Fab Five Factilized

loogoo

Δημήτρης Νάπας - Fab Five Factilized

 
   Δεν είναι υπέροχο που τόσο νέοι άνθρωποι έχουν τόση γνώση και μάλιστα από τόσο νωρίς; Ο Δημήτρης Νάπας των Sirius και τώρα τελευταία των Knights Of Palermo, ο κιθαρίστας και τραγουδιστής, ο εξαιρετικός DJ και καλή παρέα για να ταξιδέψεις στις επτά θάλασσες του Μέταλ, γράφει για πέντε αγαπημένους δίσκους – για την ακρίβεια, για ΤΟΥΣ πέντε αγαπημένους του. Έχει ακούσει πολλή μουσική αυτό το παιδί. Και το χαίρομαι πραγματικά που ένας άνθρωπος με τα μισά μου χρόνια και κατ’ ουσίαν γιος μου, άνετα μου βάζει τα γυαλιά σε θέματα και ιστορίες που έχουν να κάνουν με την αγαπημένη μου μουσική. Και όπως θα έγραφε και ο Chris DeGarmo, πριν ξεκινήσει ακόμα μία πτήση με Learjet… Μμμ, τι έχουμε εδώ;
 
napas21

Κάθε φορά που ο Κώστας Κούλης μου λέει να γράψω ένα άρθρο, είναι πραγματικά μεγάλο challenge να το κρατήσω κάτω από τρεις σελίδες. Ίσως γιατί μου αρέσει να γράφω αυτά που σκέφτομαι, ίσως επειδή παλιότερα ήμουν αρθρογράφος, ίσως επειδή μοιάζουμε με τον πολύ καλό μου φίλο τον Κώστα σε αυτό. Όπως και να ‘χει, αυτά είναι τα πέντε πιο αγαπημένα μου άλμπουμ και θα προσπαθήσω να είμαι σύντομος.

Rainbow – On Stage
onstage21
Ξέρω ότι θα μπορούσα να είχα βάλει έναν studio δίσκο από αυτή τη μπάντα, όπως τον “Rising”. Αλλά σε αυτό το live album οι Rainbow δεν έχουν συναγωνισμό. Έξι τραγούδια-έπη και μάλιστα το ένα από αυτά δεν είχε ηχογραφηθεί ξανά, πρώτη φορά παίχτηκε σε live δίσκο! Ναι, μιλάω για το ''Kill The King''! Ένα από τα album που καθόρισαν εκείνο που σήμερα ξέρουμε σαν Heavy Metal/Power Metal και σε αυτό δεν χωράει αμφιβολία. Οι μουσικοί μέσα σε αυτό το line-up… ΘΕΕ ΜΟΥ! Blackmore, Dio, Powell, Bain, Carrey! Δεν νομίζω να υπήρξε ξανά άλλη μπάντα με τέτοια μεγαθήρια μέσα! Ίσως και ναι, αλλά τέτοιο δίσκο σίγουρα δεν έβγαλαν πολλοί. Σίγουρα με επηρέασε μουσικά σε όλα αυτά τα χρόνια που ασχολούμαι με την εξάχορδη θεά και τα φωνητικά. Σε ηλικία 8-9 ετών άκουγα φανατικά το “Stranger In Us All”, το οποίο και λατρεύω ακόμα! Είχαν μία επανεκτέλεση του “Still I'm Sad”, στο οποίο η εισαγωγή του θείου Ritchie είναι από άλλο σύμπαν. Αλλά όταν ο πατέρας μου με έπιασε και μου είπε «Πρέπει να ακούσεις πως έπαιζαν το “Still I'm Sad” κάποτε οι Rainbow»... Πραγματικά ακόμα θυμάμαι τη στιγμή εκείνη. Κάθε τόσο ακούω το βινύλιο και η συγκίνηση είναι όπως την πρώτη φορά που έφτασε στα αυτιά μου. Σ' ευχαριστώ, πατέρα! Προσωπικά το θεωρώ το καλύτερο live album όλων των εποχών. Υπάρχουν πολλά άλμπουμ που άκουσα στην πορεία των χρόνων. Αλλά το “Οn Stage” θα είναι για πάντα στην καρδιά μου.

Yngwie J. Malmsteen – Trilogy
trilogy21
Όταν λοιπόν είχα λιώσει δίσκους όπως τον “On Stage” ή τον “We Want Moore” του Gary Moore ή τον “Eliminator” των ZZ Top ή τον “Johnny The Fox” των Thin Lizzy, είχε έρθει η ώρα να πάω ένα βήμα παραπέρα. Και ο πατέρας έκανε κίνηση ματ. «Έλα να ακούσεις έναν που έχει επηρεαστεί από τον θείο Ritchie, είναι δύο φορές πιο γρήγορος και ένας από τους λόγους που πολλοί κιθαρίστες σήμερα παίζουν με αυτό τον τρόπο». Δεν ήξερα τι εννοούσε, μέχρι που άκουσα και τότε κατάλαβα. Ήταν αυτό ακριβώς! Ο Malmsteen ειναί μέσα στους λίγους που πήγαν την κιθάρα σε άλλο επίπεδο και σήμερα εμείς έχουμε μάθει το shredding! Για να είμαι ακριβής, η σειρά χρονολογικά έχει ως εξής. Blackmore - Van Halen - Malmsteen. Ο “Trilogy” είναι ακριβώς ο δίσκος που πρέπει να ακούσει ο κάθε κιθαρίστας που θέλει να ακολουθήσει αυτό τον δρόμο! Με υπέρτατους μουσικούς να πλαισιώνουν τον Σουηδό και εκείνος να βγάζει ίσως τον καλύτερό του δίσκο! ALL KILLER-NO FILLER! Μέχρι και το εξώφυλλο είναι τόσο επικό, που η κιθάρα του Yngwie στοιχειώνει ακόμα τα όνειρά μου και το “Trilogy Suite Op. 5” να είναι το πρώτο ολοκληρωμένο τραγούδι που έπαιξα με την κιθάρα.

Dream Theater – Live Scenes From New York
livescenes21
Άλλος ένας live δίσκος και μάλιστα από την αγαπημένη μου μπάντα! Όλος ο δίσκος “Scenes From A Memory”, στην εντέλεια παιγμένος, μαζί με κάποια εξτραδάκια όπως “Αcid Rain” από Liquid Tension Experiment, με τους οποίους ήρθα σε επαφή στην πορεία, όπως και με τα υπόλοιπα side projects των Dream Theater. Kαι τέλος, το έπος των επών “Change Of Seasons”! Η απόδοση και εδώ είναι σε επίπεδα άλλου σύμπαντος και μην ακούσω σχόλιο για LaBrie, γιατί έχει αρχίσει και κουράζει. Λίγοι θα μπορούσαν να σταθούν ως frontman μίας τέτοιας κάστας μουσικών και μάλιστα να έχουν τραγουδήσει σε άλμπουμ όπως “Images And Words”, “Awake” κτλ. Στα του δίσκου λοιπόν, όταν στα 10-11 άκουσα το “Live Scenes From New York”, δεν ήξερα τι αντίκτυπο θα είχε σε μένα αυτό, ίσως ακόμα δεν ξέρω. Το μόνο σίγουρο είναι ότι ο Petrucci ήρθε και επιβεβαίωσε το μικρόβιο που είχα για να μάθω να παίζω κιθάρα. Οι Dream Theater έγιναν η αγαπημένη μου μπάντα και ο Petrucci ο πιο αγαπημένος μου κιθαρίστας, μέχρι και σήμερα! Αν θα έπρεπε να κρατήσω έναν δίσκο για να ακούω σε όλη μου τη ζωή, σίγουρα θα ήταν αυτός! Ας τον ακούσω λίγο τώρα, για να συνεχίσω με το επόμενο αγαπημένο άλμπουμ…

Gamma Ray – No World Order
noworldorder21
Ένας δίσκος που έχω στο ίδιο επίπεδο με το “Land Of The Free”. Δεν μπορώ να ξεχωρίσω εύκολα δίσκο των Gamma Ray γιατί δεν πιστεύω ότι ''έπεσαν'' ποτέ συνθετικά. Κάθε κυκλοφορία τους, ειδικά εκείνη την εποχή, ήταν μία και μία! Ο Kai Hansen εδώ είναι τέλειος σε όλα τα επίπεδα. Φωνητικά, συνθετικά… Πιο ώριμος από ποτέ. Εκμεταλλεύεται στο έπακρο τις ικανότητες των υπόλοιπων μελών, τόσο συνθετικά όσο και παιχτικά και ηγείται μίας από τις πιο ολοκληρωμένες κυκλοφορίες στο power metal! “Dethrone Tyranny”, “New World Order”, “Eagle”, “Fire Below”, “Heart Of The Unicorn” και να μην μπορώ να ξεχωρίσω κάποιο ως πιο αγαπημένο τραγούδι! Είναι δίσκος παράδειγμα για το πώς πρέπει να παίζει μια μπάντα σε αυτό το είδος. O Kai Hansen είναι ο άνθρωπος που με ενέπνευσε να τραγουδάω και να παίζω κιθάρα στους Sirius. Νομίζω αυτό τα λέει όλα. Kai, ωραίος ο δίσκος με Helloween, πραγματικά συγκινητικός σε όλα τα επίπεδα, αλλά μήπως να κάνουμε κάτι με τους Rays ξανά;

Black Label Society – Mafia
mafia21
Έφτασα στο τέλος και αν έχω την προσοχή σας μέχρι τώρα, τότε ΟΚ. Κάτι έγινε σωστά… Αν όχι, τότε μπορούμε να συμφωνήσουμε στο ποια είναι η καλύτερη μπάντα όλων των εποχών. Όχι, δεν είναι οι BLS, αλλά στο δικό μου ιδανικό σύμπαν, αν έπαιζε η καλύτερη μπάντα όλων των εποχών την ίδια μέρα με τον Zakk και την παρέα του, τότε σίγουρα θα ήμουν στη συναυλία των Black Label Society. Η αλητεία και το πώς πρέπει να παίζεται το heavy metal είναι μέσα σε αυτό τον δίσκο. Αυτό ίσως χωράει αμφισβήτηση, αλλά ο Zakk Wylde σε τούτο τον δίσκο έχει τα πάντα μέσα, είναι γεγονός. Ανατριχιαστικές μπαλάντες μέχρι riff και solo που τσακίζουν κόκκαλα. Ένας guitar hero και εξίσου χαρισματικός frontman, που με το ''Mafia'' έδειξε κάθε πτυχή του εαυτού του. “Fire It Up”, “Suicide Messiah”, “In This River”, “Been A Long Time”, “Forever Down”. Και bonus track Lynyrd Skynyrd – “I Never Dreamed”; H χαρά του Southern Metalhead! Προκαλώ να ακούσετε τον δίσκο και να μην κάνετε headbanging ή να μην συγκινηθείτε (τα κομμάτια που αναφέρονται στον Dimebag) με αυτόν τον δίσκο. Αν τα καταφέρετε, πείτε μου πώς γίνεται, γιατί δεκάξι χρόνια μετά ακόμα δεν έχω καταφέρει να μην χτυπηθώ και να μην κλάψω με αυτό τον δίσκο. Ο Zakk είναι μέσα στους τρεις αγαπημένους μου κιθαρίστες και τον ευχαριστώ για όλα τα άλμπουμ που έχει βγάλει μέχρι τώρα και ειδικά για το “Mafia”!

Υ.Γ. δίσκοι που θα μπορoύσαν να μπουν στην πεντάδα ανάλογα με το mood της ημέρας είναι Grand Magus - The Hunt, Iced Earth – Dystopia, Thin Lizzy - Johnny The Fox, ZZ Top – Eliminator, Gary Moore - We Want Moore, Iron Maiden - Iron Maiden, Metallica - Metallica a.k.a. The Black Album.
 


Ευχαριστώ πολύ το Noizy.gr ακόμα μια φορά για τη φιλοξενία και ειδικά τον Κώστα, που έκανε υπομονή για να του παραδώσω αυτό το άρθρο όσο πιο σύντομα και όσο καλύτερα γινόταν. Φίλε, πρέπει επιτέλους να ανεβούμε παρέα στη σκηνή!
Dimitris Napas
Frontman and Lead Guitarist of Sirius
 
Για την αντιγραφή: Κώστας Κούλης
 

Fab Five Factilized