Fab Five Factilized

loogoo

Anorimoi - Fab Five Factilized

 
   Πραγματικό σεμινάριο! Οι Ανώριμοι ερωτώνται για πέντε αγαπημένους τους δίσκους και πραγματικά σπάνε τα κοντέρ. Άλμπουμ από κάθε είδος, φάσμα, διάσταση και χωροχρονική ίνα, δουλειές που ο νους πάει, που ο νους δεν υπάρχει περίπτωση να πάει, πονήματα που η ανάγνωση συνοδεύει με «Ναι, ρε φίλε!», «Αμάν! Πού το θυμήθηκε αυτό;» και «Τ… τι»; Προφανώς τα μέλη της μπάντας είναι στο κουρμπέτι ΠΟΛΛΑ χρόνια σαν ακροατές, πέρα από σπουδαίοι μουσικοί και προφανέστατα ακούνε τα πάντα και είναι υπέρμαχοι της φράσης «Η μουσική είναι μία». Γιατί είναι η ρημάδα! Διαβάζουμε, μαθαίνουμε, θυμόμαστε συγκινούμαστε και όπως θα ‘λεγε κάποιος χωρίς δυνατότητα εξόδου από την Κώλαση… Μμμ… τι έχουμε εδώ;
 
anorimoi21
 
Δημήτρης Ιωακείμογλου (Νεκροπεθαμένος)
 
Τα 7 πρώτα Manowar
 
battlehymns21
 
ΝΑΙ, ΚΛΕΒΩ, αλλά δεν γίνεται αλλιώς. Deal with it!
 
Τherapy? – Troublegum
Ριφφάρες, απίστευτος drummer, κομμάτια που δεν θα ξεχάσεις ποτέ, τόσο καλά που δεν ασχολείσαι με το αν τα φωνητικά είναι στο όριο του να φαλτσάρουν.
 
The Οffspring – Smash
XTYΠΑΝΕ ΤΑ ΜΥΑΛΑ ΜΟΥ ΜΕ ΤΟ ΜΙΞΕΡ ΚΑΙ ΠΑΡΑΜΙΛΑΩ. Επίσης “Self Esteem”. Μιντοσολρέ κι ας μην γαβγίσω ποτέ.
 
In Flames – Whoracle
Όλα στο 11. Τίποτα ποτέ δεν είχε πιο πολλή πώρωση και μελωδία ταυτόχρονα.
 
Anathema - Serenades
Kαι βάζω και το “Crestfallen” μαζί. Γιατί μπορώ. Και γιατί είχαν βγει σε μια επανέκδοση και τα δύο, πακέτο στο ίδιο case. Τώρα τι να λέμε, το doom death που αγαπήσαμε από την Peaceville.
 
Άγγελος Γιαμπουράς (Μπόκολης)
 
Dream Theater - Metropolis Pt.2 (Scenes From A Memory)
 
metropolis221
 
Σίγουρα το αγαπημένο μου άλμπουμ των DT και νομίζω ό,τι καλύτερο έχουν γράψει μέχρι σήμερα!
 
Death - The Sound Of Perseverance
Όταν έβαλα το CD και πάτησα το play πρώτη φορά, θυμάμαι ότι είχα πάθει σοκ. «Γίνεται να παίζουν έτσι αυτοί;» αναρωτιόμουν και αναρωτιέμαι ακόμα και σήμερα. Έμπνευση με όλη τη σημασία τξς λέξης και ένα από τα καλύτερα line up των Death.
 
Pantera - The Great Southern Trendkill
Δεν είναι το αγαπημένο μου άλμπουμ των Pantera, αλλά είναι ο δίσκος που με έκανε να ακούσω Pantera... Αυτό και μόνο αρκεί.
 
Aerosmith - Get Α Grip
Ένας δίσκος που για πάντα θα ακούγεται "σαν είναι καινούριος δίσκος".
 
Guns Ν’ Roses - Appetite For Destruction
Απλά Αλήτικο Rock 'N' Roll...
 
Πάνος Παπακώστας (Count Vargsteiner)
 
Berlin – Count Three & Pray
 
countthree21 
 
Ξεχάστε τα αεροπλάνα, τους Τομ Κρούζιδες και το “Τake Μy Βreath Αway” (που συνέγραψε ο θεός Moroder και τα σπάει και αυτό). Ο υπόλοιπος δίσκος είναι σεμινάριο εμπνευσμένου Pop Rock με λαχταριστή 80’s new wave synth επίγευση. Μην ξεχάσετε να απολαύσετε υπέρ σούπερ γκεστ συμμετοχή του φανταστικού Masakazu Yoshizawa στο “You Don’t Know”. Κρίμα που δεν μπόρεσαν να διαχειριστούν την επιτυχία που ήρθε λόγω Top Gun και το κλείσανε το μαγαζί. Τι; Δεν είναι μέταλ; Μην είστε βλάχοι…
 
Heaven’s Gate – Planet E.
Όχι, όχι, όχι, το καλύτερό τους δεν είναι το πολύ ωραίο “Livin’ In Hysteria”. H υπέρτατη progressive (με την καλή έννοια) power δισκάρα που λέγεται “Planet E.”, είχε την ατυχία να φάει τα απόνερα του απαράδεκτου “Hell For Sale”, που βγάλανε τέσσερα χρόνια πριν, με αποτέλεσμα οι περισσότεροι να τους ξεγράψουν. Ούτε μισό μέτριο κομμάτι και σε στιγμές (βλέπε “Terminated World”) να χάνεις τη μπάλα με το πόσο δύσκολα και τεχνικά μπορούσαν να παίξουν, χωρίς να χάνουνε σταγόνα ουσίας. Ποικιλομορφία, χωρίς να χάνεται η ομοιογένεια και βάλε στα συν και δύο (τρεις στο Τζαπωνέζικο) φα-ντα-στι-κές διασκευές (και όχι επανεκτελέσεις, που είναι το σύνηθες).
 
Dan Swano – Moontower
Ο κύριος κυρ-Dan Swano εδώ έκανε κάτι σπάνιο. Έβγαλε σόλο δίσκο. Τον ΟΡΙΣΜΟ του σόλο δίσκου. Τραγούδησε, έπαιξε κιθάρες, μπάσο και πλήκτρα, ήταν ο μηχανικός ήχου, έκανε τη μίξη και την παραγωγή και σα να μην έφταναν αυτά, είχε συνεισφορά και σε τομείς που δεν αφορούν τη μουσική, παίζοντας τα τύμπανα και βάζοντας το μάτι του για εξώφυλλο. Μοναδικό αμάλγαμα 70΄s prog με death metal, κυρίως στα φωνητικά. Highlight σε αυτή την τελειότητα τα απίστευτα riff στα (όπως πρέπει) αναλογικά πλήκτρα. Φαν φακτ: ήξερες ότι ο Swano είναι αριστερόχειρας και έχει μάθει να παίζει με τις μπάσες χορδές να ξεκινάνε από κάτω; Τώρα το ξέρεις.
 
Dead Soul Tribe – The Dead Word
Σε έναν δίκαιο κόσμο οι Dead Soul Tribe δεν θα είχαν πάει άπατοι, βγάζοντας με το ζόρι πέντε δίσκους μέσα στην προ-προηγούμενη δεκαετία, βιώνοντας την αδιαφορία του κοινού. Σε αυτό το δίσκο έχουμε πολύ όμορφα πράγματα από τον Devon Graves, που ουσιαστικά ήταν ο μοναδικός μουσικός στο στούντιο, αφού μαζί είχε μόνο τον drummer Adel Mustafa. Στο Dead Word θα γευτείς tribal ρυθμούς, σκοτεινή ατμόσφαιρα, μεγάλη γκάμα φωνητικής παλέτας, όπου οι μελωδικές και εύθραυστες ερμηνείες εναλλάσσονται με ξεσπάσματα είτε λύτρωσης είτε απελπισίας και υπέροχες ενορχηστρώσεις που ομορφαίνουν και βαθαίνουν τις συνθέσεις με όσο πρέπει π.χ. χρήση φλάουτου. Απόλαυσε το υπέροχο ιντερλούδιο “Someday” και μείνε με ανοιχτό το στόμα με το πόσο καλή αίσθηση της μελωδίας έχει ο μίστερ Graves, ο οποίος τελικά μετά από έναν ακόμα (επίσης φανταστικό) δίσκο, τα βρόντηξε και επέστρεψε στους Psychotic Waltz.
 
Frank Zappa – Over-Nite Sensation
To διάλεξα με μεγάλη δυσκολία ανάμεσα στα “Hot Rats”, “Waka/Jawaka”, “The Grand Wazoo” και (από τα ίδια recording sessions) “Apostrophe (‘)”. O Zappa στα καλύτερά του γράφει και ενορχηστρώνει χωρίς κανένα περιορισμό και καμία υπακοή σε φόρμες και κανόνες. Τα πνευστά, η marimba, το vibraphone και το βιολί πηγαινοέρχονται ανάμεσα στα παραδοσιακά ροκ όργανα, σε ένα prog/fusion/rock/jazz όργιο. Μεγάλο ατού του δίσκου οι φωνητικές παρεμβάσεις της Tina Turner και των Ikettes (οι οποίες κόντεψαν να πάθουν εγκεφαλικό στην προσπάθειά τους να κατανοήσουν τις φωνητικές γραμμές που τους είχε γράψει στο “Montana” ο Zappa). Όπως πάντα, έχουμε καυστικότατους στίχους με γενναίες δώσεις εμπνευσμένου χιούμορ, σήμα κατατεθέν του μαέστρου, air sculpture guitar solos, όπως έλεγε ο ίδιος και χαμαιλεοντική συνθετική ικανότητα στο συν άπειρο. Είμαι σίγουρος ότι όταν έγραφε το “Zomby Woof” σκεφτόταν «ΚΑΙ ΤΩΡΑ ΜΟΥΣΙΚΗ, ΘΑ ΣΕ ΚΑΝΩ Ο,ΤΙ ΘΕΛΩ»!
 
Γιώργος Τζιλιλής (Ταφοπλάκιουμ)
 
Taake - Nattestid Ser Porten Vid
 
taake21
 
Πρώτος δίσκος των Νορβηγών και μέχρι τώρα παραμένει ο αγαπημένος μου από αυτή την μπάντα. Ωμό, τραχύ, ταξιδιάρικο και με μελωδίες ξυράφια που σου μένουν στο μυαλό για πάρα πολύ καιρό. “Σωστή” παραγωγή για το είδος που παίζουν και το προτείνω ανεπιφύλακτα στους λάτρεις του είδους. Αν τύχει και πέσει στα χέρια τους, θα τους ξετρελάνει.
 
Deathspell Omega – Paracletus
Μετά το σκοτεινότατο και ανατριχιαστικό “Fas - Ite, Maledicti, In Ignem Aeternum”, έχουμε ίσως μια πιο απλοϊκή (εντός πολλών εισαγωγικών) και άμεση κυκλοφορία, για τα δεδομένα της μπάντας. Ακατέβατο δεκαράκι και τεράστιο διαμάντι, ο δίσκος κυλάει σαν νερό και τελειώνει με την απίστευτη κομματάρα “Apokatastasis Pantôn”. Ήταν το τραγούδι που πάντα ήθελα να ακούσω από τους Deathspell Omega.
 
Dimmu Borgir - Enthrone Darkness Triumphant
Ο δίσκος που ήταν η αρχή του κακού για μένα, έχοντας ήδη πιο κλασικά ακούσματα. Έχοντας δει το βίντεο του “Mourning Palace”, τρέχω μετά από λίγο καιρό (αφού έχω μαζέψει πρώτα το πεντοχίλιαρο της εποχής) να αγοράσω το εν λόγω άλμπουμ. Ψάχνοντας σε όλα τα δισκάδικα του κέντρου, καταφέρνω και το βρίσκω στο τελευταίο που το έχει σε special edition, που προφανώς είναι πιο ακριβό. Μετά από το σχετικό δάνειο από συγγενείς και φίλους καταφέρνω και το κάνω δικό μου. Για δύο χρόνια, ίσως και περισσότερο, έπαιζε κάθε μέρα. Δεν νομίζω πως χρειάζεται να πω κάτι παραπάνω.
 
Roxette - Look Sharp!
Η μοναδική μου μη metal κυκλοφορία που τη βάζω τόσο ψηλά, έρχεται από τη Σουηδία και είναι δεν είναι άλλη από το “Look Sharp!” των Roxette. Η δεύτερη κασέτα που ζήτησα να μου αγοράσουν οι δικοί μου (μιλάμε για ηλικία 6-7 χρονών). Ένας δίσκος σε ύφος pop-rock, με απίστευτα κομμάτια και τέλεια παραγωγή. Μέχρι και σήμερα θα τον βάλω να τον ακούσω και πάντα θα μου φτιάξει την διάθεση. Δεν είναι λίγες οι φορές που έχει μπει μέσα στο βαν κατά τη διάρκεια κάποιου ταξιδιού με τους Ανώριμους και δεν έχει γίνει πάρτι! Μακάρι να υπήρχε ένας τρόπος να μετρήσει το πόσες φόρες τον έχω ακούσει μέσα σε σχεδόν τριάντα χρόνια.
 
Iron Maiden – Seventh Son Of A Seventh Son
Ό,τι και να γίνει, θα είναι πάντα το νούμερο ένα για μένα. Ο απόλυτος δίσκος από την αγαπημένη μου μπάντα όλων των εποχών. Δεν νομίζω πως μπορώ να βρω ένα ψεγάδι σε αυτό τον δίσκο. Παραγωγή, μουσική, στίχοι, εξώφυλλο, όλα είναι συγκλονιστικά. Θα μπορούσα να κάθομαι για ώρες και να συζητάω για το “Seventh Son…”, αλλά νομίζω πως στην τελική τα λόγια είναι περιττά. Το βάζεις, το ακούς και αφήνεσαι στο μεγαλείο του!
 
Κώστας Κουναδίνης (Τραμπάκουλας)
 
Satan’s Host – Metal From Hell
 
metalfromhell21
 
Metal από την Κόλαση; Ναι, γιατί όχι; Κόλαση – Κολοράντο ένα τσιγάρο δρόμος. Χαοτική «μουσική», μία μεσμεριστική ακούσια συμφωνία με τον Εξαποδώ, πλίνθοι και κέραμοι ατάκτως ερριμμένοι. Μαγικό μέσα στην αναρχία του, εξαπολύθηκε στον κόσμο το 1986, αλλά η ψυχή του είναι αρχαία, βγαλμένη μέσα από γριμόρια που σκέπασε η λήθη… Μα τι λέω τόση ώρα, απλά και μόνο για να αποφύγω τη λέξη «γ@$#ει!!!!!!». (σ.υ.υ.: Κωστή μου, ευτυχώς που δεν έγραψες «γαμάει», θα μας το είχαν κόψει το άρθρο)
 
Winters Bane – Heart Of A Killer
Η τέλεια σύντηξη των Judas Priest με τους King Diamond, με τον καλύτερο τραγουδιστή των 90’s πίσω από το μικρόφωνο. Σας το πούλησα; Τι, όχι; Θέλετε κι άλλα; Οι δισκοκριτικές θα έπρεπε να φτάνουν μέχρι τον αριθμό 11 για αυτή και μόνο την περίπτωση. Λίγα πράγματα που ΔΕΝ είναι Manowar έχω ακούσει όσο αυτό στη ζωή μου. Ώρες ατελείωτες, είκοσι πέντε και πλέον χρόνια. Και θα παίζει μέχρι να με αγκαλιάσει το κρύο κενό.
 
Virgin Steele – The Marriage Of Heaven And Hell
Η Προμηθεϊκή γνώση χαρισμένη απλόχερα από τη σχεδόν παρανοϊκή ιδιοφυία που ακούει στο όνομα David Defeis. Ένα δώρο στον Άνθρωπο, μία συντόμευση προς τη Νιτσεϊκή αναζήτηση του Θείου μέσα μας. Αιώνες μετά την τέλεση των Ελευσίνιων Μυστηρίων, μυούμαστε ξανά προς τιμήν της Περσεφόνης. 
 
Crimson Glory – Transcendence
Αυτό δεν είναι ανθρώπινο δημιούργημα. Είναι κάποιου είδους προσφορά από το διάστημα. Πιθανότατα το κύκνειο άσμα κάποιου μακρινού πολιτισμού, που έφτασε στη γη ως δώρο λίγο πριν οι δημιουργοί του χαθούν στην απεραντότητα του σύμπαντος. Και αυτό θα πρέπει να πράξει και η ανθρωπότητα όταν διαισθανθεί πως το τέλος πλησιάζει.
 
Manowar – The Triumph Of Steel
Ποιος να το περίμενε από μένα, ε… Το Απόλυτο. Το Ένα. Το Άπαν. Η Αρχή και το Τέλος. Το Α και το Ω. Η τροφή της ψυχής μου εδώ και είκοσι εννέα συναπτά έτη. Ο σύντροφος στα καλά και τα άσχημα. Πάντα εκεί. Μόνο ψηλώνει μέσα μου και ενισχύει την αφοσίωσή μου σε όλα όσα πρεσβεύει.
 
Γιάννης Μακρής (Σατριγιάννης)
 
Bruce Dickinson - The Chemical Wedding
 
chemicalwedding21
 
Το άλμπουμ αυτό το έχω δύο φορές. Μία κόπια υπογεγραμμένη από τον Bruce, που δεν την αγγίζω ούτε εγώ και μία κανονική για να την ακούω. Για μένα ο ορισμός του 90's ήχου. William Blake θεματολογία & dream team line up.
 
Iron Maiden - Somewhere In Time
Iron Maiden Check, Sci Fi θεματολογία επηρεασμένη από Blade Runner Check, Παραγωγή από το διάστημα check. Δεν μπορώ να γράψω κάτι άλλο, πάω να το ακούσω πάλι.
 
Ark - Burn The Sun
Project του αγαπημένου μου Tore Ostby, με τον Jorn Lande στα φωνητικά και άλλους δύο λυσσασμένους. Το progressive rock στα καλύτερά του! Μέσα στα δέκα άλμπουμ που θα διάλεγα να ακούω στο ξερονήσι.
 
Iced Earth - Burnt Offerings 
To Σκοτάδι και ποίηση. Αν αύριο το πρωί το υλικό αυτού του δίσκου εξαφανιστεί από το πρόσωπο του πλανήτη, fear not! Το θυμάμαι όλο απέξω και ανακατωτά! Θεέ μου...τι ρυθμικές κιθάρες είναι αυτές!;
 
The Offspring - Ixnay On The Hombre
Δεν το περίμενε κανείς αυτό, ε; Κι όμως, έτσι πέρασα την εφηβεία μου! Αγαπώ αυτόν τον δίσκο όσο λίγους! That's all I waaaaaaant!
 
Κώστας Κούλης
 
 

Fab Five Factilized