Fab Five Factilized

loogoo

Project Renegade - Fab Five Factilized

 
   Μία πολύ δυναμική μπάντα, που έχουμε φιλοξενήσει στο κοντινό παρελθόν, οι Project Renegade, με το άλμπουμ “Order Of The Minus”, βρίσκονται εδώ παρέα μας, διαλέγοντας κάθε μέλος τους πέντε αγαπημένα άλμπουμ. Πολλές και ενδιαφέρουσες οι επιλογές, πολλά και διαφορετικά τα υβρίδια και στο τέλος ένας μόνο νικητής. Η μουσική. Μας τα είχαν πει και στη συνέντευξη που μας είχαν παραχωρήσει, όσον αφορά την αγάπη τους για τη μουσική. Για να δούμε τι καλά έχουν για μας, τι έχουν υποδείξει τα γούστα τους. Ή αλλιώς… Μμμ, τι έχουμε εδώ;
 
projectrenegade21

Ody
 
chocolatestarfish21
 
1. LIMP BIZKIT - Chocolate Starfish And The Hot Dog Flavored Water
Μέχρι την ημέρα που δεν θα περπατάω σε αυτήν τη γη θα θεωρώ ότι οι Limp Bizkit είναι μια από τις πιο underrated μπάντες που υπάρχουν, παρότι είναι από τις πιο διάσημες και επιτυχημένες. Ο τρόπος με τον οποίο κατανοούν και εκτελούν το groove είναι πλέον μια χαμένη τέχνη. Ο συγκεκριμένος δίσκος είναι ένα σεμινάριο στο προαναφερθέν groove, John Otto και Sam Rivers δείχνουν τη σημασία που έχει το rhythm section σε ένα συγκρότημα και τα riff του Wes Borland αντιγράφονται ακόμα και σήμερα από μοντέρνες μπάντες (με πολύ φτωχό τρόπο). O Dj Lethal περπατάει τη γραμμή μεταξύ του διακριτικού Programming και του In your face hip hop scratching και ο Fred Durst κλωτσάει την πόρτα ώστε ένα “underground” μουσικό ρεύμα να γίνει πλέον mainstream απόλαυση από όλο τον κόσμο. Τι άλλο να πω… Ακούστε και κυρίως μελετήστε αυτόν τον δίσκο.
 
2. RAGE AGAINST THE MACHINE – Rage Against The Machine
Ground zero για όποιον του αρέσει το crossover και η συνδυαστική προσέγγιση στη μουσική… Η στρατευμένη τέχνη της μπάντας μου άνοιξε τα μάτια στο τι σημαίνει «μουσική με σκοπό». Αν δεν υπήρχαν οι RATM δεν θα ήμουν ο άνθρωπος που είμαι σήμερα. Παρότι έχουν συγκεκριμένη πολιτική ιδεολογία, με την οποία συμφωνώ σε μερικά σημεία και διαφωνώ σε κάποια άλλα, η γενική τους ιδέα για ελευθερία και αλληλεγγύη με βοήθησαν να φτιάξω τη δικιά μου προσωπικότητα και μου άναψαν την απαραίτητη φωτιά στον πισινό μου για να βοηθήσω τον κόσμο είτε μέσω της μουσικής είτε μέσω της εκπαίδευσης.
 
3. ΚORN – KORN (1994)
Θυμάμαι να φοβάμαι να ακούσω αυτόν τον δίσκο δεύτερη φορά, εξαιτίας του τέλους στο τραγούδι «Daddy». Όταν άκουσα τον Jonathan Davis να κλαίει και να ουρλιάζει «Bitch your uined my life», θυμάμαι ότι για κάποιο λόγο ένιωσα at peace με οτιδήποτε στραβό πήγαινε στη δικιά μου ζωή (που ευτυχώς δεν ήταν ούτε καν στο ίδιο σημείο τόσο τραγικό σωματικά και ψυχικά), γιατί αυτός ο δίσκος με έκανε να καταλάβω ότι έχω ένα θετικό κανάλι, όπου μπορώ όλη την αρνητικότητά μου, τον θυμό μου, τους προβληματισμούς μου, να τα μετατρέψω σε κάτι θετικό, σε μουσική. Χάρη στη γενναιότητα αυτού του ανθρώπου, πολλοί από εμάς είμαστε χαρούμενοι και λειτουργικοί άνθρωποι, γιατί μας έδωσε το blueprint για το πώς να επιβιώσουμε στην πλέον individualistic κοινωνία του σήμερα, όπου η ικανότητα της ενσυναίσθησης του κόσμου έχει πέσει κυριολεκτικά κάτω από το 0%. Η μουσική είναι σκέτη πώρωση σε πρωτοποριακά σημεία. Αν είσαι μοντέρνος μεταλάς, οφείλεις ένα ευχαριστώ στον Munky και στον Head για τη μόδα του downtuning και των επτάχορδων κιθαρών. Ενώ ο Fieldy με τον David μου έδειξαν ότι σε αντίθεση με το rhythm section των RΑΤΜ και των L.B. – που βασίζεται στην απλότητα – μπορείς να γκρουβάρεις κρατώντας αυτό το hip-hop feel και σε πιο γρήγορα tempo με πληθωρικά παιξίματα. Cypress hill με Cure και Metallica και Mr. Bungle στο ίδιο καζάνι; Ακούγεται περίεργο και για αυτό ακριβώς μου αρέσει.
 
4. LINKIN PARK – Hybrid Theory (2000)
Mία λέξη… «Μπροστά»! Αυτός ο δίσκος είναι έτη φωτός μπροστά ακόμα και από το σήμερα. Το όλο πακέτο, η μουσική, η αισθητική, οι φωτογραφήσεις, το artwork, το look του συγκροτήματος… Η γενικότερη εμπειρία του “Hybrid Theory” είναι κάτι που ακόμα και σήμερα, όταν βλέπω documentaries μπαντών ή ακόμα όταν μιλάω με άλλες μπάντες… και ναι, ακόμα και όταν η μπάντα μου έχει μία ιδέα ή θέλει να κάνει κάτι, πάντα σκέφτομαι «Έχει γίνει ήδη στο ‘Hybrid Theory’» (αναφορικά με όλες τις παραπάνω περιπτώσεις). Ο Mike Shinoda είναι ο πιο forward thinking μουσικός στη μουσική βιομηχανία. Ο Chester Bennington ήταν η καλύτερη φωνή στη Modern Rock και προσωπικά είναι το standard που πρέπει κάθε σοβαρός τραγουδιστής σε heavy μουσική να παραδειγματίζεται και να έχει σαν επιρροή. Ο δίσκος έχει στοιχεία από φουτουριστικά ήδη, όπως trip hop, aphex, twin, ΕDM κτλ., που δίνει στον συνδυασμό Metal και hip-hop κάτι το αξιοζήλευτο. Αν ένας δίσκος είναι «εμπειρία», είναι αυτός.
 
5. MESHUGGAH – OBZEN/ DEVIN TOWNSEND – Z2 DARK MATTERS (IΣΟΠΑΛΙΑ)
“While we all have lots of bands who influence still, we all rip off Meshuggah”
Devin Townsend, Planet of the Apes (Deconstruction, 2011 -

Marianna
 
fallen21
 
1. Evanescence - Fallen
Η πρωτοτυπία αυτού του δίσκου ήταν κάτι ανεπανάληπτο για την εποχή του και η Amy Lee είναι φοβερή μουσικός και ερμηνεύτρια. Από τους δίσκους που έλιωσα στην εφηβεία και τον ξέρω απ’ έξω και ανακατωτά!
 
2. Korn - Untouchables
Το συναίσθημα και η ειλικρίνεια του Jonathan Davis είναι καθηλωτικά. Εξίσου και οι riffάρες και το κοπάνημα που σου προκαλούν τα κομμάτια του δίσκου! Μαυρίλα και heavίλα!
 
3. Slipknot - Iowa
Ο καλύτερος και πιο σκατόψυχος δίσκος τους. Attitude και οργή που σε συνεπαίρνει!
 
4. Rammstein - Mutter
Απλή μουσική με φοβερή αισθητική και πάντα στα άκρα αυτή η μπάντα. Δεν υπάρχει κάτι που να είναι λάθος σε αυτά που κάνουν και ο mastermind Flake πάντα πάει τη μουσική των Rammstein σε άλλο επίπεδο.
 
5. Metallica - S&M
Απλά iconic πάντρεμα κλασικής και metal αισθητικής!

Nick K.
 
aliveorjust21
 
1. Killswitch Engage – Alive Or Just Breathin (2002)
Ένα από τα πρώτα metalcore άλμπουμ που άκουσα ποτέ και θα το ακούω για πάντα με ευχαρίστηση.
 
2. Pantera - Cowboys From Hell (1990)
Το άλμπουμ αυτό αποτελεί και την πραγματική εισαγωγή μου στη metal μουσική την περίοδο που τελείωνα το σχολείο, καθώς μέχρι τότε άκουγα μεν, αλλά πολύ περιστασιακά. Ένας δίσκος – σταθμός για εμένα προσωπικά. Δεν ξέρω από πού να αρχίσω και πού να τελειώσω για κάθε κομμάτι!
 
3. Machine Head – Burn Μy Eyes (1994)
Πολύ απλά δεν θα ξεχάσω ποτέ τον πόνο από το headbanging, όταν πρωτοάκουσα το “Davidian”, αλλά και απίστευτα κομμάτια όπως το “A Thousand Lies”, “Blood For Blood”, A Nation On Fire”!
 
4. Nevermore – Dead Heart In A Dead World (2000)
Θυμάμαι εκείνη την ημέρα που πήγα και αγόρασα το συγκεκριμένο άλμπουμ έχοντας ακούσει μόνο το single “Believe In Nothing”. Την πρώτη φορά που άκουσα όλο το άλμπουμ ήμουνα έτοιμος να τρέξω να το κρύψω σε ένα συρτάρι… Τελικά έγινε ένα από τα αγαπημένα μου άλμπουμ (και κατ’ επέκταση όλη η δισκογραφία των Nevermore).
 
5. All Shall Perish – Awaken Τhe Dreamers (2008)
Απλά ένα από τα ωραιότερα deathcore/deathmetal άλμπουμ που έχω ακούσει ποτέ. Ωμό, τεχνικό και μελωδικό, με απίστευτες συνθέσεις. Υπέροχοι στίχοι επίσης (When Life Meant More!).

Jay
 
masterofpuppets21
 
1. Metallica – Master of Puppets (1986)
The most iconic metal album ever released. Το απόγειο της κληρονομιάς που άφησε πίσω του ο τεράστιος Cliff Burton
 
2. Hatebreed – Perseverance (2002)
Γιατί ορισμένες φορές αρκεί το μίσος.
 
3. Led Zeppelin – IV (1971)
Όταν η ροκ συναντά τη μπλουζ σε απόλυτη αρμονία και η φαντασία του καλλιτέχνη βγάζει αυτή τη δισκάρα. Κατσαφάδου, που ήσουν στα 70’s;
 
4. Lamb Of God - Ashes Of The Wake (2004)
“Laid To Rest”, “Hourglass”, “Now You’ve Got Something To Die For”, “The Faded Line”, “Omerta”… Αρχή του δίσκου… με αυτή τη σειρά. No further comments.
 
5. Limp Bizkit – Chocolate Starfish And The Hot Dog Flavored Water (2000)
Η nu metal ήταν μουσική επανάσταση και το “Chocolate Starfish…” γνήσιος εκπρόσωπος. Στον χαμό του millennium έφερε το πάρτι στη μέταλ όσο λίγα άλμπουμ.

Κώστας Κούλης
 
 

Fab Five Factilized