Fab Five Factilized

Χρήστος Παπαδάκης - Fab Five Factilized

 
   Το “II: Beyond Horizons Infinite” των Afterimage από την Ερμούπολη της Σύρου είναι ένα άλμπουμ που έχει προκαλέσει ιδιαίτερη αίσθηση στους Progressive Metal κύκλους, γεγονός που δίνει το έναυσμα για μια κουβέντα με το ιδρυτικό μέλος και τραγουδιστή της μπάντας Χρήστο Παπαδάκη, σχετικά με τα πέντε αγαπημένα του άλμπουμ όλων των εποχών. Άλμπουμ που όπως δηλώνει ο ίδιος έχουν ασκήσει μια ποικιλόμορφη επιρροή επάνω του. Ο Χρήστος κάνει πολλά άλλα πράγματα. Εκπομπή στο ραδιόφωνο, οργάνωση και επικοινωνία σε Ροκ φεστιβάλ και ένα σωρό ακόμα, για τα οποία ετοιμάζεται πρόσθετο άρθρο. Και όπως θα έλεγε ένας κόκκινος καρχαρίας δίπλα σε γέφυρες που καίγονται, σε σκοτεινούς – ήτοι dark – τόπους… Μμμ, τι έχουμε εδώ;
 
Papadakis22
 
WARLORD - Deliver Us (Metal Blade - 1983)
deliverus22
Είμαι απόλυτα πεπεισμένος, σίγουρος και βέβαιος πως αν δεν είχα ακούσει τούτο το Mini LP στην τρυφερή ηλικία που το άκουσα (μόλις δεκαπέντε), σχεδόν τίποτα δεν θα ήταν ίδιο με μένα. Ο τρόπος που ακούω και αντιλαμβάνομαι τη μουσική, η γενικότερη αισθητική μου, η πορεία μου σαν μουσικόφιλος, ακροατής, δημιουργός αλλά και γενικότερα σαν άνθρωπος, όλα οφείλονται στο "Deliver Us".

Η απόλυτη λυρική μυσταγωγία ξεδιπλώνεται μπροστά στον ακροατή μέσα από αυτό το αριστούργημα, που τιμά τη μουσική γενικότερα και όχι μόνο κάποιο είδος ή υπό-είδος.

Νοσταλγικό, μελαγχολικό, πομπώδες. δυναμικό και κυριολεκτικά άφταστο, το "Deliver Us" μου άνοιξε την πόρτα της μουσικής αυτογνωσίας. Τόσο κατευθύνοντάς με στο να ανακαλύψω τις μουσικές επιρροές των δημιουργών του, όσο και θέτοντας τα standard και τα μέτρα σύγκρισης για ότι θα άκουγα αργότερα.

Οι ουράνιες μελωδίες από την κιθάρα του Bill Tsamis, το εξωγήινο παίξιμο του Mark Zonder, που επαναπροσδιορίζει τον ρόλο του ντράμερ και φυσικά αυτή η βελούδινη χροιά στην φωνή του Jack Rucker, είναι στοιχεία που συνθέτουν κομμάτι κομμάτι το απόλυτο Έπος.

FATES WARNING - Awaken the Guardian (Metal Blade - 1986)
fates22
Το δημιουργικό αποκορύφωμα της πρώτης περιόδου των Fates Warning. Δίσκος σφραγίδα και σημείο καμπής, για τους ίδιους τους Fates πρώτα από όλα, μα και για όλους εκείνους που ως δέκτες, άνοιξαν τα αυτιά, την ψυχή και το μυαλό τους για να αποδεχτούν τη μεγαλοσύνη του.

Μου είναι πραγματικά δύσκολο να βρω τα κατάλληλα λόγια για να αναφερθώ σε αυτό το άλμπουμ, που έχει αφήσει ανεξίτηλο σημάδι επάνω μου. Ένα πραγματικό έργο τέχνης, που για μένα έχει αποτελέσει οδηγό, σημείο αναφοράς, μέγιστη επιρροή αλλά και πηγή έμπνευσης. Ένα μεγάλο μέρος της διαμόρφωσης του καλλιτεχνικού μου οράματος οφείλεται σε αυτόν τον δίσκο.

Ο αφηγηματικός John Arch πραγματικά μεγαλουργεί εδώ, ερμηνεύοντας το υλικό που θα αποτελέσει μέχρι και σήμερα την κορυφή στο καλλιτεχνικό του γίγνεσθαι. Φωνητικές μελωδίες που δεν υπακούν σε κανένα στεγανό, αγκαλιάζοντας απελευθερωμένες το κάθε κιθαριστικό θέμα επαναπροσδιορίζοντας την έννοια της συνολικής υπόστασης. Η χροιά της φωνής του, το απόλυτο σήμα κατατεθέν. Η στιχουργική του μια σχεδία που ανοίγει το πέρασμα στο αλλιώτικο. Ένας μαγεμένος world builder, ένας παραμυθάς στο μεταίχμιο της σκιάς και του φωτός.

Το δίδυμο Matheos / Aresti - καταθέτει μια ολοκληρωμένη αισθητική, τεχνική και εκφραστική πρόταση που επαναπροσδιορίζει τον όρο "κιθαριστικό θέμα" -τα riff πλέον συνδέονται σε ενιαίες θεματικές ενότητες.

Οι DiBiase / Zimmerman κατευθύνουν τα κομμάτια σε ένα άφθαρτο στον χρόνο πολυρυθμικό ντελίριο, θέτοντας σοβαρά standards για ολόκληρο το Progressive / Power Metal ύφος, που με το άλμπουμ αυτό ορίζει την ταυτότητα του.

CRIMSON GLORY - Transcendence (Roadrunner - 1988)
1988 Transcendence - Crimson Glory (L.P Holanda Roadrunner Records RR 9508)
Υπέρβαση. Όνομα και πράγμα αυτό το πολύτιμο κόσμημα. Υπάρχουν κάποιες πολύ συγκεκριμένες δημιουργίες στο ευρύτερο σύμπαν της μουσικής που κουβαλούν κάτι αλλόκοσμο. Το "Transcendence" είναι μια από αυτές.

Αυτός ο δίσκος κρύβει μια παράξενη, ανεξήγητη ομορφιά μέσα του. Η αρμονία και η πληρότητα κυριαρχούν εδώ. Στο απόλυτο κρεσέντο αυτής της κυριαρχίας, ο ακροατής βιώνει τη μυσταγωγία της ένωσης με το σκοτεινό φως που κρύβεται σε κάθε νότα, κάθε σύνθεσης που υπάρχει εδώ. Ένα φως που χαράσσει την κατευθυντήρια γραμμή προς την υπέρβαση.

Η φωνή του Midnight είναι η φωνή της Ψυχής, που βρήκε πέρασμα να υπάρξει για λίγο στα εγκόσμιά μας. Ακούγοντάς την για πρώτη φορά, ήξερα πως το να τραγουδήσω πια, είναι μονόδρομος. Ένα κερί μέσα στη νύχτα. Που θα φέγγει για πάντα.

SOLITUDE AETURNUS - Into The Depths Of Sorrow (Roadracer - 1991)
solitude22
Τα δύο πρώτα full length των Solitude Aeturnus αποτελούν την επιτομή του Epic Doom Metal. Μπορεί τον ακρογωνιαίο λίθο στο ιδίωμα να τον έβαλαν οι Candlemass, αλλά οι Τεξανοί τοποθέτησαν τη σφραγίδα του, κυκλοφορώντας δύο μεγαθήρια μέσα σε δύο χρόνια. Είναι πραγματικά δύσκολη η επιλογή μεταξύ του "Into The Depths Of Sorrow" του ‘91 και του "Beyond The Crimson Horizon" του ‘92, εν τέλει όμως διαλέγω το πρώτο.

Δίσκος-ορόσημο, που καθόρισε σε μεγάλο βαθμό τη σχέση μου με το Doom Metal σαν είδος και που στάθηκε για μένα άλμπουμ σημείο αναφοράς, κάνοντάς με να τραβήξω μια βαθιά διαχωριστική γραμμή από το κάθε hype που κατά καιρούς χρησιμοποίησε το Doom Metal ως δεκανίκι, κατασκευάζοντας υβρίδια.

Εδώ έχουμε το χρυσό line up των Solitude Aeturnus, με το δίδυμο John Perez και Edgar Rivera να γράφει ιστορία στις κιθάρες, τους Lyle Steadham και John Covington να μεγαλουργούν σε μπάσο και τύμπανα και τον Μεγάλο Robert Lowe να δρα ως η φωνή της Αποκάλυψης. Μια φωνή, που θρηνεί, επικαλείται αλλά και προειδοποιεί.

Έχω περάσει αμέτρητες ώρες μελετώντας τη φωνητική προσέγγιση του Lowe στο υλικό της χρυσής πρώτης περιόδου των Solitude Aeturnus, ενώ η αγάπη μου για της ανατολίτικες κλίμακες προήλθε ακριβώς από αυτούς τους δύο δίσκους και ειδικά από τον "Into The Depths Of Sorrow". Φυσικά η αντάμωσή μου με τους ανατολίτικους δρόμους και σε άλλα μουσικά είδη ήταν για μένα ένα μεγάλο πρώτο βήμα στην κατανόηση της μουσικής ως μιας γλώσσας καθολικής και τεράστιας, η αρχή πάντως έγινε από εδώ.

PSYCHOTIC WALTZ - A Social Grace (Rising Sun Productions - 1990)
social22
Το Progressive Metal είναι βιωματική μουσική που δεν γεννιέται μέσα στα ωδεία. Παίρνει σάρκα και οστά στα μισοσκότεινα δωμάτια, με το χαρτί και το μολύβι στο χέρι, στα προβάδικα μετά από ώρες και στο δρόμο για το επόμενο live. Και όλα αυτά γιατί ο δημιουργός πιστεύει τόσο πολύ στο έργο του, που θέλει να του δώσει ό,τι καλύτερο έχει. Έτσι επιστρατεύει την Τεχνική για να υπηρετήσει την Τέχνη, ψάχνοντας την Ανατροπή ως μέσο Έκφρασης. Ελπίζει πως αν επικοινωνήσει με κάποιο τρόπο αυτό που έχει μέσα του θα λυτρωθεί σε κάποιο βαθμό.

Όλα τα παραπάνω τα έμαθα χαρτί και καλαμάρι από αυτόν τον δίσκο. Ένα σουρεαλιστικό αριστούργημα, που μεσουρανεί κάπου μεταξύ της ευαισθησίας και της παράνοιας, σε μια μόνιμη τροχιά σκέψης και αμφισβήτησης.

Ο ερμηνευτικός δρόμος του Buddy Luckey, μαζί με τη στιχουργική του, μα και την προσέγγιση της καθαρής τραγουδοποιΐας που καταφέρνει μέσα στο Psychotic Waltz χάος - δηλαδή όσο μεγάλο σε διάρκεια, ποικιλόμορφο και τεχνικό στην απόδοσή του και αν είναι ένα κομμάτι, να έχει τελικά μια ξεκάθαρη δομή με αρχή, μέση και τέλος - είναι χαρακτηριστικά που έχουν ασκήσει μέγιστη επιρροή επάνω μου.

Εδώ ας μου επιτραπεί και μια μικρή παρασπονδία, μιας και θα ήθελα να εντάξω στη λίστα και το demo του 1987, που έκανε η μπάντα όταν ακόμα λέγονταν Aslan. Το θεωρώ την απόλυτη demo κυκλοφορία όλων των εποχών.

Μαίρη Ζαρακοβίτη
 
Joomla Social by OrdaSoft!