Μουσική Xρονομηχανή & Άλλες Ιστορίες

Μυθολογία Μετά Μουσικής pt.15 (Night On Bald Mountain)

 
Η όμορφη Ευρώπη… μετακομίζει — η παρθενογένεση της Δανάης
 
mythpt15   Από την Ινδία ακόμα ,οι παλιοί Ινδοί πριν πλάσσουν τον Ίνδρα, τον Δία τους, αναφέρουν τι είναι Θεός. Θεός είναι λένε : τα ανθρωπινά συναισθήματα, η ανθρωπινή ζωή, οι δυνάμεις της φύσης, οι ιδέες του νου μας, οι αδυναμίες μας, τα φαινόμενα της δημιουργίας, οι πόθοι μας, τα όνειρα μας, τα πάντα. Όταν ο πρώτος ποιητής της Ρινγκ Βέντα μέτρησε, βρήκε 33 Θεούς. Αλλά η φαντασία, η αδυναμία και τα όνειρα μεγαλώνουν τον αριθμό των Θεών. Έτσι ο ποιητής Σανχίτα, αιώνες μετά βρήκε τους Θεούς 3339. Πάντα αριθμός διαιρετός με το 3, της πρώτης βασικής βραχμανικής τριάδας. Βαρούνα, Μίτρα, Ίνδρα, δηλαδή, Ουρανός, Ήλιος, Θάλασσα. Οι άνθρωποι όσο ανακαλύπτουν νέα φαινόμενα, έχουν πάντα ανάγκη από καινούργιες προστασίες. Ακόμα και η σημερινή «εξελιγμένη» θρησκεία μέσα στην «καθισμένη φιλοσοφία» της, παρουσιάζει τέτοιες αφελείς γεννήσεις. Τον άγιο Λευτέρη να λευτερώνει, τον άγιο Παντελεήμονα να ελεεί… Μέσα από την δική μας τριάδα,τη φιλοσοφημένη, πετιούνται σφήνες οι υπερκόσμιες δυνατότητες κάποιων Αγίων, που παίρνουν εργολαβικά ορισμένες ευθύνες. Η εξέλιξη προχωρεί, το ένστικτο όμως, παραμένει το ίδιο. Έτσι δημιουργούνται διάφοροι υποθεοί, που τους αναθέτονται αιτήματα προς υλοποίηση. Τα κατάλοιπα της θεογένεσης από την εποχή του Ίνδρα δεν σβήσανε. Με τη διαφορά ότι οι αρχαίοι Έλληνες δίνανε σ’ αυτή τη θεογένεση τη μορφή του ανθρώπινου πάθους και όχι το θαύμα. Ήταν πιο κοντά στο ρεαλισμό, έξω από το ανεξήγητο και το ιδανικό.
 
mythpt152   Ήρθε η ώρα να πούμε για την Ευρώπη. Κάτω εκεί στις ακτές της Συρίας ήταν ένας βασιλιάς μεγάλος και ξακουστός, ο Αγήνορας ή Φοίνικας. Γυναικά του είχε, την Τηλέφασσα(θυγατέρα του Νείλου) και κορούλα την Ευρώπη, σωστό κουφέτο! Μια όμορφη ανοιξιάτικη μέρα η πιτσιρίκα, βγήκε με τις φίλες της να μαζέψει άνθη, την είδε ο Καζανόβας – Ζευς, φούντωσε από τον πόθο να την κάνει δίκια του. Μηχανεύεται αμέσως μια πονηρία, μεταμορφώνεται σε κατάλευκο όμορφο ταύρο, να μη τρομάξει την κοριτσοπαρέα με τα μακριά του γένια. Πλησίασε, πρώτη η μικρούλα Ευρώπη, έτρεξε κοντά στο ζώο, να το χαϊδέψει και να παίξει μαζί του. Ο πανέμορφος ταύρος που η πνοή του μύριζε λεβάντες, γονάτισε, ώστε να μπορέσει να τον καβαλήσει η τσαχπινούλα και να τον χαϊδολογήσει. Μόλις τον καβαλάει, ο ταύρος γίνεται αστραπή, φεύγει για τη θάλασσα, πετώντας προς την Κρήτη. Από πίσω τρέχουν σαν σε νυφική ακολουθία Νεράιδες και Τρίτωνες. Η Ευρώπη λιγώνεται στα γέλια και στις χαρές. Από μακριά οι Εποχές βλέπουν την παρέα να έρχεται, αμέσως ετοιμάζουν νυφικό κρεβάτι από λουλούδια, στη σπηλιά στο Δικταίο. Ο Δίας, μόλις έφτασε στη σπηλιά ξανάγινε Δίας. Τρελάθηκε η μικρούλα! Μ’ αυτά και μ’ αυτά, σκαρώνουν τρεις λεβέντες. Τον Μίνωα, τον Ραδάμανθυ, και τον Σαρπηδόνα. Ο Ζευς είχε μεγάλη αδυναμία και φρόντισε την Ευρώπη. Την κράτησε στη σπηλιά χαρίζοντας της τρία πολύτιμα δώρα-φύλακες. Έναν μεταλλικό, χάλκινο, γίγαντα τον Τάλω που δεν τον έπιανε τίποτα, μόνο μια φλέβα στη φτέρνα είχε τρωτή. Μια τρομερή σκύλα – φύλακα που δεν έχανε ποτέ το θήραμα της και ένα τόξο που τα βέλη έβρισκαν πάντα το στόχο τους. Μετά την χρήση, ο Δίας φόρτωσε την Ευρώπη στο βασιλιά της Κρήτης Αστερίωνα, που υιοθέτησε και τα παιδιά του. Ο μικρός του γιός, ο Σαρπηδών, παρότι γιος Θεού, σκοτώνεται από τον Πάτροκλο στον Τρωικό πόλεμο. Αυτός ο μύθος της Ευρώπης με το Δία είναι συμβολικός. Εξηγεί, πως οι άνθρωποι, μεταπήδησαν από την Ασία στην Κρήτη. Έτσι επίσης εξηγείται γιατί ο ταύρος είναι το ιερό ζώο της Κρήτης. Η όμορφη Ευρώπη μεταπηδά από την Συρία δίνοντας το όνομα της σε όλη την ήπειρο δυτικά της Ασίας. Αυτό έχει καθοριστική σημασία, που σηματοδοτεί τις ανθρωπολογικές μεταναστεύσεις μεταξύ των ηπείρων.
 
mythpt153   Όμορφη και ρομαντική είναι επίσης, η ιστορία με την Δανάη, που δείχνει ότι κανείς δεν αποφεύγει τη μοίρα του. Η Δανάη είναι κόρη του βασιλιά του Άργους, Ακρίσιου και της Ευρυδίκης κόρης του Λακεδαίμονα. Όπως μπορεί κάποιος να παρατηρήσει, ο Ζευς, έχει κύριο πεδίο δράσης την αργολική πεδιάδα. Εκεί φαίνεται ήταν η καρδιά του ελληνισμού. Πλούσια, ήρεμη, προφυλαγμένη από λόφους, προτιμήθηκε από τους πρώτους Άριους αποίκους, σαν προνομιούχα, απέναντι σε άλλες πεδιάδες. Ο Ακρίσιος είχε καημό που δεν είχε γιο για διάδοχο και πήγε στο μαντείο για χρησμό. Ο χρησμός καταπέλτης! Όχι μόνο αγόρι δεν θα έβλεπε, αλλά και η κόρη του θα έκανε γιο, που θα τού τρωγε το κεφάλι. Φοβισμένος ο βασιλιάς, σκαρώνει μεταλλικό κλουβί «υπό γην θάλαμον κατασκευάσας χάλκεον», φυλακίζοντας τη Δανάη μέσα στη γη. Τώρα που, ο Δίας είδε τα κάλη της Δανάης και άναψε από πόθο; Δεν το ξέρουμε. Το βαλε γινάτι να την βρει τρυπώνοντας στο κλουβί. Γίνεται λοιπόν χρυσή βροχή, πέφτει γλυκά στο χώμα εισχωρώντας μέσα στο θάλαμο, με την όμορφη κόρη. Ξαναγίνεται η βροχή Θεός, αρσενικός ,βαρβάτος, ορεξάτος. Από δω χαδάκια από κει φιλάκια της κάνει τη δουλειά , πάρτην έγκυο τη πιτσιρίκα. Κλειδωμένη, αμπαρωμένη το πεπρωμένο δεν το απέφυγε. Έφυγε λοιπόν ο Δον Χουάν-Δίας αφήνοντας γκαστρωμένη την Δανάη με την τροφό της. Όταν ήρθε στον καιρό της γέννησε ένα παίδαρο τον Περσέα. Ο Ακρίσιος ακούει τα κλάματα τρέχει στην υπόγα, βλέπει τον μικρό. «Μωρή πως τον γέννησες αυτόν με καρότο;» την ρωτάει. Σκοτώνει αμέσως την δύστυχη τροφό, πιάνει από το μαλλί την κόρη, την σέρνει γονατιστή στο βωμό, να τη σφάξει. Μέσα σε λυγμούς η Δανάη εξηγεί ότι το παιδί είναι θεϊκό. Ο βασιλιάς δεν την πίστεψε, αλλά καλού κακού δεν σκότωσε μάνα και παιδί, φοβούμενος μη μπλέξει με το Δία. Τους μαντρώνει σε ένα ξύλινο μπαούλο και τους πετάει στη θάλασσα. Ταξίδευε η κιβωτός ταξίδευε, έφτασε στη Σέριφο. Ένας ψαράς, Δίκτυ τον λέγανε, άκουσε φωνές και την ψάρεψε. Είπε την ιστορία της η δύστυχη μάνα, τη λυπήθηκε ο ψαράς, τη μάζεψε σπίτι του, φιλοξενούμενη. Εκεί βλέπει την όμορφη Δανάη ο αδελφός του Δίκτυ, ο βασιλιάς Πολυδέκτης, που ήταν πολύ μόρτης, του μπήκε ο διάολος, την ερωτεύτηκε. Την πήρε στο παλάτι φροντίζοντας και την ανατροφή του παιδιού. Η Δανάη δεν τον ήθελε βρώμαγε και ψαρίλα, αλλά ήθελε δεν ήθελε δεν απέφυγε τη ζημιά. Ο Πολυδέκτης, ήταν πολύ αψύς, την ζήλευε, την έδερνε, την έβριζε, την έκλεινε μέσα, της έριχνε και από καμιά σφαλιάρα. Ο Δίας από πάνω μόκο. Το αγοράκι όμως ο Περσέας μεγάλωνε και καρδάμωνε. Έβλεπε την μάνα του να υποφέρει, δεν άντεξε και στριμώξε τον βασιλιά. «Αει φύγε ρε τσόγλανε» του λέει εκείνος και αυτό ήταν. Ο Περσέας καθώς ήρωας, δεν τα σήκωνε τα νταηλίκια, έπιασε τον μάγκα, τον έκανε μπλε μαρέν, πήρε μετά την μάνα του και τη έστειλε πίσω στο Άργος. Εκεί έμεινε η Δανάη μέχρι το τέλος της. Στην «θεογονία» ο Ησίοδος, γράφει ότι ο Πολυδέκτης θεωρώντας τον Περσέα εμπόδιο, του ανέθεσε το φόνο των Γοργόνων, βέβαιος ότι θα τον σκότωναν. Ο Περσέας όμως βοηθούμενος από τους θεούς, γύρισε θριαμβευτής. Τότε παρουσίασε του βασιλιά, το κεφάλι της Γοργόνας Μέδουσας που τον απολίθωσε.
 
   Ο μύθος αυτός είναι ένας από τους πολύ χαρακτηριστικούς της ελληνικής μυθολογίας, έγινε θέμα αντιγραφής και παρόμοια επαναλαμβάνεται σε πολλές αρχαίες θρησκείες, όπως η περίπτωση της διάσωσης στη θάλασσα ή ποταμούς προσώπων της Παλαιάς Διαθήκης (Ιησούς του Ναυί κ.ά.), της αρχαίας Ρωμαϊκής θρησκείας (Ρώμου και Ρωμύλου), αλλά κ.ά. Η δε γέννηση παρθένου αναφέρεται σε πολλούς μύθους στη Ελληνική Μυθολογία, καθώς απαντάται και στην Αιγυπτιακή, και την αρχαία Ινδική. Ακόμα και στην Αγία Γραφή τον ξανασυναντάμε στη παρθενογένεση της Παναγίας.
 
Σπύρος Γκάλτσας
 
Το κομμάτι της ακολουθίας είναι λίγο… περιπετειώδες. Mussorgsky – Night On Bald Mountain 

Μουσική Χρονομηχανή & Άλλες Ιστορίες

Facebook Comments