Μουσική Xρονομηχανή & Άλλες Ιστορίες

Κάθε Τραγούδι Και Μια Ιστορία Pt.10 (Άσιμος Ο Άσημος)

 
Untitled-4 15
Αναδρομή σε τραγούδια που σημάδεψαν την μουσική ιστορία του τόπου και όχι μόνον.
Πώς δημιουργήθηκαν, πώς ενεπνεύσθηκαν από τους δημιουργούς τους και τι ρόλο διαδραμάτισαν στην εποχή τους.

Δέκατη αναδρομή, δεκαετία του '70
Τίτλος: "Βαρέλι, Πιάστηκα Σχοινί Κορδόνι" του 1978
Μουσική & Στίχοι: Νικόλας Άσιμος
Ερμηνεία: Νικόλας Άσιμος
 
Χωρίς τέτοιους καλλιτέχνες η μουσική μας θα ήταν πολύ φτωχότερη και θα καταντούσε σαν τη άχρωμη, άψυχη, εμπορική, ευρωπαϊκή.

   lΑντισυμβατική προκλητική φυσιογνωμία, αλλά έντονα πολιτικοποιημένη. Με τα τρία αυτά επίθετα πολύ συνοπτικά περιγράφεται η πολυτάλαντη προσωπικότητα του Θεσσαλονικιού Νικόλα Άσιμου, Ασημακόπουλου όπως ήταν το πραγματικό του όνομα. Πάλεψε όλη του τη ζωή για τα πιστεύω του ως την ήμερα που αυτοκτόνησε στις 17 Μαρτίου του 1988. Σύρθηκε από την χούντα στις φυλακές αλλά και μετά, το 1977, όταν αποφυλακίστηκε με πρωτοβουλία του Σαββόπουλου.
 
   Ο Άσιμος ήταν αρχικά αριστερός. Απέκτησε όμως αναρχική συνείδηση λίγο αργότερα και στη συνέχεια ξεπέρασε και τους αναρχικούς, καθώς δεν επιθυμούσε να του "κολλούν ταμπέλες". Το 1978 κατατάχτηκε στον στρατό. Ωστόσο δεν υπηρέτησε, αλλά πήρε απαλλαγή στράτευσης καταφέρνοντας να του αναγνωριστεί ότι πάσχει από σχιζοειδή ψύχωση. Κάτι τέτοιο δεν είχε ωστόσο καμία σχέση με την πραγματικότητα γιατί - όπως αναφέρει χαρακτηριστικά στην αυτοβιογραφία του - υιοθέτησε αυτή την συμπεριφορά γιατί ήταν αντίθετος προς τη στράτευση και απλά ήταν ένα σχέδιο για να την αποφύγει. Επίσης, πληροφορίες λένε ότι είχε φτιάξει ένα είδους ημερολόγιο, στο οποίο κατέγραφε τις τελευταίες 15 ημέρες. Σε αυτές τις 15 ημέρες έψαχνε κάτι που θα του "έδινε" λόγο να ζει. Σε όλες τις ημέρες είχε σημειώσει Χ (δηλαδή ότι δεν έβρισκε  λόγο να ζει) και στην 15η ημέρα σημείωσε επίσης X, οπότε και αυτοκτόνησε. Θα μπορούσε να ειπωθεί ότι ο θάνατός του, η αυτοκτονία του, ήταν "σαν" προγραμματισμένα.
 
   Ο λαϊκός θρύλος ή αλλιώς ο μεγαλύτερος Έλληνας ερμηνευτής, Στέλιος Καζαντζίδης, είχε τραγουδήσει ένα τραγούδι με τίτλο "Ο Φίλος Μας" αναφερόμενος στον Νικόλα Άσιμο και είχε δηλώσει: «Το τραγούδι αυτό, είναι αφιερωμένο στον Νικόλα Άσιμο. Τον καλλιτέχνη και άνθρωπο που έζησε και αμφισβήτησε με συνέπεια και πίστη αυτόν τον κόσμο της βαρβαρότητας».
 
   Κρεμάστηκε στο σπίτι του (σε μια σωλήνα καλοριφέρ), που ονόμαζε χώρο προετοιμασίας. Πέθανε σε ηλικία περίπου 39 ετών. Το τραγούδι που παρουσιάζουμε είναι από αυθεντική ηχογράφηση σε κασέτα από τον ίδιο. Η κασέτα 000001 "Με το βαρέλι που για να βγει το σπάει". Αργότερα ηχογραφήθηκε από τον Παπακωνσταντίνου το 1982 στο δίσκο «Ξαναπές». Χαρακτηριστικός και συγκλονιστικός είναι ο πρόλογος του κομματιού σφραγίδα της φυσιογνωμίας του μεγάλου καλλιτέχνη! Χωρίς τέτοιους καλλιτέχνες η μουσική μας θα ήταν πολύ φτωχότερη και θα καταντούσε σαν τη άχρωμη, άψυχη, εμπορική, ευρωπαϊκή.
 
Σπύρος Γκάλτσας
 
Το σύστημα έλεγαν οι αρχαίοι, και γι αυτό ήταν σπουδαίοι
Είναι ένα βαρέλι γεμάτο σκόρδα. Και μέσα στο βαρέλι
Ανθρώποι, ανθρώποι, ανθρώποι. Μια γη γεμάτη σκορδαλιά.
Και το βαρέλι αυτό γυρίζει, γυρίζει, γυρίζει. Κι όλο και κάποιοι
Βγαίνουνε στην επιφάνεια. Και γίνονται μετά Ωνάσηδες.
Ωνάσης σημαίνει να πας στα μπουζούκια, να τα σπας αγκαλιά με τον
Τέλη το Σαββάλας και να κάθεσαι μετά στο Κολωνάκι,
Στις κοσμικές ταβέρνες, και να τρως λαϊκότατα σκορδαλιά. Αυτό είναι
Και που το σώζει το σύστημα. Ποιος πρώτος θα προλάβει.
Έχει την εντύπωση, την αυταπάτη, το πιστεύει δηλαδή, πως θα προλάβει,
να βγει ο ίδιος μέσα απ το βαρέλι και να πέσει μετά με τα μούτρα να φάει.
Να φάει. Να φάει. Γι αυτό βρωμάει ο χώρος (;) μας σκατίλα. Σκατίλα είναι
η μυρουδιά του ανθρώπου, αυτουνού που τρώει σκόρδα, πολλά σκόρδα,
πάρα πολλά σκόρδα. Όλα τα σκόρδα όλων των υπόλοιπων ανθρώπων
 
Θα σου δώκω μαξιλάρι
Να πλαγιάζεις στο σκοτάδι
Πω, πω, πωπόσο σ αγαπώ
Θα σου πλέξω αρρεβώνα
Να τον έχεις το χειμώνα
Πω, πω, πωπόσο σ αγαπώ
 
Πιάστηκα σκοινί κορδόνι
Φεύγω για τα ξένα
Βούτηξα στο μακαρόνι
Αλλοίμονο σε μένα (δις)
 
Ανασαίνω κι είμαι μοναχός
Κι ο ξενιτεμένος είναι άνθρωπος
 
Θα σου έχω στ αεροπλάνο
Μπακλαβά απ το Μιλάνο
Πω, πω, πωπόσο σ αγαπώ
Θα σου στείλω με πατίνι
Τον Πελέ στη Νέα Κρήνη
Πω, πω, πωπόσο σ αγαπώ
 
Πιάστηκα σκοινί κορδόνι
Για να ρθω σε σένα
Όλα τα μπορεί μα θες
Ο άνθρωπος στα ξένα (δις)
 
Ανασαίνω κι είμαι μοναχός
Κι ο ξενιτεμένος είναι άνθρωπος
 
Δέξου στο ταχυδρομείο
Της σχολής μου το πτυχίο
Πω, πω, πωπόσο σ αγαπώ
Να κρεμάσεις μια κορνίζα
Στο πλευρό της Μόνα Λίζα
Πω, πω, πωπόσο σ αγαπώ
 
Πιάστηκα σκοινί κορδόνι
Έμπλεξα στα ξένα
Άνοιξα σπαγγετερία
Δε γυρνώ σε σένα
 
Άνοιξα σπαγγετερία
Πλούτισα στα ξένα
Βούτηξα στο μακαρόνι
Αλλοίμονο σε μένα
Αλλοίμονο σε μένα
Αλλοίμονο σε μένα!!
Untitled-5 15

Μουσική Χρονομηχανή & Άλλες Ιστορίες

Facebook Comments