Fab Five Factilized

Wildfire - Fab Five Factilized

 
   Οι Wildfire κυκλοφορούν το πρώτο τους ΕΡ, περίπου ένα χρόνο πριν και αποσπούν άμεσα την προσοχή μας. Στο μεσοδιάστημα, μέχρι σήμερα δηλαδή, κάνουν πράγματα, προγραμματίζουν δουλειές και στέκονται πάντα κραταιοί και ενεργοί, δημιουργώντας μουσική. Αυτή τη φορά μοιράζονται μαζί μας πέντε αγαπημένα άλμπουμ και μιλάνε για το τότε και το τώρα, για το αύριο και το τώρα. Και το τώρα είναι δώρο, σωστά; Σάμπως γι’ αυτό δεν λέγεται και “Present”; Δανεισμένο αλλά όμορφο, όπως και τα τραγούδια των παιδιών. Κι όπως θα ‘λεγε ένας γραβατωμένος σιτεμένος κύριος, ο οποίος προτιμά να ακούει από το να μιλάει… Μμμ, τι έχουμε εδώ;
 
wildfire22yeah
Marios Theofilatosk – Piano, Keyboards

Παύλος Σιδηρόπουλος Και Οι Απροσάρμοστοι – Χωρίς Μακιγιάζ
horismakigiaz22
Η καθηλωτική και ταυτόχρονα εκπληκτική εισαγωγή των πλήκτρων στο «Τω Αγνώστω Θεώ», είναι κάτι το οποίο παραπέμπει σε μια μπάντα όπως οι Pink Floyd ή οι Dire straits. Από το πρώτο κιόλας άκουσμα κατάλαβα πως πρόκειται για έναν καλλιτέχνη που «σπάει» τα δεσμά των ελληνικών δεδομένων, παντρεύοντας την καθημερινότητα του κάθε αδικημένου και καταπιεσμένου ανθρώπου με τη Rock μουσική, που είναι όχι μόνο τρόπος ζωής αλλά και έκφρασης σε όλες τις εκφάνσεις της ζωής.

Queen - A Night At The Opera
Μόνο και μόνο για το έπος που ακούσει στο όνομα “Bohemian Rhapsody”, που θα έπρεπε να διδάσκεται σε κάθε ωδείο της χώρας. Όπως και να το κάνουμε, όταν όλοι οι συμμαθητές σου στο μάθημα της μουσικής, αφού τους ζητήθηκε να φέρουν ένα cd από το σπίτι, φέρνουν τα κλασσικά Pop ελληνικά τραγούδια της εποχής του 2000 και εσύ φέρνεις το “Bohemian Rhapsody”, είναι κάτι που, αν μη τι άλλο, ξεχωρίζει.

Iron Maiden – Fear Of The Dark
Είμαι σίγουρος πως όταν κάποιος άκουσε για πρώτη φορά το “Fear Of The Dark”, το αμέσως επόμενο πράγμα που αναρωτήθηκε είναι γιατί δεν έχει γίνει ακόμα αυτό το κομμάτι ο Εθνικός Ύμνος της χώρας μας. Οι κιθάρες, που σε κάθε κομμάτι υπάρχει χώρος για την κάθε μία ξεχωριστά, σε συνδυασμό με τον καλπασμό του μπάσου, τον «μετρονόμο» των drums, τα χαρισματικά φωνητικά με τους στίχους, δημιουργούν ένα εκπληκτικό μείγμα metal μουσικής σύνθεσης.

Deep Purple - Machine Head
Για τον Jon Lord, που υπήρξε ένας από τους πιο χαρισματικούς πιανίστες όλων των εποχών. Η τεχνική, η αντίληψη και ο πρωτοποριακός τρόπος που ενσωμάτωσε τα πλήκτρα στη Rock μουσική, εμπνέει ακόμα και σήμερα. Κάθε φορά που θα ακούσω ένα κομμάτι των Deep Purple θα ανακαλύψω και κάτι καινούριο στον Lord που δεν το είχα αντιληφθεί. Και αυτό από μόνο του είναι κάτι εξαιρετικό.

AC/DC – Back In Black
Τρία, άντε σε κάποιες περιπτώσεις μέχρι τέσσερα ακόρντα, ένα σόλο πάνω σε μια πεντατονική κλίμακα, μια γραμμή μπάσου από πίσω να συνοδεύει, ένας κλασικός Rock ρυθμός στα τύμπανα και μια ηλεκτρική φωνή να τραγουδάει πάνω στην πεντατονική κλίμακα. Τόσο απλό και ταυτόχρονα τόσο καθηλωτικό. Κανένας μα κανένας δεν έχει τολμήσει να το κάνει αυτό, γιατί οι πιο πολλοί μουσικοί θεωρούν ότι μέσα από δύσκολες τεχνικές, βιρτουόζικα σόλο και πολύπλοκους ρυθμούς δημιουργείς αυτομάτως καλή μουσική. Εν τέλει το πιο δύσκολο και πιο σπάνιο είναι να εξηγείς το αυτονόητο στη μουσική, όπως και στην ίδια τη ζωή.

Tolis Pol - Guitar
Τι μας βάλατε να γράψουμε, βρε παιδιά; Είναι σαν να μας λέτε ποιο πόδι μας προτιμάμε. (σ.υ.υ.: πού να διαβάσεις τι θα σας ρωτήσουμε στη συνέχεια)

King Diamond - Them
them22
Απίστευτες συνθέσεις, απίστευτο μυαλό, απίστευτο κιθαριστικό δίδυμο. Επικότατο άλμπουμ, που σου φτιάχνει ωραίες εικόνες όταν είσαι έφηβος και όλα αυτά αποτυπώνονται για πάντα.

Queensryche - Operation: Mindcrime
Διότι κάθε τραγούδι έχει και μια εύκολη μελωδία, που ανά πάσα στιγμή μπορείς να την ανακαλέσεις στο μυαλό σου και να σου φτιάξει τη μέρα. Ο δίσκος αυτός πρέπει να μπει σε τροχιά, μπας και κάποια μέρα γίνει κάνα μπαμ εδώ και δεν μείνει τίποτα όρθιο. Αν υπήρχε ορολογία to the point θα ήταν «Ευγενές metal».

Crimson Glory - Transedence
Σοβαρά τώρα, πρέπει να γράψω κάτι για αυτό; Έλα, σας παρακαλώ πολύ, πάμε παρακάτω. Στο Λούβρο σε προθήκη άνετα.

Megadeth - Rust In Peace
Γιατί παραδόξως πάντα μου φτιάχνει τη διάθεση να ακούω τη γιαγιά μου να τραγουδάει. Πέραν τούτου, οι καλύτερες συνθέσεις και η καλύτερη απαρτία των Megadeth ever.

Metallica - …And Justice For All
Αλλά την έκδοση που κυκλοφορεί. “…And Justice For Jason”. Γιατί είναι, κατά τη δική μου γνώμη, ο καλύτερος δίσκος τους και safe εισαγωγή για διερεύνηση στο είδος του Thrash από τον οποιοδήποτε.

William Joestar - Vocals

Queensryche – Operation: Mindcrime
operation22
Ήταν, είναι, θα είναι ό,τι καλύτερο έχει βγάλει η metal σκηνή για πάντα! Αυτό το album είναι η ουσία του πώς πρέπει να παίζεται η μουσική metal ή μη.... Χωρίς Όρια... Tate στο απόγειο της ερμηνευτικής του δυνατότητας, DeGarmo και Wilson ρίχνουν riffs που κανείς δεν πίστευε ότι υπάρχουν, Jackson δίνει τη δική του μαγεία σε όλη αυτή την τελειότητα και φυσικά Rockenfield, που απλά σε πηγαίνει στον ρυθμικό παράδεισο, όπου όλα είναι πιθανά…

Symphony X - Odyssey
Θυμάμαι πώς στο Λύκειο, ένας τότε επίδοξος, μου είχε πει «Ακούς Dream Theater, ρε»; Του λέω ναι, «Γιατί, έχεις να προτείνεις κάτι πιο βαρύ, γιατί είναι λίγο πιο του ελαφρολαϊκού». Μου δείχνει το εξώφυλλο... Του λέω «Συγγνώμη, είναι για την Οδύσσεια»; Μου γέρνει... Βγάζω cd player, χώνω... Μόλις άκουσα το εισαγωγικό του “Inferno”... Κόλαση... Λέω «Δεν μπορεί, κάτι δεν θα μου αρέσει»... Ακούω Russell Allen για πρώτη φορά. Τι γίνεται ρε; Υπάρχει τέτοια φωνή στο metal και δεν το ξέρω; Ένα προς ένα τα κομμάτια, αφηγούνται τι συμβαίνει στην Οδύσσεια, μέχρι τον ομώνυμο επίλογο. “Triumphant Champion of Ithaca. Let a new life begin this is the end of my Odyssey”... Σβήνουν όλα τα υπόλοιπα... Ομηρικό, επικό, γρεζάτο, ορχηστρικό… Tι άλλο να ζητήσει κανείς…

Yngwie Malmsteen - Marching Out
Πριν πολλά χρόνια, όταν το άκουσα πρώτη φορά, έπαθα πλάκα με τη φωνή του Soto... Τόσο μικρός και τέτοια φωνή... Αμάν αμάν! Φωτιές, αλχημείες και ένα line-up φωτιά και κόλαση. Από τότε ο Soto είναι στην τριάδα των αγαπημένων μου. Ο Malmsteen έγραψε ιστορία τότε, κάτι που δεν το κάνει τώρα, αλλά και πάλι τον αγαπάμε για αυτά που μας έδωσε… Μνημειώδες...

King Diamond - Them
“Look, the old bitch is back”... Η πρώτη φράση, που ξεκινάει η εισαγωγή, για ένα ίσως από τα πιο τέλεια drum intro κομματιού... Ο King, μετά από το μνημειώδες “Abigail”, ανεβάζει εξίσου ψηλά τον πήχη, με ένα διαμάντι, το οποίο από το πρώτο μέχρι το τελευταίο δευτερόλεπτο, σου έχει σηκωμένη την τρίχα από τον φόβο. Ένας King θεατρικός και πιο κεφάτος από ποτέ, ένα κιθαριστικό δίδυμο φωτιά και ίσως από τα πιο υποτιμημένα, ένα μπάσο που φτύνει τις νότες χωρίς αύριο και φυσικά ο μέγιστος Mickey Dee, ρίχνει Βόμβες μεγατόνων... Τίποτα δεν μοιάζει το ίδιο μετά από την πρώτη ακρόαση του “Them”…

Iron Maiden - Somewhere In Time
Μπορεί το “The Number Of The Beast”, να θεωρείται ο καλύτερος τους δίσκος, όμως εδώ μιλάμε για έναν πρωτοποριακό ήχο, πίσω στο 1986, όπου αν έλεγες σε κάποιον να ακούσει metal με synth, θα γέλαγε. Στην καλύτερη... Η πεντάδα γεμάτη κέφι, συνθέσεις μία προς μία, με ύμνους όπως τα “Alexander The Great”, “Heaven Can Wait”, “Sea Of Madness”, “Déjà vu” και η λίστα συνεχίζεται... Ο κόσμος καθόταν και χάζευε τους Maiden να παίζουν χωρίς αντίπαλο...

Akis Kakkavas - Drums

Αν θυμάμαι καλά, το πρώτο τραγούδι rock που άκουσα ήταν το “Rhythm Of Love” από Scorpions. Τότε κατάλαβα πώς η Madonna και ο Mc Hammer θα αποτελέσουν παρελθόν στα μουσικά μου δρώμενα. Δεν ξεκίνησα αμέσως τα βαριά, μετά ήρθαν οι Bon Jovi, οι Guns ‘Ν Roses.. “Appetite For Destruction”. Τι να πει κανείς για αυτή την αλμπουμάρα;
 
appetite22
 
Μετά ακολούθησαν οι Iron Maiden με το “The Number Of The Beast”. Το πρώτο τραγούδι που άκουσα από Maiden ήταν το “Hallowed Be Thy Name” και ήταν ο λόγος που προσπάθησα να μάθω αγγλικά, για να μεταφράζω τούς στίχους. Μετά ακολούθησαν οι Queensryche με το “Operation: Mindcrime”, τους οποίους δεν τους ήξερα μέχρι τότε και ούτε οι ίδιοι φαντάζονταν την παγκόσμια επιτυχία που θα ακολουθούσε και τελευταίοι οι Crimson Glory με τον “Transcendence”. Τρελάθηκα! Οι φωνητικές ικανότητες και η διαφορετικότητα μέσα σε όσα είχα ακούσει μέχρι στιγμής, υπόσχονταν τεράστιο μουσικό μέλλον.

Dimitris Varsamis - Guitar
Ξεκίνησα να παίζω από την πρώτη γυμνασίου, άκουσα για πρώτη φορά Heavy Metal μέσα από τα παρακάτω πέντε άλμπουμ.

Iron Maiden - Piece Of Mind
pieceofmind22
Black Sabbath - Paranoid
Metallica - Ride The Lightning
Yngwie Malmsteen - Rising force
Jason Becker - Perpetual Burn

Επιλέγω αυτά τα album με την συγκεκριμένη σειρά, γιατί μουσικά κάπως έτσι ήταν το κιθαριστικό μου ταξίδι, από την πρώτη στιγμή που έπιασα Ηλεκτρική Κιθάρα, το οποίο ταξίδι, εννοείται, συνεχίζεται μέχρι σήμερα, με τα ίδια, καθώς και με διαφορετικά ακούσματα.

Dimitris Megalios - Bass
Το καλοκαίρι μεταξύ έκτης δημοτικού και πρώτης γυμνασίου άκουσα για πρώτη φορά Hard Rock & Heavy Metal μέσα από τα παρακάτω πέντε άλμπουμ.

King Diamond - Them
them22
Metallica - And Justice 4All
Guns N' Roses - Appetite For Destruction
Iron Maiden - Piece Of Mind
Alice Cooper - Trash

Κατόπιν ρώτησα «Τι είναι Heavy Metal;» και μου είπαν «Τρόπος ζωής»! Από τότε λοιπόν δεν σταμάτησα ποτέ να αγαπάω, να ακούω και να παίζω αυτή τη μουσική. Αυτός είναι και ο λόγος που επιλέγω αυτά τα πέντε άλμπουμ, τα πρώτα μου, ανάμεσα από τόσα διαμάντια που έχει αυτός ο χώρος.

Κώστας Κούλης
 
 
 
Joomla Social by OrdaSoft!