Fab Five Factilized

loogoo

Χρύσα Ματσαγκάνη - Fab Five Factilized

 
   Δεν θέλουμε δημοσιογράφους, δεν θέλουμε μουσικολόγους. Ούτε μουσικοκριτικούς. Θέλουμε απλά να γράφουν οι καλεσμένοι μας από την καρδιά τους, να δημοσιεύουν από την ψυχή τους. Η Χρύσα Ματσαγκάνη, η οποία κάνει επικοινωνία και δημόσιες σχέσεις σε θεατρικές παραστάσεις και ένα σωρό καλλιτεχνικές εκδηλώσεις, ανοίγει τα κιτάπια του μυαλού της και μας σερβίρει. Πέντε άλμπουμ θέλαμε; Δεν πειράζει, δέκα θα λάβουμε. Και όπως έχει γράψει στα απομνημονεύματά του ο Βιργίλιος… Μμμ, τι έχουμε εδώ;
 
chrysa321

Δεν είμαι δημοσιογράφος ούτε μουσικολόγος ή μουσικοκριτικός, γι’ αυτό και οι απολογητικές απαντήσεις μου στο ερώτημα «Γιατί σου άρεσε αυτός ο δίσκος» βρίθουν από συναισθηματισμούς και προσωπικές ιστορίες. Πάντως, όταν ο Κώστας Κούλης μου ζήτησε να του στείλω δέκα album, συνειδητοποίησα ότι θα ήθελα χαλαρά γύρω στα χίλια.

Μίκης Θεοδωράκης – Επιτάφιος – Επιφάνεια (1964)
epitafios21
Γιατί αγαπώ τη μουσική που ενέπνευσε τους αγώνες ενός λαού, γιατί ο δικός μου δίσκος ανήκει στον πατέρα μου και βρισκόταν μαζί με το «Άξιον Εστί», τη «Ρωμιοσύνη» και άλλους του Μίκη, θαμμένος με ένα σεντόνι στις Κουκουβάουνες σε ένα χωράφι καθ’ όλη τη διάρκεια της χούντας. Γιατί ήμουνα δεν ήμουνα επτά όταν τον έβαζα στο πικάπ στο σαλόνι μας και τον άκουγα. Η ποίηση του Ρίτσου, εμπνεόμενη από πραγματικά γεγονότα, ντυμένη με την εκπληκτική μουσική του Θεοδωράκη. Εδώ συνυπάρχουν το μανιάτικο μοιρολόγι, η ζακυνθινή καντάδα, το λαϊκό τραγούδι, το κρητικό ριζίτικο, το αιγαιοπελαγίτικο και οι εκκλησιαστικές μας μελωδίες (από περιγραφή του ίδιου του συνθέτη).

Pink Floyd – Live At Pompeii (1972)
pompeii21
Από τη συναυλία του συγκροτήματος στην Πομπηία με ψυχεδελικά τραγούδια, όπως το “Set The Controls For The Heart Of The Sun” να ηχούν μέσα από εντυπωσιακές τοιχογραφίες. Ένα εκπληκτικό οπτικοακουστικό υλικό, που στα είκοσί σου μπορεί να σε συνεπάρει (εγώ ας πούμε ήμουνα φοιτήτρια όταν έπεσε στα χέρια μου η βιντεοκασέτα με τη συναυλία στην Πομπηία) και θα το θυμάσαι για πάντα.

Chick Corea - Light As A Feather (1972)
lightasafeather21 
Και ιδιαίτερα το τραγούδι “Light As A Feather”, δίσκος που έχω συνδυάσει με μια εξεταστική Ιουνίου. Του το ζήτησα, μάλλον του το φώναξα σε μια συναυλία στο Παλλάς, το 2008, αλλά είχε κι άλλα να παίξει και δεν μου έκανε τη χάρη. Μάλλον θα μείνω με το παράπονο, μια κι ο τεράστιος της jazz μας εγκατέλειψε άδικα το Φλεβάρη…

Ο Μάνος Χατζιδάκις Στη Ρωμαϊκή Αγορά (1947-1985)
romaikiagora21
Τραγούδια πολυπαιγμένα, πολυερμηνευμένα και πολυαγαπημένα, μια συλλογή από 35 επιτυχίες που έγραψε ο συνθέτης από το 1947 μέχρι το 1985 και που πολλά από αυτά έντυσαν πολύ γνωστές ταινίες, όπως το “America-America” του Elia Kazan, καθώς και θεατρικές παραστάσεις, τα περισσότερα σε στίχους του Νίκου Γκάτσου. Για να “κλέψω” (μια και μου ζητήθηκαν δέκα δίσκοι), βάζω εδώ και «Το Χαμόγελο Της Τζοκόντας», που έχω επίσης ακούσει γύρω στις πέντε χιλιάδες φορές και η κάθε φορά είναι όπως η πρώτη.

“Όμορφη Πόλη” του Μίκη Θεοδωράκη και “Οδός Ονείρων” του Μάνου Χατζιδάκι (Μαζί - 1962)
omorfipoli21     odosoneiron21
Δεν ήταν απλά δύο παραστάσεις που έπαιζαν απέναντι η μια από την άλλη το καλοκαίρι του 1962 (Μετροπόλιταν και Θέατρο Παρκ), ήταν ό,τι έπρεπε να διαλέξεις μεταξύ του «Ηθοποιός Σημαίνει Φως» και «Στρώσε Το Στρώμα Σου Για Δυο». Γι’ αυτό και πήγαινες και στις δύο για να ακούσεις και να δεις μεγάλους καλλιτέχνες να ερμηνεύουν τραγούδια των δύο συνθετών και τα δύο θέατρα βούλιαζαν κάθε βράδυ. Εμείς, που το 1962 δεν υπήρχαμε ούτε ως ιδέα, περιοριζόμαστε να έχουμε στη συλλογή μας και τα δύο album των δύο αγαπημένων φίλων και αγαπημένων δικών μας.

George Gershwin - Rhapsody In Blue (1924)
rhapsodyinblue21
Δεν ξέρω αν είναι δίσκος βρίσκεται πάντως μέσα σε συλλογές του Γκέρσουιν, του ανθρώπου που με το έργο του υπήρξε ένας από τους διαμορφωτές της jazz στις ΗΠΑ του 1920. Φανταστικές μελωδίες σε ταξιδεύουν με νότες εξωπραγματικές στην εποχή της αισιοδοξίας, όταν όλα ήταν δυνατά (μιλάμε για τις ΗΠΑ πριν το κραχ), όταν τα όνειρα και η ελπίδα γέννησαν το ένα από τα σημαντικότερα είδη μουσικής, τη JAZZ.

Miles Davis - Ascenseur Pour L'échafaud (1958)
asanser21
Ο σπουδαιότερος εκπρόσωπος της bebop δε γράφει απλά το soundtrack για το αριστούργημα του Λουί Μαλ, η μουσική του πρωταγωνιστεί στην ταινία. Είναι η λεπτή απόχρωση όλων των συναισθημάτων του παράνομου ζευγαριού που νομίζει ότι έκανε το τέλειο έγκλημα. Αν και το “A Kind Of Blue” του Davis θεωρείται ένας από τους κορυφαίους δίσκους όλων των εποχών, που άλλαξε δραματικά τον ήχο της σύγχρονης τζαζ, το “Ascenseur…”, που προηγήθηκε, μας αρέσει εξίσου γιατί προδίδει ολοφάνερα το συνθετικό μεγαλείο του, αλλά και γιατί μας βάζει στη νουάρ ατμόσφαιρα μιας ταινίας που θεωρείται (εγώ συμφωνώ) μια από τις σημαντικότερες του παγκόσμιου κινηματογράφου.

Love – Forever Changes (1967)
foreverchanges21
Αριστουργηματικό album κι ένα από τα αντιδραστικότερα στην ιστορία της ροκ μουσικής, η χλιαρή ωστόσο υποδοχή στις μέρες του συνέβαλε στο να διαλυθεί δυστυχώς αυτή η πολυφυλετική μπάντα, αφήνοντας ωστόσο πίσω μια σπάνια δουλειά, τόσο μουσικά όσο και στιλιστικά. Δεν υπάρχει εκεί μέσα ούτε ένα κομμάτι βαρετό, αδιάφορο, κάτι που μπήκε για να συμπληρώσει απλά τη συλλογή. Μια συλλογή από ένδεκα τραγούδια, το ένα καλύτερο από το άλλο, επηρεασμένα από πολλά είδη μουσικής και τις προσωπικές εμπειρίες της μπάντας, ικανά να μεταδώσουν μετά από τόσα χρόνια τα ίδια συναισθήματα, άλλοτε χαράς και ελπίδας, άλλοτε αγωνίας και απογοήτευσης.

David Bowie – Heroes (1977)
heroes21
Το ομώνυμο τραγούδι λέει την ιστορία δύο εραστών που ζουν ο ένας στο δυτικό Βερολίνο και ο άλλος στο ανατολικό, με το τείχος να τους χωρίζει. Το 1987 ο David Bowie τραγούδησε το «Heroes» σε μία συναυλία στο δυτικό Βερολίνο, που θεωρήθηκε ότι έπαιξε καταλυτικό ρόλο στην πτώση του τείχους τους Βερολίνου, το 1989. Εκτός από την ιστορία του τραγουδιού, το “Heroes” αποτελεί ένα από τα πολλά κληροδοτήματα που άφησε στην ανθρωπότητα ο Λευκός Πρίγκιπας που άλλαξε τον κόσμιο. Βαθιά υπόκλιση.

Μίμης Πλέσσας – O Δρόμος (1969)
dromos21
Μου αρέσουν πολύ τα jazz του Μίμη Πλέσσα και οι συνθέσεις του πάνω σε γνωστά παραδοσιακά τραγούδια, όμως εδώ επιλέγω τον Δρόμο και λόγω του Λευτέρη Παπαδόπουλου (ανήκω σε αυτούς και αυτές που του έχουμε αδυναμία). “Η πλατεία Βικτωρίας λεγόταν άλλοτε πλατεία Κυριακού. Δεν είχε, τότε, μεγάλα σπίτια και κοσμικά ζαχαροπλαστεία με ομπρέλες. Είχε μόνο παιδιά. Πολλά παιδιά. Που παίζανε μπάλα με πάνινα τόπια στο χωματόδρομο της Αριστοτέλους, που άνοιγαν τα κεφάλια τους σε πετροπόλεμους στην οδό Φυλής”. “Γέλαγε η Μαρία” & “Ξημερώνει Κυριακή” τα δικά μου αγαπημένα από μια συλλογή βγαλμένη από τη βιωματική γραφή του Παπαδόπουλου και την ιδιοφυή μουσική του Πλέσσα.

Κώστας Κούλης
 
 

Fab Five Factilized