Fab Five Factilized

loogoo

Piranha - Fab Five Factilized

 
   Piranha. Είναι μία από τις πιο ιστορικές Μέταλ μπάντες στη χώρα μας και όταν κυκλοφόρησε το “Arise From The Shadows”, έκανε πολύ κόσμο να συγκινηθεί. Thrash Metal που αρέσκεται να συντρίβει σβέρκους και να ταξιδεύει από και προς την αγαπημένη δεκαετία του ’80.
 
arise2145
 
   Τα μέλη του σχήματος ανταποκρίθηκαν ταχύτητα, μας γέμισαν δίσκους και τραγούδια και κυριολεκτικά έβαλαν έκτη ταχύτητα στον τράκτορα της χρονοκάψουλας. Έχει ΠΟΛΥ ψωμί η ανάγνωση αυτή και όπως θα έλεγε και ο δεν-ξέρετε-ποιος… Μμμ… Τι έχουμε εδώ;
 
piranha21ff

John (Φωνητικά, κιθάρα)
Tα 5 πιο αγαπημένα μου άλμπουμ… Μμμ, είναι λίγο δύσκολο να τα διαλέξω ύστερα από 4 δεκαετίες που λατρεύω τη metal μουσική, αλλά θα παραθέσω παρακάτω τους 5 δίσκους που με εξέπληξαν μουσικά και με επηρέασαν κιθαριστικά (ηχητικά & τεχνικά).

VENOM - Black Metal
blackmetal21
Τι να πω για αυτό τον δίσκο «διαμάντι»… Η ανατροπή του σκληρού ήχου στην εποχή του. Ανοιχτά βαριά riffs με απόκοσμα φωνητικά, που άνοιξαν τον δρόμο στο πιο σκοτεινό παρακλάδι του metal και με ύμνο του το ομώνυμο κομμάτι του δίσκου. Νομίζω ότι άξια είναι από τους πρωτοπόρους στο metal και συνέβαλαν σε μεγάλο βαθμό στην εξέλιξή του.

EXODUS - Bonded By Blood
Ο πρώτος δίσκος της μπάντας αλλά και το απόλυτο άλμπουμ για να γνωρίσει κάποιος το thrash metal.Ο ήχος στις κιθάρες τραχύς και τα τύμπανα κοπανάνε αλύπητα. Τα κομμάτια “A Lesson In Violence” και “Metal Command” σου τρυπάνε το μυαλό. Ένας δίσκος τόσο διαχρονικός που παρόλο που κυκλοφόρησε πριν περίπου 35 χρόνια ακούγεται άνετα και σήμερα από την αρχή μέχρι το τέλος, χωρίς να θέλεις να το σταματήσεις, ενώ παράλληλα κάνεις ασταμάτητο headbanging.

METALLICA - Ride The Lightning
Θα συμφωνήσω απόλυτα με τον μπασίστα μας και αδελφό μου Κώστα για αυτά που αναφέρει για το συγκεκριμένο άλμπουμ. Ο καλύτερος δίσκος αυτής της τεράστιας μπάντας, κατά την ταπεινή μου γνώμη, τόσο ηχητικά όσο και συνθετικά. Ο απίστευτα heavy ήχος στις κιθάρες τους με είχε εντυπωσιάσει τότε και με έκανε να “ψαχτώ” περισσότερο με τον ήχο μου σαν κιθαρίστας. Κομμάτια σαν τα “Fight Fire With Fire”, “For Whom The Bell Tolls”, “Trapped Under Ice” και “Creeping Death” δεν κατάφεραν να γράψουν αντίστοιχά τους δυστυχώς οι Metallica.

DEATH - Leprosy
Τι να πεις για ένα συγκρότημα που το άνομά του είναι Death και το στυλ που παίζει είναι death metal… Απλά δεν λες τίποτα, σκύβεις το κεφάλι και υποκλίνεσαι στο μεγαλείο των “πατεράδων” του είδους. Το Leprosy είναι η «σχολή» στο πως πρέπει να παίζεται το death metal. Όταν άκουσα τη φωνή του μεγίστου και συγχωρεμένου Chuck (Schuldiner) στον δίσκο, κατάλαβα ότι θέλω να είμαι «κάφρος» στα φωνητικά μου. Ύμνοι όπως τα “Leprosy”, “Born Dead” και το υπέρτατο “Pull The Plug”, στιγμάτισαν ολόκληρες γενιές μεταλλάδων. Είναι το άλμπουμ που καθόρησε το στυλ του metal που θέλω να παίζω με τους Piranha.

MALEVOLENT CREATION - The Ten Commandments
Ο δεύτερος καλύτερος death metal δίσκος μετά το “Leprosy” των Death, κατά τη γνώμη μου. Η ωμότητα και η επιθετικότητα του ακραίου metal σε όλη της τη δυναμική. Οι δέκα εντολές (Τhe Τen Commandments, όπως λέγεται και το άλμπουμ) του επιθετικού death metal, δέκα κομμάτια διαμάντια όπως τα “Premature Burial”, “Multiple Stab Wounds” και το “Malevolent Creation”, που για εμένα είναι το καλύτερο death metal κομμάτι που έχω ακούσει όλα αυτά τα χρόνια που ακούω μουσική. Επίσης πιστεύω ότι είναι μία από τις καλύτερες δουλειές του μεγάλου metal παραγωγού των 90’s Scott Burns.

Δημοσθένης (Κιθάρα)
Θα προσπαθήσω να κάνω αναφορά με λίγες λέξεις, γιατί έτσι και αλλιώς, όπως λέει και ο λαός μας σε τέτοιες περιπτώσεις, τα πολλά λόγια είναι φτώχεια.

Possessed - Seven Churches
sevenchurches21
Κόλαση

Death - Individual Thought Patterns
Μελωδία βγαλμένη μέσα από φωτιά

Iron Maiden - Iron Maiden
Η αρχή όλων

Meshuggah - Obzen
Ήχος από το διάστημα

Tesseract - Polaris
Ταξίδι στο άπειρο

Kostas (Μπάσο)
Λοιπόν, τα 5 πιο αγαπημένα άλμπουμ. Ξεκινάμε με την χρονολογική σειρά που βγήκαν κιόλας.

BLACK SABBATH - Born Again
bornagain21
Ήταν το πρώτο άλμπουμ που αγόρασα μαζί με τον αδελφό μου, σε μορφή κασέτας τότε και ήταν η αρχή για τις υπόλοιπες δεκαετίες που ακολουθήσαν μέσα στη metal μουσική.

SLAYER - Show No Mercy
Το απόλυτο άλμπουμ για να ξεκινήσει κανείς να ακούσει thrash, με την φωνή του Araya τότε να σε παροτρύνει να κάνεις ατελείωτο headbangin.

METALLICA - Ride The Lightning
Είναι ο δίσκος που ξεκαθαρίζει το πώς θα είναι ο ήχος της thrash-speed μεταλ σκηνής για τα επόμενα χρονια. Και φυσικά το θεϊκό παίξιμο του μπάσου από τον έναν και μοναδικο CLIFF BURTON.

POSSESSED - Seven Churches
Τώρα μιλάμε για την απαρχή της μουσικής που αγαπήσαμε αλλά και αγαπάμε. Ένας δίσκος που αν τον ακούσει κάποιος άσχετος θα νομίζει ότι η κόλαση άνοιξε και μας καλεί όλους στην αγκαλιά της, άλλα για κάποιον που γνωρίζει από μουσική και από το metal, θα ανακαλύψει τη μουσική όπου θα μπορέσει να εκφράσει όλα τα συναισθήματά του (χαρά – λύπη – θυμό - στενοχώρια) και να είναι ικανοποιημένος από τη ζωή του.

DEATH - Scream Bloody Gore
Εδώ δεν χωράνε και πολλά λόγια… Είναι ο δίσκος που έβγαλε ένα τότε ασήμαντο παιδί (Chuck Schuldiner) μαζί με την παρέα του, όπου μετά καθόρισε το πώς θα παίζεται αλλά και το πώς θα ακούγεται το death metal. RESPECT!

Δεν εχω ξεχωρίσει κάποια τραγούδια από τους δίσκους γιατί απλα αυτοί οι δίσκοι είναι διαμάντια για το είδος τους, από το πρώτο ως το τελευταίο τραγούδι.

Aντρέας (Τύμπανα)
5 πιο αγαπημένα άλμπουμ; Μα φυσικά το ομώνυμο Black Sabbath, το “British Steel”, το “Iron Maiden”… όχι, όχι, όχι, όχι! Ούτε καν. Αυτά τα έχετε ακούσει, τα έχετε εκτιμήσει και όλα καλά. Ετοιμαστείτε να με περιμαζέψετε, γιατί τα ακούσματά μου ξεκίνησαν από αλλού, όπως και οι επιρροές μου. Πάμε με σειρά προτεραιότητας λοιπόν.

Βlind Guardian – Somewhere Far Beyond
somewherefar21
Ναι και όμως. Ναι και ξανά ναι και πείτε ό,τι θέλετε. Όταν μου έδιναν ακούσματα να «διαλέξω», λίγο μετά το “Keeper Of The Seven Keys”, μου έδωσαν αυτό. Κάπου εκεί έκλεισα. Οι Blind Guardian ήταν ανέκαθεν «ρεφραινάδες», αλλά στο Somewhere είχαν περάσει σε άλλα επίπεδα. Το πρώτο πράγμα που μου τράβηξε την προσοχή (δε θα το μαντέψετε) ήταν το παίξιμο του Thomen (“The Omen” Stauch – drums). Απίστευτες τριπλέτες στα πόδια, απίστευτα γυρίσματα (ήταν η πρώτη φορά που κατάλαβα τι σημαίνει «γύρισμα σε tom» και ότι ένα σετ δεν έχει μόνο δύο tom και ένα βαθύ) και γενικότερα μου έβγαζε μια πρωτόγνωρη ενέργεια που δεν είχα ξανανιώσει με τα ακούσματά μου μέχρι τότε. Ήταν όταν αποφάσισα ότι αυτό θέλω να παίξω, σε ένα σετ σαν αυτό που έφεραν στις 8 και 9 Δεκεμβρίου του 1995.

Όλα τα κομμάτια του άλμπουμ εμπνευσμένα από ταινίες ή βιβλία. Τα οποία έχουν αποδοθεί με τα εξαιρετικά αγγλικά (Kato Rachoula Proficiency) του Hansi (Kursch – φωνή), που είχε αναλάβει και τους στίχους. Ειλικρινά δεν υπάρχει λόγος να σχολιάσω το κάθε κομμάτι, αφού είναι από τα album που το βάζεις και το ακούς ολόκληρο, από την αρχή μέχρι το τέλος.

Άντε καλά. Περνάς το “Bard’s Song: In The Forest”, γιατί υπάρχουν και όρια στο πόσες φορές μπορείς να το ακούσεις (παιδιά, εκεί στους Guardian; Σας συγχαίρω για την υπομονή σας να το παίζετε αυτό, καθώς επίσης και για το γεγονός ότι μένετε στο μέτρο, όταν όλοι χειροκροτάνε εκτός, στις αλλαγές). Αλλά όλο το υπόλοιπο πάει νεράκι! Και βέβαια δε θα μπορούσα να μη σχολιάσω ότι για πάρα πολλά χρόνια, θεωρούσα το ομώνυμο “Somewhere Far Beyond”, το καλύτερο τραγούδι που έχει γραφτεί.

Megadeth – Peace Sells… But Who’s Buying?
Κάποια χρόνια πριν μου δώσουν να ακούσω Blind Guardian, είχα ακούσει το “Peace Sells…”. Ομολογώ ότι την πρώτη φορά που το άκουσα δεν το εκτίμησα. Ήταν πολύ άρρωστο για ένα «παρθένο» αφτί σαν το δικό μου.

Παρά το γεγονός ότι δε το εκτίμησα τότε, με το πρώτο άκουσμα, ήξερα ότι ποτέ ξανά δε θα με ενδιαφέρουν οι Metallica (ναι, πήγα στο «άλλο στρατόπεδο») . Εκείνο το “Conjuring”, έχει αρχή που θυμίζει πράσινη φωσφορίζουσα ραδιενεργή μούχλα…. Απ’ αυτήν που γεννιόνται τα χελωνονιντζάκια…. Δε μπορούσα να χωνέψω ότι κάποιος έγραψε τέτοιο άρρωστο riff για εισαγωγή.

Εν τω μεταξύ, προφανώς και δεν είναι μόνο αυτό. Ο Samuelson (Gar – drums), με jazz fusion background, δίνει τέτοιο πόνο στο “ride” του… Δεν είχα ξανακούσει κάτι τέτοιο. Από εκεί και πέρα, φυσικά οι συνθέσεις όπως το επίσης άρρωστο “Devil’s Island”, παρέα με το “Good Mourning/Black Friday”, δίνουν μια πάρα πολύ ξεχωριστή νότα στο “light thrash” της εποχής, το οποίο μου ταίριαξε απόλυτα.

Το δε ομώνυμο κομμάτι, ήταν και το πρώτο που δοκίμασα να παίξω, όταν πρωτοέκατσα πίσω από τύμπανα, οπότε καταλαβαίνετε και το μέγεθος της αγάπης. Αξίζει - δε- να σημειωθεί ότι μου άρεσε ιδιαίτερα το γεγονός ότι είχε έντονα πολιτικοποιημένο στίχο.

Έχοντας πει όλα τα παραπάνω, να δηλώσω ευθέως ότι οικτίρω την κατάντια του Dave Mustaine, που ως Χριστιανορεπουμπλικάνος, ανεβαίνει στη σκηνή και ανοίγει live με το “Holy Wars… The Punishment Due”.

Slayer – Reign In Blood
Όταν εξοικειώθηκε λίγο το αφτί μου με τον πιο «άρρωστο» ήχο (βλ. παραπάνω), μου έδωσαν να ακούσω Slayer. Αμάάάάν…. Καταστροφή! Δεν μπορούσα να διανοηθώ ότι κάποιος μπορεί να παίξει τόσο γρήγορα. Ρε παιδιά, ποιος είναι αυτός που παίζει; «Α, ένας τιποτένιος Κουβανοαμερικάνος που λέγεται Dave Lombardo. Κουτσό είναι το παιδί, ό,τι μπορεί κάνει». Αχά. Εντάξει, εδώ είμαστε. Σωστός και γαμάτος ο Thomen (“the Omen” Stauch – Blind Guardian), αλλά εδώ έχουμε πολύ ψωμί. Και αυτό το album δεν έχεις από που να το πιάσεις. Μπύρα, θρας, Σατανάς. Κυριολεκτικά. Δεν υπάρχει τίποτα που να μπορώ να πω για τα κομμάτια, που να μην έχει ήδη ειπωθεί. Θα πω απλώς αυτό που κάποτε μου είπαν. «Βρες μου τρία χτυπήματα, που μόνο μέσω αυτών να μπορεί να αναγνωρίσει τόσος πολύς κόσμος ένα κομμάτι», εννοώντας την αρχή του “Raining Blood”.

Helloween – Keeper of the Seven Keys – Part I
Ναι. Helloween. Happy happy Halloween και happy go lucky γενικότερα. Μιλάμε για τον ορισμό του power. Λίγα τραγούδια, το ένα καλύτερο από το άλλο. Δύναμη, ενέργεια, μουσικότητα και παρτάρουμε μέχρι πρωίας.

Αυτό τον δίσκο μου τον έδωσαν πρώτο απ’ όλους τους προηγούμενους. Ήταν η αρχή. Αυτός βέβαια που μου τον έδωσε ήταν παουεράς (γεια σου ρε Χρήστο Γ. !) και ήθελε να με βάλει με το μαλακό στον «μεταλ» ήχο. Παρόλα αυτά ήταν κατάνυξη.

Ανοίγει με το “I’m Alive” και βαράνε μαζί όλα τα κουδούνια της πολυκατοικίας. Στο δε “Twilight Of The Gods”, παίρνεις μια πέστροφα και τη μοιράζεις απλόχερα σε κεφάλια περαστικών Ρωμαίων, φωνάζοντας “ΜΑ ΤΟΝ ΤΟΥΤΑΤΗ”! Στο “Future World” χοροπηδάς στην παιδική χαρά, δίπλα σε όλους τους μπλακμεταλλάδες και ευχαριστείς τις δυνάμεις του σκότους. Στο δε “Halloween”, σταματάς, στρογγυλοκάθεσαι όμορφα κάτω και ακούς με προσοχή αυτό το 13λεπτο άσμα των ασμάτων.

Manowar – Into Glory Ride
Έλα εντάξει. Χατζήδες και μη, εδώ σηκωνόμαστε όλοι όρθιοι, αδειάζουμε όλα τα ράφια από baby oil, γδυνόμαστε, φοράμε τα γούνινα σωβρακάκια μας, λουζόμαστε στο baby oil πάνω από την τρίχα (εννοείται), βάζουμε αυτή τη δισκάρα-μνημείο, σταυρώνουμε τις γροθιές μας στη γνώριμη χειρονομία και ακούμε με θρησκευτική προσήλωση τον Eric Adams να δίνει ρεσιτάλ, κάνοντας βόλτα σχεδόν όλες τις φωνητικές κλίμακες και όλα τα κλιμακοστάσια.
Οι τύποι δεν υπήρχαν. Απλά δεν υπήρχαν. Οι συνθέσεις είναι απίστευτες, ακόμα και το “Warlord”, που είναι γλοιώδης sleaseγιά, είναι πιο μέταλ από ό,τι έχουν γράψει όλοι οι sleaseάδες μαζί.

Όλα τα άλλα τα κομμάτια είναι ένα κι ένα. Το “Secret Of Steel” προσωπικά το θεωρώ από τα ωραιότερα κομμάτια που έχουν γραφτεί (μετά το “Somewhere...”). Δεν υπάρχουν λόγια. “Gloves Of Metal”, τρέχει το baby oil στο στέρνο και γίνεται ένα με την στερνίσια τρίχα. “Gates Of Valhalla”, κατάνυξη που μόνο στα όνειρά του μπορεί να δει ο Γαϊτάνος τη Μεγάλη Εβδομάδα. “Hatred”. Εδώ νταρκίλα. Επική νταρκίλα για να σηκωθούν οι τρίχες. Σκοτεινιά που ζηλεύει η εξαμηνίτικη πολική νύχτα. Και μετά η απογείωση. “Revelation”. Σηκώνεσαι όρθιος, χοροπηδάς και ζητωκραυγάζεις, σπάζοντας κατά λάθος το σκρίνιο της γιαγιάς και μέχρι να αναλογιστείς τις συνέπειες, έρχεται το “March For Revenge”. Εδώ οι γροθιές κλείνουν, τα σαγόνια σφίγγουν και το φλιτζάνι με το τίλιο αχνίζει μέσα στο ακριβό σερβίτσιο.
 
Κώστας Κούλης
 

Fab Five Factilized