Μουσική Xρονομηχανή & Άλλες Ιστορίες

Κάθε τραγούδι και μια ιστορία pt.35 ( Ο έρωτας είναι λαλιά ψυχής)

 
 Τριακοστή πέμπτη αναδρομή
Τίτλος: «Είπα να φύγω»
Μουσική: Γιάννης Σπανός
Στίχοι: Λευτέρης Παπαδόπουλος
Πρώτη εκτέλεση: Γιάννης Πάριος
 
mxpt35   Ποτέ κανείς δεν ερμήνευσε τον έρωτα, με τόσο συναισθηματική προσέγγιση όσο ο Πάριος. Θεωρώ άδικο το ότι έφτασα στο τριακοστό έκτο άρθρο και μόλις τώρα ασχολήθηκα με έναν τέτοιο ερμηνευτή. Μπορεί σε όλους τους τραγουδιστές να προσάψεις κάτι, να βρεις ελαττώματα, ψεγάδια, να πεις κάτι αρνητικό, σ’ αυτόν όχι! Από την αρχή το 1968, στα πρώτα του, μέχρι και σήμερα, ο Πάριος ποτέ δεν ντρόπιασε αυτό που κάνει. Είναι δίκαιο και καλώς θεωρείται ο κατ’ εξοχήν, υμνωδός της αγάπης. Ποτέ χυδαίος, ποτέ μάγκας, ποτέ βαρύς ή πολύς. Θαρρείς και μια αρχαία μούσα του χάρισε το δώρο της έκφρασης, πως, με την απλότητα, να προκαλείς βαθιές εντάσεις και συναισθήματα. Αν ποτέ έγραφα κάποιο ερωτικό τραγούδι και μου δινόταν η ευκαιρία να διαλέξω, στον Πάριο θα τo έδινα να το πει.
 
mxpt352   Έπρεπε λοιπόν να διαλέξουμε τραγούδι αντιπροσωπευτικό, τραγούδι παρουσίασης, από τα παλιά τα καλά. Πάρα πολλά τα παλιά καλά, μπερδεύεσαι, οπότε έρχεται στο χέρι σου ο δίσκος «Οδός Αριστοτέλους» του Γιάννη Σπανού και Λευτέρη Παπαδόπουλου, ηχογράφηση του ‘74. Τα πράγματα αμέσως ξεκαθαρίζουν. Διαλέγεις Σπανό και είσαι μέσα! Πρόκειται για την πρώτη συνεργασία των δύο δημιουργών μετά τη μεταπολίτευση, αλλά και ο πρώτος μεγάλος δίσκος, που κάνουν για την «MINOS», μια και όλοι οι προηγούμενοι είχαν την ετικέτα της «Columbia». Κυκλοφόρησε τον Δεκέμβριο του 1974 με ερμηνευτές τον Γιάννη Πάριο, την Χάρις Αλεξίου και τον Γιάννη Καλατζή. Εκείνη την εποχή πέρασε σχεδόν απαρατήρητος, καθώς το πολιτικό τραγούδι βρισκόταν στο αποκορύφωμά του. Πού καιρός και προσοχή τότε για «ελαφρολαϊκά» άσματα. Επειδή όμως κάτι που αξίζει δεν χάνεται ποτέ, αυτός ο δίσκος με την πάροδο του χρόνου άρχισε να γίνεται ευρύτερα γνωστός και σήμερα πια θεωρείται κλασικός.
 
mxpt353   Ο Σπανός, από τα πρώτα χρόνια της καριέρας του, είχε το χάρισμα να κινείται με άνεση από τη μπαλάντα στο λαϊκό τραγούδι. Οι αριστουργηματικοί στίχοι του Παπαδόπουλου δένουν απόλυτα με την εμπνευσμένη ερωτική μελωδία. Το «αστέρι» του Γιάννη Πάριου ήδη λάμπει, την εποχή που γράφεται η «Οδός Αριστοτέλους». Μετρά τρεις προσωπικούς, πολυσυλλεκτικούς δίσκους και αρκετά 45άρια. Το αποτέλεσμα λοιπόν αναμενόμενο. Άριστο!
 
   Εδώ σας δίνουμε την πρώτη εκτέλεση, επακολουθήσαν από τον ίδιο τον Πάριο κι άλλες, αλλά σαν την πρώτη, καμία! Ίσως, τότε στην αρχή, ήταν καταλληλότερη η φωνή του για κάτι τέτοιο. Το κομμάτι το αφιερώνουμε σε όσες και όσους, έχουν λόγους να ασπάζονται, τον «γιαλαντζί» Άγιο της αγάπης τον αη… Βαλεντίνο. Επίσης είναι ιδιαίτερα εντυπωσιακά εύστοχη η επιλογή των φωτογραφιών, στο βίντεο της παρουσίασης. Ό,τι πρέπει, να ταράξουν τα γαλήνια νερά μιας κάποιας ανούσιας σχέσης, εντείνοντας τα συναισθήματα, μαζί με την εξαιρετική μουσική του Γιάννη Σπανού και την αισθαντική ερμηνεία του νεαρού Πάριου.
 
   Το «Είπα να φύγω», ίσως είναι το καλύτερο μάθημα για το πώς πρέπει να γράφονται τα ερωτικά τραγούδια.
 
Σπύρος Γκάλτσας

Είπα να φύγω μα με κράταγε η λύπη,
είπα να μείνω αλλά είχα κουραστεί.
 
Ώσπου αντάμωσα ένα άγιο καρδιοχτύπι
κι είπα να σπάσω του καημού μου την κλωστή.
 
Ένας κερδίζει στην αγάπη κι άλλος χάνει,
μα όποιος κέρδισε δεν είναι ο νικητής.
 
Πάντα το δάκρυ του χαμένου τόνε φτάνει
για να του σβήσει το τραγούδι της γιορτής.

Μουσική Χρονομηχανή & Άλλες Ιστορίες