Fab Five Factilized

loogoo

Γιάννης Σίννης - Fab Five Factilized

 
   Είναι μουσικός, είναι παιχταράς, είναι ποιητής, είναι σύζυγος και μπαμπάς – πάνω απ’ όλα – και σπάνια δεν χαμογελάει. Ο Γιάννης Σίννης των Noely Rayn, των SSIK, των φοβερών tribute συγκροτημάτων. Ο Γιάννης που άνοιξε το χρονοντούλαπο και έβγαλε από μέσα πέντε διαμάντια. Έχει την άνεση να βγάλει άλλες χιλιάδες φορές τόσα, αλλά αυτή η πρώτη φορά είναι πλέον η μοναδική. Και όπως, πολύ γλαφυρά, θα περιέγραφε ο Bob Dylan τα out-takes του “Hurricane”… Μμμ, τι έχουμε εδώ;
 
sinnis21

Travelling Willburys - The Travelling Willburys Vol.1
travelling21
1991, μαθητής της τρίτης γυμνασίου και βλέπω στο MTV την τραγουδάρα “She’s My Baby” ενός supergroup, των Travelling Wilburys και μου πέφτουν τα βιβλία, οι σημειώσεις, τα σκονάκια και η χακί στρατιωτική τσάντα, που είχα γεμίσει με στυλο με τα λογότυπα των αγαπημένων μου συγκροτημάτων.

Η μπάντα αποτελείται από τους θεούς Dylan, Harrison, Orbison, Petty και Lynne. Γι’ αυτόν έμαθα πολλά χρόνια αργότερα τι μουσικός ογκόλιθος είναι, αλλά τότε, δεκαπέντε χρονών γαρ, έλεγα, ε, για να παίζει μαζί τους καλός θα ‘ναι. Το τραγούδι έχει ένα καταπληκτικό σόλο κιθάρας, αλλά τότε δεν ήξερα ποιος το έπαιξε… ούτε φαινόταν στο βίντεο κλιπ.

Πάω στην Ομήρου στη Νέα Σμύρνη, στο Λασιντό και ψάχνω στη βιτρίνα με τις κασέτες (δεν είχαμε πικάπ τότε) για Travelling Willburys και βρίσκω! Η κασέτα όμως είχε το αυτοκόλλητο γνησιότητας του ελληνικού κράτους στο τμήμα που ήταν γραμμένο το track list και δεν μπορούσα να δώ αν υπάρχει μέσα το τραγούδι, ντράπηκα να ρωτήσω το παιδί που εξυπηρετούσε στο σχετικό τμήμα και πήγα κατευθείαν στο ταμείο με την ελπίδα ότι δεν μπορεί, θα περιλαμβάνεται μέσα το τραγούδι . Στο τρόλεϊ το 10 της επιστροφής για το σπίτι, κάνω πρωτόγονο unboxing και διαπιστώνω με λύπη ότι το τραγούδι που ήθελα λυσσασμένα να ακούσω δεν υπάρχει στην κασέτα… η απογοήτευσή μου διορθώθηκε άμεσα με την ακρόαση όλου του άλμπουμ, το οποίο μου χάρισε πολύ νωρίς τη γνωριμία μου με αυτούς τους μύθους της παγκόσμιας μουσικής. Τραγούδια όπως τα “End Of The Line”, “Handle With Care”, “Last Night” (τι έπος, θεέ μου), “Tweeter And The Monkey Man” με στιγμάτισαν και με συντροφεύουν ακόμα όταν θέλω να ακούσω κάτι ιδιαίτερο και όταν θέλω να νοσταλγήσω τις εποχές της αναζήτησης. Επιπλέον, τα παραπάνω τραγούδια πάντα υπάρχουν στα dj set μου.

Δέκα χρόνια μετά απ’ την αγορά του άλμπουμ, όταν το ίντερνετ μπήκε κανονικά στη ζωή μας, διαπίστωσα ότι στο “She‘s My Baby”, το σόλο που με είχε καταπλήξει το είχε παίξει ο παιδικός μου ήρωας… ο Gary Moore…

ZZ Top – Recycler
recycler21
Την ίδια ημέρα στο δισκάδικο αγόρασα και άλλη μία κασέτα, την οποία στην κυριολεξία έλιωσα για μεγάλο διάστημα. Το άλμπουμ “Recycler” των θεών ZZ Top, που μόλις είχε κυκλοφορήσει και το “Give It Up” είχε τρελό airplay στο ΜTV, που ενημέρωνε διεξοδικά τη γενιά μου για τα παγκόσμια μουσικά δρώμενα και τότε έπαιζε πολύ ροκ μουσική.

Πολύ αγαπημένα το “Decision Or Collision”, το “2000 Blues”, το “Tell It”, αποτέλεσαν την απαρχή του μεγάλου μου έρωτα με τους τεξανούς ρόκερς, που ολοκληρώθηκε τον Οκτώβριο του 2009, που τους είδα live στο Φάληρο, ενώ πάντα στα γκρουπ διασκευών που έπαιζα μικρός είχαμε στο setlist μας τραγούδια των αγαπημένων μουσάτων.

Θεωρώ ανόφελο να πω πόσα εκαττομύρια τους χρωστάνε τα μπαράκια του κόσμου εξαιτίας της κατανάλωσης μπύρας που προκαλούν τα τραγούδια τους.

Yngwie Malmsteen – Odyssey
odyssey21
Στο σπίτι έχει μπει επιτέλους πικάπ, είναι 1993 και δίνω προφορικά lower σε ξενοδοχείο στο κέντρο της Αθήνας. Τελειώνουμε (τα έχω πάει καλά) και πάμε καπάκι με φίλους Μοναστηράκι για δίσκους. Από συζητήσεις στο σχολείο και ανταλλαγή κασετών, μαθαίνω ότι γίνεται μεγάλος ντόρος για έναν Σουηδό κιθαρίστα που παίζει εκτυφλωτικά και αδιανόητα γρήγορα, γράφει πορωτικά τραγούδια και έχει πολύ δύσκολο όνομα στην προφορά… Yngwie Malmsteen. Βρίσκω το “Odyssey” στο 7+7, πάω σπίτι, το βάζω στο στερεοφωνικό και το ξαναέβγαλα δύο χρόνια αργότερα. Σκαμμένο.

Φύγαν σαγόνια, δόντια, κακά και τσίσα. Ένας από τους σπουδαιότερους δίσκους στη μουσική γενικότερα και όχι μόνο στο ροκ ή μεταλ ή όπως αλλιώς θες να το γράψεις.

Συνθετική δεινότητα σε συνδιασμό με τη γαλαξιακή φωνη του Turner, χαρακώνουν κάθε ακροατή που δεν μπορεί να προσπεράσει τραγούδι. ΟΛΑ μέσα!

Κρυφή μου αδυναμία το “Hold Οn”, στο οποίο παίζει μπάσο ο λατρείας Daisley.

The Darkness – Permission To Land
 permissiontoland21
Mου κάνει πάσα ο κολλητός μου και τώρα κουμπάρος μου – με πάντρεψε - Γιώργος Τσεβδός, ο οποίος έχει τεράστια μουσική αντίληψη, ένα cd και μου λέει «Πάρε και λιώστο»! Έχοντάς του τρελή εμπιστοσύνη, το βάζω να παίξει και παθαίνω ιλλαρά από το πρώτο τραγούδι. Οι “The Darkness” είναι η καλύτερη rock μπάντα στον πλανήτη, αλλά πολύ κόσμος δεν το ξέρει, στην ελληνική αγορά δεν έπιασαν και δυστυχώς, δεν μου κάνει καθόλου εντύπωση, στη χώρα μάλιστα που οι KISS είχαν 6.000 κοινό στη Μαλακάσα. Ντροπή…

Συνδυάζουν στον υπέρτατο βαθμό AC/DC, Aerosmith, Thin Lizzy, Boston, Queen και Pistols. Έχοντας αντλήσει τα σπουδαιότερα στοιχεία από τους γίγαντες που αναφέρω πιο πάνω, αποδίδουν κοσμογονικό σύγχρονο rock ‘n’ roll. Μεγάλος showman ο Ηawkins, απίστευτο track listing. Δεν πηδάς τραγούδι. Σε προλαβαίνει αυτό…

Το “Black Shuck” το παίζαμε με Wild Machine, τότε που έπαιζα κιθάρα με τους Αθηναίους Glam Rockers (2010, 2011).

Get your hands off my woman, I believe in a thing called love, love is only a feeling… Κόλαση όλα, ξανά και ξανά, κολλημένο το cd στο αυτοκίνητο για πολλά χρόνια, με τους περαστικούς να βλέπουν έναν τρελό οδηγό να χτυπιέται στα φανάρια.

Queens Of The Stone Age – Songs For The Deaf
songsdeaf21
Την ίδια περίοδο της μουσικής μου αναζήτησης – η οποία δεν θα σταματήσει ποτέ, πάντα κάτι όμορφο θα ανακαλύπτω - έλκομαι απ’ το εντυπωσιακό τραγούδι “No One Knows”, το οποίο παιζόταν πολύ στα ραδιόφωνα τότε – 2003, 2004 - και αποκτώ το θρυλικό πλέον “Songs For The Deaf” των θεών Queens Of The Stone Age, οι οποίοι πραγματικά με εντυπωσιάζουν με τη συνθετική τους δεινότητα, την παραγωγάρα, τα νεωτεριστικά στοιχεία, που ήταν απαραίτητα την αυγή της νέας χιλιετίας στη ροκ μουσική και βέβαια την αύρα των μουσικών μεγεθών που οι ίδιοι αποτελούσαν.

Άλλη μία περίπτωση δίσκου που δεν προσπερνάς τραγούδι. Oι ρυθμοί, οι ήχοι και η ατμόσφαιρα που είναι απαραίτητα για να ικανοποιηθεί ένας μουσικόφιλος, που αρχίζει πλέον να έχει πολύ προσφορά μουσικής με την ακραία είσοδο του ίντερνετ στην καθημερινότητά του, στοιχεία που ξεχωρίζουν απ’ τη μάζα και το σύνολο και κάνουν το άλμπουμ διαχρονικά λατρεμένο και πλέον κλασσικό. Επιπλέον, ήταν η αφορμή να στραφώ για πρώτη φορά στην αμερικανική ροκ σκηνή, ακούγοντας στη συνέχεια όλο το οικογενειακό δέντρο των qotsa με πολλά μεθύσια εξαιτίας του.

Υστερόγραφο
Δεν έβαλα Moore και Lizzy. Σε κούφανα, ε;

Κώστας Κούλης
 
 

Fab Five Factilized