Fab Five Factilized

loogoo

Steelianos - Fab Five Factilized

 
   Steelianos. Κιθαρίστας και συνθέτης των Enemy Of Reality. Πολυπράγμων και εργατικός όσο λίγοι άνθρωποι στον χώρο. Του ζητήσαμε να μας στείλει πέντε αγαπημένα του άλμπουμ και εκείνος ανταποκρίθηκε άμεσα και μας έστειλε μάλιστα και ένα δωράκι, το οποίο θα διαβάσετε στον επίλογο του κειμένου. Πέντε συν πέντε λοιπόν και όπως έχουν πει χιλιάδες φίλοι της μουσικής με μία φωνή για την εν λόγω στήλη… Μμμ, τι έχουμε εδώ;
 
steelianos21

Χαιρετώ την παρέα του Noizy! Μια και η μουσική είναι το αγαπημένο μου θέμα προς συζήτηση, η πρόταση της Μαίρης για το Fab 5 ήταν μια καλή ευκαιρία να θυμηθώ από πού ξεκίνησα. Ξεκινάω λοιπόν, με γνώμονα το συναίσθημα.

No 5: Metallica - Master Of Puppets
master21
Το πρωτοπήρα σε ηλικία 12-13 ετών (μπουμπούκι), σε μορφή αυθεντικής κασέτας παρακαλώ. Ως τότε είχα ακούσει το “Load” και το “Black Album”. Στην αρχή με ξένισε η διαφορά στη φωνή, αλλά η μουσική με συνεπήρε, το έλιωνα για πολύ καιρό και δεν άργησε να γίνει το αγαπημένο μου, από την αρχή ως το τέλος. Συγκεκριμένα το “Welcome Home (Sanitarium)” ήταν και το δεύτερο κομμάτι που έμαθα στην κιθάρα, μετά το “Enter Sandman”. Δεν δυσκολεύτηκα ιδιαίτερα, γιατί την αγόρασα ένα χρόνο μετά, έχοντας μάθει απ' έξω τους ρυθμούς και τα riff των κομματιών.

Νο 4: Iron Maiden - Iron Maiden
ironmaiden21
Αν και το πρώτο και πολυαγαπημένο ήταν η συλλογή “Best Of The Beast” (διπλό CD σε μορφή βιβλίου) και είχα φάει σκάλωμα όλο το καλοκαίρι της Πρώτης Γυμνασίου με αυτό, θα πρέπει να επιλέξω τον πρώτο δίσκο που άκουσα ολοκληρωμένο και ήταν αυτός. Έπαθα έρωτα με τη φωνή του Di' Anno, στα όρια της γραφικότητας, η αλητεία των κομματιών ήταν ό,τι ακριβώς έψαχνα να ακούσω σε εκείνη την ταραγμένη εφηβική ηλικία. Σημειωτέον ήταν ένα από τα CD που είχα αγοράσει κρυφά από τη μάνα μου (λόγω εξωφύλλου θα τα περνούσε για "σατανιστικά") και όταν τα βρήκε (τα έκρυβα) και τα πέταξε, η καρδούλα μου μαράθηκε. Προφανώς το ξαναγόρασα στο καπάκι.

Νο 3: Annihilator - Set The World On Fire
setfire21
Εκείνη την εποχή πάλι, γύρω στα δεκατρία δηλαδή, είχα ήδη ακούσει από συλλογές τα χιτάκια από “Alice In Hell” και “Never, Neverland”, οπότε πολύ σύντομα πήγα σε ένα δισκάδικο της Κυψέλης (Sonic Boom, ιστορικό), όπου αγόραζα και πουλούσα μεταχειρισμένα CD. Το μόνο που είχε εκείνη την ημέρα διαθέσιμο από Annihilator ήταν αυτό. Ο πωλητής, που μου έλεγε τη γνώμη του πού και πού, δεν έδειξε να το 'χει σε όση εκτίμηση του άξιζε. Μέγα λάθος. Έπαθα σοκ με τις μελωδίες, με τις αριστοτεχνικές κιθάρες του Jeff, με τα φωνητικά του δεύτερου λατρεμένου μου Annihilator frontman, Aaron Randall (με πρώτο αγαπημένο τον Joe Comeau), τα τύμπανα του Mangini… Κάθε κομμάτι εκεί μέσα είναι διαμάντι. Η τέλεια ισορροπία ανάμεσα στο heavy, thrash, hard rock και ψυχασθένεια.

Νο 2: Megadeth - Rust In Peace
rust21
Τεράστιο σκάλωμα αυτός ο δίσκος. Αν και τον έμαθα γύρω στα δεκάξι, μπορώ να πω ότι με καθόρισε πολύ κιθαριστικά καθώς μελετούσα riff και solo (όσο μπορούσα) με μεγάλη ευλάβεια. Είχα πάθει έρωτα και δυστυχώς είχα πέσει σε ένα ΚΑΚΙΣΤΟ πραγματικά βιβλίο με παρτιτούρες, που απορώ ποιος υπεύθυνος το είδε και έδωσε άδεια να βγει αυτή η γελοιότητα, που έκανε τα πάντα περισσότερο πολύπλοκα απ' ότι ήδη ήταν, με αποτέλεσμα να νομίζω ότι δεν παίζονται ή ότι το αυτί μου που ακούει τη Χ νότα έχει πρόβλημα, γιατί το βιβλίο έγραφε την Ψ. Λίγο καιρό μετά, με το internet, τα πράγματα μπήκαν στη θέση τους. Ο δίσκος πάντως δεν σταμάτησε να παίζει για πολλά χρόνια σε εβδομαδιαία βάση.

Νο 1: Dream Theater - Metropolis Pt.2: Scenes From A Memory
scenes21
Τι να πρωτοπώ εδώ πέρα. Τους είχα ξανακούσει σε δυο-τρία κομμάτια, είχαν στοιχεία που μου άρεσαν αλλά δεν τρελαινόμουν. Μου φαινόταν φλύαρο. Δεν ήμουν ακόμη έτοιμος να καταλάβω, ίσως έφταιγε κι η ποιότητα του ήχου (αντεγραμμένη κασσέτα). Κι έρχεται μια κρίσιμη ηλικία εφηβείας, δεκατεσσάρων ετών, σε δύσκολο καλοκαίρι, από κει που έπαιζα ανέμελα τα προηγούμενα καλοκαίρια και αλήτευα όλη μέρα, ξαφνικά χάνω παρέες και η ζωή μου είναι το πρωί μεροκάματο, απ’ το χάραμα ως το μεσημέρι, μετά κιθάρα όλο το μεσημέρι ως το απογευματόβραδο και το βράδυ βόλτες με ένα φίλο, τότε κολλημένο με DT. Ο οποίος και βάζει συνέχεια DT, με αποτέλεσμα να αρχίσω να τους παρατηρώ περισσότερο. Έπαιζα και κιθάρα, ένοιωθα λίγο περισσότερο τι ακούω και τι γίνεται μουσικά… Μην τα πολυλογώ, εκείνο το καλοκαίρι έγινα παιδί του prog. Μέσω των DT έμαθα τους Queensryche (που ως τότε είχα για φλώρους, ένεκα μονοθρασάκιας), τους Rush, Yes, Kansas, Tool κ.ά., που συνέχισα να ακούω για καμιά δεκαετία μετά μανίας. Ο δίσκος, γιατί γι' αυτόν μιλάμε, ήταν έπος, αριστούργημα, μελετημένος νότα-νότα και στίχο-στίχο. Αργότερα κατάλαβα ότι ήταν φουλ επηρεασμένο το concept από μια ταινία, τη “Dead Again” (αρκετά καλή, δείτε τη).
 

Και επιγραμματικά, για να κλείσω, πέντε άσχετα με metal, εξίσου λατρεμένα album.

Michael Jackson - Dangerous
Bob Marley - Uprising
Stevie Wonder - Songs In The Key Of Life
Nick Johnston - Atomic Mind
Lovage - Music To Make Love To Your Old Lady By

Μαίρη Ζαρακοβίτη
 

Fab Five Factilized