Μουσική Xρονομηχανή & Άλλες Ιστορίες

loogoo

Κάθε τραγούδι και μια ιστορία. Pt29 (Ντουμανιές)

Κάθε τραγούδι και μια ιστορία. Pt29
Τίτλος : Ντουμανιές.
Εικοστή ένατη αναδρομή δεκαετία 80
Τίτλος: «Η προσευχή του μάγκα»
Μουσική: Αδέσποτο
Στίχοι : Άγνωστου Ρεμπέτη Ερμηνεία : Δημήτρης Κοντογιάννης.
 kontogiannhs
     Δεν ξέρεις ποτέ, ποιά στιγμή θα ακούσεις ένα τραγούδι και θα σου σημαδέψει τη στιγμή σου. Τη προσευχή του μάγκα την είχα αρκετό καιρό ξεχασμένη και αφημένη στο περιθώριο της μνήμης, άλλα ποτέ λησμονημένη! Ένας φίλος ήταν η αφορμή να γυρίσει στην θύμηση μου σαν καρφί, το ρεμπέτικο-κανταδόρικο κομμάτι . Ένα τραγούδι ικεσία για τον περιθωριοποιημένο μάγκα, που εναποθέτει την ύστατη ελπίδα του στον παντοδύναμο.
 
NARGILES
     Τις εποχές που το ρεμπέτικο έγινε ξανά της μόδας (1974-1979) ξεφύτρωσαν δεκάδες μικροκομπανίες και ορχηστρούλες που είχαν σκοπό την αναβίωση πολλών ακυκλοφόρητων κομματιών. Πολλοί από αυτούς τους όψιμους και πολλές φορές ευκαιριακούς ερευνητές -αναβιωτές των τραγουδιών είχαν πραγματικό ταλέντο και όρεξη για αυτό που έκαναν. Σ’ αυτούς μέσα που συνέχισαν με λαμπρή πορεία, είναι και ο καταξιωμένος λαϊκός σύγχρονος ερμηνευτής Δημήτρης Κοντογιάννης. Ο Κοντογιάννης είναι αυτός που αναβιώνει το κομμάτι τη δεκαετία του ‘80, και διατείνεται, πως το τραγούδι υπάρχει σε μορφή ζεϊμπέκικου, δισκογραφημένο από έναν Λαρισαίο τραγουδιστή μάλλον το '64. Την ηχογράφηση όμως αυτή δεν έχω καταφέρει να την εντοπίσω και να επιβεβαιώσω την ύπαρξή της. Εικασίες και πατρότητες για το συγκεκριμένο τραγούδι οργιάζουν, άλλα δεν έχουμε κανένα λόγο να μην πιστέψουμε τον καλά ενημερωμένο και έμπειρο Κοντογιάννη που το αναβίωσε και το έκανε ευρέως γνωστό. Πάντως εκείνο που πρέπει να τονίσουμε είναι πως , όπως οι νόμοι σχεδιάζονται για να έχουν τις εξαιρέσεις τους, έτσι και τα μουσικά κομμάτια συνθέτονται για να έχουν τις διασκευές τους και τις επανεκτελέσεις τους!
 
    Το τραγούδι έχει ένα νοσταλγικό επτανησιακό χρώμα και από πολλούς θεωρείται μη ρεμπέτικο. Σε κάθε περίπτωση είναι ένα χασικλίδικος Ύμνος. Ένας ύμνος που συνηθίζεται να κλείνει μουσικά τις ρεμπέτικες συναυλίες. Πολλοί λένε ότι το τραγούδι παιζόταν όταν πέθαινε κάποιος χασικλής στους τεκέδες της Θεσσαλονίκης. Εκείνο που προέχει είναι ότι αγαπήθηκε και τραγουδιέται ασταμάτητα για πολλά χρόνια ανασκαλεύοντας μνήμες, έτσι παρεϊστικα , με δυο κοντινούς σου ανθρώπους, με κουβεντούλα και πολύ συναίσθημα πάνω από όλα.
Το παρουσιάζουμε σε δυο εκτελέσεις ,η πρώτη από τον Δημήτρη Κοντογιάννη και η δεύτερη εξαιρετική, από τον Γιώργο Ξηντάρη.
 
Σπύρος Γκάλτσας
 
   Αφιερωμένο στο φίλο μου Σάββα που μου το θύμισε!!
 
Θεέ μου μεγαλοδύναμε
που `σαι ψηλά εκεί απάνω
ρίξε λιγάκι τουμπεκί,
Θεούλη μου
στον ναργιλέ μου απάνω
 
Ανάμεσα στης εκκλησιάς
τις αψηλές καμάρες
ανάβαμε τις λουλαδιές,
Θεούλη μου
σα να `τανε λαμπάδες
 
Μπρος στον Άγιο Σπυρίδωνα
με τ΄ άσπρα του τα γένια
τραβάω μία ντουμανιά,
Θεούλη μου
ξεραίνεται στα γέλια
 
Κι όταν ανάψει ο αργιλές
κι έρθουμε σε ντουμάνι
στείλε όλους τους αγγέλους σου,
Θεούλη μου
να πουν το νάνι νάνι
 

theemoy

Μουσική Χρονομηχανή & Άλλες Ιστορίες

Facebook Comments