Μουσική Xρονομηχανή & Άλλες Ιστορίες

Κάθε Τραγούδι Και Μια Ιστορία Pt.26 (Η Θύμησή Σου Είναι Καρφί)

uuuukazantzidhs epistrofh 1
Εικοστή έκτη αναδρομή
Δεκαετία του '60
Τίτλος: "Στο τραπέζι που τα πίνω"
Μουσική: Απόστολος Καλδάρας
Στίχοι: Ευτυχία Παπαγιανοπούλου
Ερμηνεία: Στέλιος Καζαντζίδης
 
   uuuApostolos KaldarasΉταν 29 χρονών όταν εξαναγκάστηκε να έρθει προσφυγοπούλα στην Ελλάδα η μικρή δασκάλα, Ευτυχία. Γεννήθηκε στο Αϊδίνι της Μικράς Ασίας, πρόκειται για την Ευτυχία Χατζηγεωργίου-Οικονόμου, κατόπιν Νικολαίδου και τελικά Παπαγιανοπούλου. Την κατά πολλούς σημαντικότερη Eλληνίδα γυναίκα στιχουργό. Η Παπαγιανοπούλου ήταν μια εκρηκτική προσωπικότητα, αθυρόστομη, ψεύτρα, παμπόνηρη, καπάτσα, παθιασμένη στους έρωτές της και παρορμητική μέχρι εκεί που δεν παίρνει, εκ πρώτης όψεως συνιστά έναν χαρακτήρα που δεν μπορεί να περιγραφεί και με τα καλύτερα των χρωμάτων. Πολύ όμορφη γυναίκα, με πολύ ισχυρή προσωπικότητα κι ιδιαίτερα ευφυής ήταν πολύ ερωτεύσιμη και προκαλούσε στους άλλους δυνατά συναισθήματα, όπως δυνατά ήταν και τα δικά της. Όλα αυτά ήταν το τέλειο κράμα που διαμόρφωσε την στιχουργική της ικανότητα. Αμέτρητες είναι οι φορές που μουσικοί (και μιλάμε για τρανταχτά ονόματα) εκμεταλλεύτηκαν την Παπαγιανοπούλου, παίρνοντας στίχους της και τους παρουσίαζαν ως δικούς τους. Πάμπολλα τραγούδια της έγιναν επιτυχίες όπως Τα καβουράκια, Είμαστε αλάνια, Ηλιοβασιλέματα, Περασμένες μου αγάπες, Δυο πόρτες έχει η ζωή, Φεύγω με πίκρα στα ξένα, Γυάλινος κόσμος, και άλλα πολλά.
 
  uuuugetImage Στο τραγούδι του αφιερώματος την μουσική συνέθεσε ο μεγάλος τρικαλινός συνθέτης Απόστολος Καλδάρας. Ήταν η εποχή της δημιουργίας μεγάλων και σημαντικών λαϊκών τραγουδιών. Την εποχή εκείνη δηλαδή, στις δεκαετίες '50 και '60, έχουμε πολλούς μουσικούς συνθέτες με ευρύ φάσμα δημιουργίας. Το λαϊκό τραγούδι φτάνει στο απόγειο του, μια και ήταν μια εγγενής ανάγκη κατά την μεταπολεμική Ελλάδα, που ήθελε όσο τίποτα άλλο να τραγουδήσει και να ξεχάσει συμφορές και εμφύλιους σπαραγμούς. Πρόκειται για ένα τραγούδι ερωτικής απόρριψης. Ένα τραγούδι σημαία για τον μεγαλύτερο Έλληνα τραγουδιστή, Στέλιο Καζαντζίδη, που μόνο αυτός ήξερε πώς να ερμηνεύει και να αφήνει άσβηστα χνάρια στις καρδιές και την μνήμη. Δεν είναι τυχαίο που και μέχρι σήμερα, πενήντα χρονιά μετά την μεγάλη του τραγουδιστική διαδρομή, είναι ακόμα πρώτος στις καρδιές των Ελλήνων σε όλο τον πλανήτη.
 
   Όταν μετά από χρόνια ξανατραγούδησε το ίδιο τραγούδι σε ζωντανή ηχογράφηση είπε ανάμεσα στα κουπλέ τα εξής χαρακτηριστικά, "έτσι αγαπούσαμε τότε Κύριοι ... τώρα;". Αυτή ήταν μια ύστατη έκφραση πίκρας για το νέο κατεστημένο, που τόσο σκληρά πολέμησε τον Καζαντζίδη, μια αδικαιολόγητα ισοπεδωτική απόρριψη κάθε νεωτερισμού. Αλλά Στέλιος είναι, όλα του τα συγχωρούμε!
 
   Στο τραγούδι ακούγεται σαν δεύτερη φωνή η νεαρή Λίτσα Διαμάντη. Σε πολλές αναφορές στο διαδίκτυο αναφέρεται σαν δεύτερη φωνή η Μοσχολιού, αλλά αυτό δεν είναι ακριβές. Η πρώτη ηχογράφηση έγινε το 1969 και κυκλοφόρησε στο δίσκο "Ένα γράμμα" μεγάλης διάρκειας L.P. το 1970.
 
Σπύρος Γκάλτσας

Στο τραπέζι που τα πίνω
λείπει το ποτήρι σου,
λείπουν τα γλυκά σου λόγια
που άκουγα απ' τα χείλη σου
 
Η θύμησή σου τη νύχτα αυτή
μες στην καρδιά μου είναι καρφί
 
Όπου ρίξω την ματιά μου
βλέπω την σφραγίδα σου,
κι αν ματώνει η καρδιά μου,
ζω με την ελπίδα σου
 
Η θύμησή σου τη νύχτα αυτή
μες στην καρδιά μου είναι καρφί
uuujmkgfeeddd7

Μουσική Χρονομηχανή & Άλλες Ιστορίες

Facebook Comments