Μουσική Xρονομηχανή & Άλλες Ιστορίες

loogoo

Κάθε τραγούδι και μια ιστορία. Pt.41 (Ένας χαμένος φίλος)

 
Τεσσαρακοστή πρώτη αναδρομή
Τίτλος: «Ξημερώματα»
Μουσική: Γιώργος Ζαμπέτας Στίχοι: Δημήτρης Χριστοδούλου
Ερμηνεία : Βίκυ Μοσχολιού
 
mxpt412   «Εμάς ο λαός μας τά’ δινε και μετά τα έπαιρνε πίσω, σήμερα δεν παίρνει τίποτα!» . Αυτή ήταν η απέριττη, η ντόμπρα, απάντηση που έδωσε ο Γιώργος Ζαμπέτας σε συνέντευξη του, όταν ρωτήθηκε για τις αμοιβές των σημερινών «διάσημων» καλοπληρωμένων τραγουδιστών και δημιουργών. Το σημαντικό όμως δεν είναι η αλήθεια της φράσης του, αλλά η ψευδαίσθηση των σημερινών αποδεκτών, αυτών των απαράδεκτων, πολλές φορές ξενόφερτων, ακουσμάτων, ότι είναι και αξιόλογα. Τραγικό συμπέρασμα; Πλήρης άγνοια! Αποτέλεσμα της κατευθυνόμενης απομάκρυνσης, από τα δικά μας, από τα «σα εκ των σων».
 
   Είναι μεγάλη μου τιμή, να γράφω για τον Ζαμπέτα. Ήταν ένας αγνός δημιουργός, λάτρης της τέχνης του, που την υπηρέτησε με ανιδιοτέλεια-σε σύγκριση με τα έργο που προσέφερε- μέχρι τον θάνατο του, στα 67 του χρονιά, το Μάρτιο του 1992. Λέει ο Λευτέρης Παπαδόπουλος γι’ αυτόν: «Ο Ζαμπέτας ως συνθέτης χωράει μέσα στην πρώτη δεκάδα των μεγάλων μορφών του ρεμπέτικου και λαϊκού μας τραγουδιού. Ως μπουζουξής ήταν ο καλύτερος, από την άποψη του προσωπικού ήχου, αλλά σαν σώου-μαν, ήταν μοναδικός. Ένας καλλιτέχνης που αν είχε γεννηθεί στην Αμερική θα πρωταγωνιστούσε, πιθανότατα, στην παγκόσμια σκηνή!». Εμείς θα παρουσιάζουμε στο αφιέρωμα μας, ένα κλασικό δείγμα της δημιουργίας του, με ερμηνεύτρια την ανεπανάληπτη Βίκυ Μοσχολιού τα περίφημα «Ξημερώματα»
 
mxpt411   Για την Μοσχολιού ο,τι και να πούμε είναι λίγο , η φωνή της χτυπάει κέντρο, καρδιά! Η ερμηνεία της καθορίζει το τραγούδι «Ξημερώματα», φέρνοντας σαν ριπές στο μυαλό, όλους του νοσταλγικούς συνειρμούς, των εξαιρετικών στίχων του παλιού μας γνώριμου, Δημήτρη Χριστοδούλου (βλ Βίοι Παράλληλοι: Georges Moustaki - Γιώργος Νταλάρας ("Μέτοικος" Από Την Αλεξάνδρεια)). Ανθρώπινο λιτό, δωρικό και τραγικό. Και με τη φωνή της Μοσχολιού να δίνει διάσταση στο Χρόνο. Τραγούδι – σφραγίδα, της δεκαετίας του 60.
 
   Το απλωτό αυτό ζεμπέκικο ηχογραφήθηκε το 1965 και αποτέλεσε μεγάλη επιτυχία στην εποχή του, δεν έπαψε ποτέ όμως, να είναι αγαπητό, και να ακούγεται, μέχρι τις μέρες μας.
 
Σπύρος Γκάλτσας
 
Κοντά στα ξημερώματα, κοντά στα ξημερώματα
Και πριν να βγει ο ήλιος
Την πόρτα μου εχτύπησε, την πόρτα μου εχτύπησε
Ένας χαμένος φίλος
 
Που ήσουν φίλε κι άργησες, που ήσουν φίλε κι άργησες
Τα χρόνια έχουν φύγει
Η πόρτα που σου άνοιξα, η πόρτα που σου άνοιξα
Χίλιες πληγές μ' ανοίγει
 
Κάθε ρυτίδα σου καημός, κάθε ρυτίδα σου καημός
Κάθε ματιά σου πόνος
Και στα λευκά σου τα μαλλιά, και στα λευκά σου τα μαλλιά
Του χωρισμού ο χρόνος

Μουσική Χρονομηχανή & Άλλες Ιστορίες

Facebook Comments