία περιλαμβάνει ούτε λίγο ούτε πολύ 21 κομμάτια. Καλό, δυναμικό, μπυρόβιο δισκάκι. Μιλάτε γερμανικά; Όχι; Θα βαρεθείτε άσχημα και δεν θα καταλάβετε τίποτα ... αυτοί όμως που παρλάρουν τη γλώσα της Μέρκελ, θεωρώ ότι θα γουστάρουν, θα σηκώσουν τα ποτήρια ψηλά και θα γουστάρουν. Δεν μιλάμε για ιατρική : κομμάτια χύμα στο κύμα, με καλούτσικους στίχους, 1-2 καλές μπαλάντες και αρκετό κέφι/μπινελίκι/ρυθμός και ένταση. Wir gehen wie Bomben auf euch nieder!!!
 
Nonpoint "Nonpoint"
0061P92D4odlL   Πολύ καλό δισκάκι, αρκετά φλώρικο, με τρομερά hooks, σε φάση Linkin Park, Ill Nino, Limp Bizkit στα μέταλ τους και τα σχετικά ... έχουν καλά κομμάτια και ακόμη καλύτερους στίχους. Ξεχωρίζουν τα "Lights, Camera, Action" και "Left For You"! Θα γουστάρετε σας λέω και θα χτυπηθείτε άσχημα ... σε ένα μήνα δεν θα θυμάστε τίποτα, πειράζει όμως;
 
Obscurity "Obscurity"
   Γερμαναράδες, που παίζουν σαν ... Amon Amarth και τραγουδάνε στη μητρική τους γλώσα. Δεν είναι κακοί. Θα τους χαρακτήριζα διασκεδαστικούς. Πόσο καλό μπορεί να είναι αυτό όμως για ένα σχήμα που παίζει death metal με επική θεματολογία; Βγάλτε τα δικά σας συμπεράσματα. Μην τολμήσει κάποιος να τους συγκρίνει έστω και για πλάκα με τους Unleashed ή σχετικά ονόματα. Δεν ξέρω κατά πόσο το κάνουν για την πλάκα τους ή έχουν σοβαρές βλέψεις. Επαναλαμβάνω, πως δεν είναι κακοί. Εφόσον "σοβαρευτούν" λίγο παραπάνω, θα μας απασχολήσουν στο μέλλον ξανά.
 
Rick Springfield "Song For The End Of The World"
   Μεγάλη επιστροφή για τον τεράστιο καλλιτέχνη και τραγουδοποιό. Πολύ καλό άλμπουμ! 16 κομμάτια στο σύνολο, που θα ικανοποιήσουν. Αρκετά εμπορικά ... καλές μπαλάντες ... μερικές πιο σκοτεινές και μελαγχολικές συνθέσεις, με βάθος και ουσία. Όχι θεϊκό, όπως λέει ο MelodicRock, αλλά σε καμία περίπτωση δεν θα σας απογοητεύσει.
 
Wintersun "Time 1"
00Wintersun - Time I Front Coverby Eneas   Φλωροτραχανάδες! Ε τι να πω τώρα γι'αυτούς; Δισκογραφούν για την Nuclear Blast Records και τρώνε απίστευτο σπρώξιμο με περιοδικά και ραδιόφωνα. Τα πάντα ακούγονται υπερβολικά "κομπιουτερικά", επειδή είναι! Κάτι σαν τους Rhapsody των φτωχών, με black metal φωνητικά και blastbeats ανά σημεία. Πολλά στοιχεία από soundtracks και ταινίες του κινηματογράφου, μεγαλεπίβολες ιδέες ... τρομάρα τους! Προκαλούν το γέλιο. Δε νομίζω σοβαρός άνθρωπος να ασχοληθεί μαζί τους. Ανέκδοτο!
 
As I Lay Dying "Awakened"
   Τα Αμερικανάκια της Metal Blade Records συνεχίζουν το έργο τους ... NWOADM και τίποτα πραγματικά το ιδιαίτερο. Όσες φορές κι αν άκουσα το δίσκο, δεν με άγγιξε. Πέρασε, δεν ακούμπησε ... δεν κατάφερα καν να σχηματίσω γνώμη γι'αυτόν. Τι με ενοχλεί περισσότερο από όλα; Τα αδελφίστικα emo φωνητικά στα ρεφραίν! Ουστ ... τραβέλια!
 
Εvocation "Illusions Of Grandeur"
   Σουηδοί παλαίουρες, που επιτέλους βγάζουν το δίσκο τους (4ο συνολικά). Πολύ καλό! Αν θέλετε να ακούσετε κάτι σε ύφος παλιών καλών Amon Amarth (ελάχιστα επικό δηλαδή) με αρκετές δόσεις από πρώιμους God Dethroned και φυσικά At The Gates, είστε στο σωστό μέρος και έχετε κάνει τη σωστή επιλογή. Θα κολλήσετε άσχημα! Άριστη παραγωγή, εξαιρετικά φωνητικά. Μην απορήσετε αν τρελαθείτε με το συγκεκριμένο άλμπουμ - είναι πολύυυυ καλό.  
 
Jeff Kashiwa "Let It Ride"
   Smooth Jazz από τον διάσημο σαξοφωνίστα. Οι φίλοι του ιδιώματος θα τρελαθούν, αφού το όνομα και μόνο του μουσικού των The Rippingtones αποτελεί εγγυηση. Chill out, lounge ρυθμοί και σέξυ ατμόσφαιρα. Ιδανικά για βραδινές, μεταμεσονύχτιες ακροάσεις με ένα ποτήρι κόκκινο κρασί.
 
Μark Spiro "Care Of My Soul Vol. 2"
   Όταν έχεις συνθέσει ορισμένα από τα κορυφαία ροκ άσματα, λογικό είναι ο κόσμος να περιμένει μονάχα το καλύτερο και να μην συμβιβάζεται με κάτι λιγότερο. Κομμάτια του ποδαριού ή του "συρταριού" από τον Mark Spiro. Δεν είναι κακά ... τίποτα όμως το ιδιαίτερο. Σε άλλες εποχές ούτε καν για B Sides δεν θα έκαναν. Προσπεράστε άφοβα!
 
Natalie Marchenko & Disco Gang
00-0000511124 350   Η γνωστή σαξοφωνίστρια συναντάει τους Disco Gang σε ένα αρκετά beat-άτο άλμπουμ. Πολύχρωμο, ενθουσιώδες, ερωτικό και ... γεμάτο γνωστές μελωδίες. Πιστεύω θα αρέσει σε αρκετό κόσμο. Κάντε το δώρο στις κοπέλιες σας, ανεξαρτήτως μουσικών γούστων. Πάω στοίχημα, πως θα ενθουσιαστούν και θα σας ερωτευτούν διπλά.
 
Pink "The Truth About Love"
   Η νέα δουλειά της διάσημης Pink! Τι περιμένετε; Αυτό ακριβώς είναι το δισκάκι ... 17 κομμάτια έχω εγώ στα χέρια μου, πολλά hits, αρκετά fillers, ορισμένα μέτρια. Κλασσική Pink. Ροκ, pop και ... μπαλάντες. Η γνωστή συνταγή "απ' όλα έχει ο μπαξές" και "χτυπάμε παντού και ότι βγει". Δεν μπορώ να πω ότι την επόμενη εβδομάδα θα παίζει σπίτι μου.
 
Spheric Universe Experience "New Eve"
   Τρελή απογοήτευση από μία μπάντα, που μου άρεσε αρκετά κατά το παρελθόν. Αδιάφορο άλμπουμ, κακές συνθέσεις και κάκκιστη παραγωγή.
 
Venturia "Dawn Of New Era"
   Μια από τα ίδια με τους Spheric Universe Experience και για τους Γάλλους Venturia, τους οποίους παλιότερα πίστεψα αρκετά, με είχαν ενθουσιάσει και είχα γράψει εξαιρετική δισκοπαρουσίαση γι' αυτούς στο Rock Hard! Το νέο άλμπουμ είναι ... κακό. Τι διάολο! New eve ... new era ... κατάρα.
 
Alberto Rigoni "Three Wise Monkeys"
   Ο φίλος μου, ο Ιταλός μπασίστας Alberto Rigoni επιστρέφει με το νέο του προσωπικό άλμπουμ. Αρκετά πιο πειραματικό από τα προηγούμενα, με τον Goran Edman να συμμετέχει σε ένα κομμάτι και τους Kevin Moore & Mark Cross να παίζουν επίσης. Έχει από κάτι για όλα τα γουστα. Κάποιος θα πρέπει να είναι αρκετά ανοιχτόμυαλος για να το ακούσει : δεν είναι ροκ, φυσικά και δεν είναι metal ... θα το χαρακτήριζα ως fusion το οποίο γέρνει άσχημα προς το ambient και experimental music. Δύσκολο!
 
Dokken "Broken Bones"
 00D Dokken FINAL 1  Στη σύνταξη! Τώρα. Ο Don Dokken δήλωσε πρόσφατα, πως πρόκεται οριστικά για το τελευταίο τους άλμπουμ. Μακάρι. Δεν μπορεί να τραγουδήσει ο άνθρωπος. Τι να σχολιάσω εγώ; Απλά δεν τραγουδάει καν. Κρίνετε μόνοι σας, εγώ δεν ασχολούμαι. Με κούρασαν.
 
Radio Havanna "Alterta"
   Και άλλοι Γερμανοί punk rockers, μόνο που αυτοί είναι αρκετά πιο soft από τους Frei.Wild! Εμένα μου αρέσουν και θεωρώ το γερμανικό punk rock τη στιγμή αυτή τουλάχιστον ένα κλικ πάνω από το αμερικάνικο. Διασκεδαστικό αν μη τι άλλο, με τρομερές μπασογραμμές και ατελείωτο headbanging. Η γλώσσα είναι ένα μεγάλο θέμα για όποιον δεν την μιλάει - δεν μπορεί να καταλάβει λέξη, οπότε δύσκολα μπαίνει και στο κλίμα των κομματιών.
 
Τherion "Les Fleurs Du Mal"
Το συγκεκριμένο άλμπουμ σηκώνει μεγάλη συζήτηση. Προσωπικά δεν έχω όρεξη καν να την αρχίσω. Ομολογώ, πως οι Therion με αφήνουν παντελώς αδιάφορο, αν και ακούω τόσο κλασσική μουσική φανατικά όσο και όπερα. Μου θυμίζουν τον Ταμτάκο, που αποφάσισε να το δει κουλτούρα ξαφνικά. Not my cup of tea. Θα υπάρξει κόσμος, που θα τρελαθεί ... κανένα πρόβλημα, γούστα είναι αυτά. Όπως προανέφερα, επειδή ακριβώς παρακολουθώ τη μπάντα από το πρώτο πρώτο άλμπουμ της, είναι τόσα πολλά αυτά που σκέφτομαι και νιώθω, που κάπου πιστεύω ότι είναι ανώφελο καν να αναλύσω τα τωρινά τους "επιτεύγματα". Θα θέσω απλά 2 ερωτήσεις : για ποιο λόγο συνεχίζουν οι Therion να φιγουράρουν στα μεταλικά έντυπα; Δεν παίζουν metal! Και για ποιο λόγο τους αγνοούνε πλήρως τα έντυπα και οι στήλες εφημερίδων, που καταπιάνονται με την κλασσική μουσική; Σκεφτείτε το!
 
Well Of Souls "Sorrow My Name"
   Απλά τα πράγματα : δισκογραφούν για την εταιρεία του John Perez και παίζουν σαν Solitude Aeturnus, δηλαδή πολύ κοντά στους Σουηδούς Candlemass. Πολύ καλοί, αν και θα τους ήθελα λίγο πιο λυρικούς. Εγώ περιμένω ωστόσο το νέο Memory Garden. Κολλήματα είναι αυτά. Αν ακούτε το "Adagio" από το πρωί μέχρι το βράδυ, θα λιώσετε. Καλό δισκάκι το "Sorrow My Name", πραγματικά!
 
Joanne Shaw Taylor "Almost Always Never"
   Κοπελίτσα, μόλις 26 ετών και το "Almost Always Never" είναι το τρίτο της άλμπουμ! Blues rock με πολύ καλή φωνή. Ανακάλυψη του Dave Stewart των Eurythmics. Να θυμάστε το όνομά της. Δεν αποκλείεται σε 20 χρόνια από σήμερα να θεωρείται θρύλος. Είναι καλή ... έχει μεγάλα περιθώρια βελτίωσης, κυρίως μουσικά, πάντως είναι στο σωστό δρόμο. Ο δίσκος είναι σκέτη απόλαυση.
 
Euge Groove "House Of Groove"
   Ο Euge Groove αποτελεί τεράστια αδυναμία στο χώρο της smooth jazz. Ισχύουν τα ίδια πάνω κάτω όπως και για τον Jeff Kashiwa, μονάχα που ο Euge Groove κατά έναν τρόπο που είναι δύσκολο να περιγραφεί είναι πιο straight στις συνθέσεις του : έχει λιγότερες jazz επιρροές, ταυτόχρονα όμως δεν είναι και τόσο cheesy. Έχει ομορφότερα beats και θεωρώ ότι για κάποιον που θέλει να χαλαρώσει στον υπέρτατο βαθμό, ακούγοντας εμφάνταστες μελωδίες ταυτόχρονα, είναι ότι πρέπει.
 
Brandon Heath "Blue Mountain"
   Η μουσική, που αρέσει στην πλειοψηφία του αμερικανικού ραδιοφωνικού κοινού. Στοιχεία από rock (ελάχιστα), pop (επίσης ελάχιστα), country και λίγο alternative. Συμπαθητική φωνή, όμορφα τραγουδάκια, χαλαροί ρυθμοί ... ένα φθινοπωρινό άλμπουμ. Μερικές κοπέλες θα το ερωτευτούν με το πρώτο άκουσμα. Μερικοί φίλοι, που περνάνε τις δικές τους δύσκολες στιγμές, θα το ακούσουν περπατώντας τα βράδια στην παραλία ολομόναχοι. Καλό!
 
Jesse Cook "The Blue Guitar Sessions"
00851971 519883 Jesse Cook 25  09  2012 NokiaConcertHall 3   Έχω κάθε δίσκο, που έχει κυκλοφορήσει ο διάσημος Καναδός nuevo flamencο κιθαρίστας Jesse Cook. Στις τελευταίες του δουλειές ήταν ορατή μία τάση του να κάνει τον ήχο του πιο εμπορικό και να απευθυνθεί σε μεγαλύτερα ακροατήρια. Το "The Blues Guitar Sessions" φαντάζει η κορυφή της συγκεκριμένης προσπάθειας. Όταν ανοίγει με μία αισθαντική διασκευή στο διάσημο "I Put A Spell On You", καταλαβαίνετε! Μία μίξη παλιών και νέων κομματιών του Jesse Cook, με διασκευές, όλες φιλτραρισμένες μέσα από τον ιδιαίτερο ήχο της flamenca κιθάρας του σγουρομάλλη μουσικού. Instrumentals αλλά και κομμάτια με φωνητικά. Καλύπτει με λίγα λόγια όλα τα γούστα. Φέρνει αρκετά στους Γερμανούς Tierra Negra, να το γνωρίζετε οι πιο προπονημένοι ... μου άρεσε περισσότερο από τις δύο τελευταίες μουσικές προτάσεις του Jesse Cook, αλλά και πάλι θεωρώ πως δεν αγγίζει τη μαγεία ονομάτων όπως οι Ottmar Liebert & Vicente Amigo. Ξεχωρίζω το υπέροχο και μαγευτικό "Ne Me Quitte Pas". Φανταστικό! Πρέπει να το ακούσετε.
 
David Garrett "Music"
   Ο Αμερικανογερμανός βιολιστής είναι στη χώρα καταγωγής του πατέρα του (Γερμανία) απλά τεράστιος. Προσωπικά δεν με ενθουσιάζει, αλλά αυτό που κάνει το κάνει καλά. Αν θέλετε να διασκεδάσετε ακούγοντας (ροκ) διασκευές σε γνωστά κομμάτια με το βιολί να έχει πρωταγωνιστικό ρόλο, τότε κρατάμε το κατάληλο άλμπουμ στα χέρια σας. Θα ακούσετε το "Viva La Vida", "Cry Me A River", το "We Will Rock You" αλλά και τα "Misirlou" & "Welcome To The Jungle" (ανατριχίλια). Ποτέ δεν είναι αργά να τον ανακαλύψετε.
 
Μίλτος Λυμπιτσούνης
00david-garrett-10-2009-004

Άρθρα Μουσικής

Facebook Comments