Μουσική Xρονομηχανή & Άλλες Ιστορίες

Κάθε τραγούδι και μια ιστορία. Pt 51 «κλειστό λόγω ανάπτυξης!»


Πεντηκοστή πρώτη αναδρομή
Τίτλος: «Το μαγαζάκι»
Μουσική - Στίχοι: Γιώργος Ζήκας
Πρώτη εκτέλεση: Κώστας Μακεδόνας

mxpt513   Κάθε τέλος και μια αρχή …λένε. Είναι έτσι ή στο τέλος πέφτει μια ταφόπλακα και κλάψτε τον το μακαρίτη! Λέμε για τις ταφόπλακες του “success story”. Είναι αυτό που λέω από τότε που σπούδαζα τα οικονομικά, την πιο ασταθή επιστήμη κατά τη γνώμη μου, μια που βασίζεται στον ανθρώπινο παράγοντα που εκ φύσεως είναι ρευστός. Δηλαδή κατ εμένα δεν υπάρχει με τίποτα «win-win». Είναι αδύνατον να είναι κάποιος μόνο κερδισμένος αυτό αντιτίθεται με τους νόμους της φύσης και βρίσκεται μόνο στην νοσηρή φαντασία των υπερατλαντικών οικονομολόγων με τις άρρωστες και ελλιπείς γνώσεις!
 
mxpt51   Έτσι ο δόλιος είχα και γω ένα άθλιο μαγαζάκι που την έβγαζε κουτσά- στραβά ένεκα κρίσης. Ώσπου επήλθε το μοιραίο. Άξαφνα μπαίνει στο μαγαζί ο «Ιαβέρης». Με κοίταξε με μισάνοικτα μάτια σαν ύαινα και ξέσκισε τις μισοφαγωμένες σάρκες μου. Ένας σπιθαμιαίος εφοριακός που με το θάρσος- θράσος που του δίνει η κρατικοδίαιτη καρέκλα του, με κατασπάραξε εφαρμόζοντας λέει… τον δήθεν, τον κατ΄ αυτούς νόμο. Δυσθεώρητα πρόστιμα, ηλίθιες αποφάσεις – σαν το «κοκτέιλ» του τραγουδιού- και… πάει το μαγαζί, στέλνοντας τις εκλεκτές μου πελάτισσες να παχαίνουν περισσότερο το χοντρό κώλο των πολυεθνικών. Έστειλε λοιπόν έτσι και μένα με τους συνταξιούχους στα πάρκα της παραλίας, απειλώντας να με κλείσει φυλακή άμα δεν πλήρωνα τα χρέη για τα όποια αυτός ο ίδιος, ο κρατικός μηχανισμός ήταν υπεύθυνος! Η διαφορά είναι ότι αυτοί είναι συνταξιούχοι εγώ όμως χωρίς εισοδήματα! Υποθετικά χρέη για υποθετικούς φοροφυγάδες, να έτσι για να δικαιολογούν το ψωμί που τρώνε, το ψωμί που ματωμένο τραβούν από τα στόματα των παιδιών μου. Είπα να μην βαραίνω το κείμενο, αλλά απ’ ότι φαίνεται δεν θα το καταφέρω, τα γεγονότα βλέπετε και η υφέρπουσα κρατική αδικία προς τους βασικούς στυλοβάτες της οικονομίας!

mxpt512   Κάτι παρόμοιο έπαθε και ο στιχουργός του τραγουδιού μας, μια ιστορία καρμπόν με τη δική μου! Μόνο κάποιοι σαν και μένα, καταλαβαίνουν τον πόνο του. Το κομμάτι είναι μια εξ΄ ολοκλήρου δημιουργία του ταλαντούχου Γιώργου Ζήκα. Ο Ζήκας επηρεασμένος από το νεολαϊκό ρεύμα του ’80, άρχισε να γράφει τραγούδια μετά τα τριάντα του χρόνια, όταν έπεσε τυχαία στα χέρια του ένα μπουζούκι. Δισκογραφεί όμως από το 1985, κυρίως, σ’ ένα χαμηλού προφίλ, παρεΐστικο κλίμα, που του πάει καλύτερα και όποτε αυτό λειτουργεί μέσα του. Παρόλο που είναι γεννημένος και ανδρωμένος στη Θεσσαλονίκη, τα τελευταία χρόνια ζει μοιρασμένος ανάμεσα στη γενέτειρά του και στην Πάρο, με εμβόλιμες βόλτες στην Αθήνα για… συναναστροφές και δισκογραφία. Έχουν δισκογραφηθεί γύρω στα 125 τραγούδια του (στίχοι και μουσική).
 
   Στο αφιέρωμα έχουμε μια χαρακτηριστική ζωντανή ερμηνεία του τραγουδιού από τον ίδιο. Έχουμε επίσης και την πρώτη ερμηνεία με την πολύ καλή απόδοση των στίχων, από τον Κώστα Μακεδόνα του 1994 από τον δίσκο «Γουστάρω».
 
Σπύρος Γκάλτσας
 
Είχα ένα μαγαζάκι,
δέκα τετραγωνικά
τόσος κόπος και μεράκι
πήγε στράφι τελικά.
 
Ήταν σκέτο τζιτζιλόνι
με εμπορεύματα εκλεκτά
μα μου ήρθε η εφορία
και μου έφυγε η μαγκιά.
 
Μια καμπάνα για το Ι.Κ.Α.
μια για το Φ.Π.Α.
ούτε τιμολόγια είχα
μου τη ρίξανε στ’ αυτιά.
 
Είχα ένα μαγαζάκι,
έβγαινε κουτσά στραβά
με κανένα εξτραδάκι
τσίμα τσίμα τα λεφτά.
 
Είχα μπόλικη πραμάτεια,
μπρούτζινα κι ασημικά
μα ταμειακή δεν πήρα
και το πλήρωσα ακριβά.
 
Αμάν αμάν, ανάθεμά σε,
ανάθεμα κακούργα εφορία
που το φτωχό τον άνθρωπο,
φέρνεις σ’ απελπισία.
 
 

Μουσική Χρονομηχανή & Άλλες Ιστορίες